Witajcie!

Zaczynamy nową część „Blasku Miryonu”, ostatnią w tym tomie. Jak zapowiadałam, jest ona nieco inna od pozostałych, a dlaczego – na pewno się domyślicie.

Mam nadzieję, że ten etap opowiadania się Wam mimo wszystko spodoba i nie zabijecie mnie za to, co się w jego trakcie wydarzy. ^-^’

Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego czytania!

Aru

***

Blask Miryonu

Tom II

Część VIII – „Poszukiwania Arelli”

Rozdział 207

7 dzień leovanu 8976 roku, Norhen – Henvaron (Pałac Królewski), świt

Czarnowłosa i zielonooka dziewczyna kroczyła pośród krzewów i drzew bajecznego, królewskiego ogrodu. Pogoda była przepiękna. Złote Słońce wolno snuło się po błękitnym niebie. Ptaki śpiewały, ścigając się, czyj trel jest ciekawszy i donośniejszy. Kolorowe motyle wdzięcznie unosiły się nad dywanem kwiatów, we wszystkich kolorach tęczy. Łagodny wiatr zafalował jej długimi włosami i czerwoną suknią. Westchnęła. Podeszła do uroczej fontanny, z której tryskała lazurowa i czysta woda. Uśmiechnęła się do ptaków, trzepoczących skrzydłami po powierzchni wody i ćwierkających radośnie.

-        Jak cudownie – mruknęła do siebie. – Mogłabym się nie budzić.

Wówczas mimowolnie zapatrzyła się na wodę i zanurzyła w niej dłoń. Była nagrzana przez Słońce. Przyjemna. I nagle wręcz poparzyła jej rękę. Dziewczyna szybko ją cofnęła i z lękiem spojrzała w wodne lustro. Ku jej zdumieniu zawirowało, tworząc mglisty obraz, który stawał się coraz wyraźniejszy, aż mogła zobaczyć szczegóły. To, co ujrzała, było przerażające.

Płomienie. Krew. Porozrzucane miecze. Ujrzała ciało mężczyzny o jasnych włosach, przebitego na wylot ostrą włócznią. Zadrżała, rozpoznając w nim Gorda. Później zobaczyła jeszcze gorszą wizję – martwą Ellę, leżącą w kałuży własnej krwi. Wzdrygnęła się. Kiedy jednak ukazał jej się obraz Alrena, umazanego krwią z mieczem w dłoni, zesztywniała. Jego oczy były czarne i puste. Uśmiech złowrogi i bezlitosny.

Nie wytrzymała dłużej i odsunęła się od fontanny, zamykając oczy. Potrząsała głową z niedowierzaniem.

-        To niemożliwe. On by tego na pewno nie zrobił! – jęknęła do samej siebie.

Niespodziewanie z fontanny wyskoczył mężczyzna w czarnym stroju. Rozpoznała go natychmiast. Mimo iż spojrzenie i aurę miał inną. Była pewna, że to Alren. Spoglądał na nią z góry, jego oczy zapłonęły zielonym blaskiem i wówczas zrozumiała, co on chce zrobić.

-        Nie. Nie zrobisz tego.

-        Oddaj mi swą duszę, siostrzyczko.

-        Nieeee! – wrzasnęła i wówczas...

Zbudziła się. Akiya dyszała głośno, cała spocona i roztrzęsiona. Rozejrzała się panicznie i uspokoiła dopiero wtedy, gdy zrozumiała, że znajduje się w swojej sypialni. Jej krzyk był jednak tak głośny, że od razu przybiegły służące, by zapytać, czy wszystko w porządku. Odprawiła je, prosząc, by przekazały jej matce, że musi z nią koniecznie porozmawiać.

***

Pół godziny później

W sypialni Akiyi panowała cisza pełna napięcia i złej aury. Księżniczka stała przy oknie i zamyślona patrzyła na piękny ogród królewski, a jej zdenerwowana matka siedziała na ozdobnym fotelu, nieopodal.

Królowa Renalia niepokoiła się stanem psychicznym swej córki. Od kilku dni miewała ona straszliwe koszmary, których bohaterem był Alren. Dziś znów się to powtórzyło. Ich matka również odczuwała pewien niepokój, ale nie taki, jak jej córka. Z zaniepokojeniem czekała na to, co Akiya miała jej do powiedzenia, z samego rana. Fakt, że nie chciała nawet zjeść śniadania, tylko dodatkowo ją martwił.

-        Jadę do Lorionu, mamo – oznajmiła nagle.

-        Co? Do Lorionu? A po co?

-        Odwiedzić Syrianę.

-        Jaki możesz mieć od niej interes? – Zaniepokojenie matki Aki wzrastało z każdą chwilą.

-        Muszę się dowiedzieć, co słychać u Elli, Alrena i Gorda. Jeśli ktoś ma to wiedzieć, to właśnie ona.

-        Czemu tak nagle, Aki?

-        Mam złe przeczucia. Te sny... To nie może być przypadek. Coś się wydarzy lub już wydarzyło. Muszę się dowiedzieć, co. – Spojrzała na matkę zdecydowanie.

-        Ależ Aki...

-        Mamo, martwię się o brata. Naprawdę się martwię. Nie uspokoję się, dopóki z nim nie porozmawiam. Wtedy wrócę.

-        Akiyo, to zły pomysł. Oni są teraz w trakcie niebezpiecznej i ważnej misji, więc...

-        Wiem, co chcesz powiedzieć – przerwała jej. – Ale mylisz się. Nie będę dla nich ciężarem. Potrafię o siebie zadbać.

-        Aki. Posłuchaj mnie! – Renalia złapała ją za dłonie i spojrzała w jej oczy ze smutkiem. – Wiem, że świetnie walczysz, ale wojna to co innego. To walka na śmierć i życie. To nie ćwiczenia.

-        Zdaję sobie z tego sprawę. Mimo to, zaryzykuję.

-        Aki, proszę... Nie idź.

-       Muszę – odparła z naciskiem. – Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale czuję, że jeśli tego nie zrobię, będę żałować do końca życia. Poza tym... Pomijając to, królewskie życie to nie dla mnie. Odkąd sięgam pamięcią, skakałam po drzewach, polowałam w lasach, łowiłam ryby, ćwiczyłam fechtunek, podstawy magii i sztukę kontroli naszych mocy. Byłam wciąż w ruchu, wolna, jak ptak. A tu się zwyczajnie duszę.

Akiya podeszła do garderoby i otworzyła ją na oścież, pokazując matce cały rząd sukni. Potem odsunęła szuflady komody, z kolekcją biżuterii, która zalśniła w porannym Słońcu. Spojrzała na to wszystko wymownie, a potem odwróciła się do Renalii. Na twarzy malowała się powaga.

-      Te szaty i ozdoby są piękne, naprawdę, ale ja nadal lepiej się czuję w spodniach. Ten pałac jest cudowny, ogród też, ale czuję się tu, jak w więzieniu – tłumaczyła. – Chcę ujrzeć prawdziwy świat, przeżywać przygody, lepiej poznać brata, który zniknął równie szybko, jak się pojawił. Chcę im pomóc tak, jak potrafię. Zrobić coś, a nie bezczynnie czekać, ciesząc się królewskimi luksusami, aż Ella uratuje nasz świat. Dlatego muszę iść.

-        Rozumiem, że żadne słowa cię nie powstrzymają?

-        Żadne. I nie próbuj, proszę, zatrzymywać mnie siłą. To na nic...

-        Oh, Aki – Renalia ją uściskała. – Umrę tu, zamartwiając się o ciebie.

-        Poradzę sobie, mamo. Obiecuję, że wrócę – rzekła ciepło i ucałowała rodzicielkę.

-        Weź chociaż kogoś ze sobą...

-        Nie. Pójdę sama – uśmiechnęła się lekko. – Zjem coś i ruszam w drogę.

Renalia już nic nie powiedziała. Westchnęła. Nie dość, iż wciąż niepokoiła się o Rena, to teraz przyjdzie jej się martwić jeszcze o Aki. Nie sądziła, że ta dwójka będzie się tak przyciągać.

Z jednej strony rozumiała Akiyę, jej lęk o brata i pragnienie wolności, poznawania świata, ale z drugiej wiedziała, że czeka ją trudna droga. Niestety prawdziwa rzeczywistość bywa okrutna i straszna, pełna przeciwności, fałszywych i wrogich ludzi oraz całej masy innych niebezpieczeństw. Królowa obawiała się, że do tej pory „trzymana pod kloszem” Aki, nie zniesie prawdziwego obrazu świata lub co gorsza – spotka ją nieszczęście. To był jednak jej wybór i musiała go uszanować.

***

Oshelion – Hoser (dom Aigona), wieczór

Ella przez całą noc nie zmrużyła oka. Następny dzień snuła się po pokoju gościnnym u Aigona. Nie przełknęła niczego, ku zmartwieniu Gorda, który z kolei przeżywał to wszystko na swój sposób. Thelina musiała wrócić do Veolii. Jej urząd nie pozwalał jej za długo przebywać w innym kraju.

Złotowłosa przepłakała wiele godzin, ganiąc się za to, że pozwoliła mu wtedy pójść samotnie do Leosu. Przecież wiedziała, że coś się wydarzy. Nastał kolejny wieczór, a ona wciąż myślała o tym, co opowiedziała jej Thelina wczoraj, po przybyciu. Nie mogła w to, w dalszym ciągu, uwierzyć.

Ben zginął. Elen ocalała tylko dzięki Alrenowi, który został porwany. To brzmiało tak nieprawdopodobnie... Jednak Ella nie wątpiła w ani jedno słowo Theliny.

*

Dzień wcześniej

-        Jak to został porwany? – wyjąkała złotowłosa, wlepiając w Thelinę przerażone spojrzenie.

-        Kiedy Alren dotarł do Leosu, znalazł tam ciało martwego Bena, a zaraz potem spotkał niejaką Sylvię, generała Cehronu, która groziła mu śmiercią Elen, jeśli on się nie podda. Alren nie zamierzał siedzieć bezczynnie, ale wówczas Sylvia go wyśmiała, że nie może jej nic zrobić. Pojawił się drugi generał – Xallos z jakimś kryształem w dłoni. Alren ponoć zamarł na widok tego przedmiotu i wówczas Sylvia podstępnie pozbawiła go przytomności, a potem wszyscy zniknęli – zakończyła opowieść.

-        Tak po prostu dał się podejść? – zdumiał się Gord. – Aż trudno mi w to uwierzyć.

-        Podejrzewam, że on wiedział, czym jest ten kryształ, czego my nie wiemy. Poza tym był rozgoryczony śmiercią Bena. Wystarczyła chwila nieuwagi. Najwyraźniej, nawet on ma słabsze strony.

-        Ale skąd ty to wszystko wiesz, Thelino? – spytała Ella drącym głosem.

-        Od Elen. Dziewczyna pozbierała się w końcu i poszła do Eru. Następnie obie teleportowały się do mojej świątyni, gdzie roztrzęsiona i zapłakana dziewczyna zdała mi dokładną relację z tego, co się wydarzyło w Leosie.

-        Biedna... Przeżyła coś tak strasznego. W dodatku została teraz sama – martwiła się Ella, choć jej myśli krążyły wokół Rena.

-      To prawda. Wciąż jest w szoku, ale nie martw się. Ja i kapłanki zaopiekujemy się nią. Zostanie u nas tak długo, jak będzie chciała – zapewniła Thelina.

-        To dobrze. Tylko – Gord zawahał się – co teraz?

*

Obecnie

„Co teraz?” - to pytanie nie dawało Elli spokoju. Jednak nie dane jej było dalej się umartwiać, gdyż do pokoju wszedł Gord, uprzednio pukając. Niósł ze sobą gorącą zupę i grzanki. Popatrzył na nią krytycznie, a potem oznajmił:

-        Nie wyjdę stąd, dopóki tego nie zjesz. Od wczoraj nie wzięłaś niczego do ust. Wystarczy.

-        Nie mam apetytu – odparła.

Gord postawił tacę na stole, a potem usiadł obok niej. Był poważny i szczerze zmartwiony.

-        Posłuchaj. Musisz jeść. Przecież on nie umarł. Na pewno żyje i ma się świetnie, tylko z jakiegoś powodu wciąż jeszcze nie wrócił.

-        Poczekajmy jeszcze jeden dzień. – Spojrzała na niego błagalnie.

-        Ello, to ty tu dowodzisz. Jednak zauważ, że nie możemy sobie pozwolić na dłuższą przerwę. I tak wiele czasu zajęło twoje szkolenie. Musimy jak najszybciej odnaleźć świątynie, Arellę i Siriusa. Jeśli Oriana nas uprzedzi, to będzie po nas.

-        Wiem. Ja to wszystko wiem! – krzyknęła i wstała gwałtownie. – Tylko...

Siła, z jaką przed chwilą wybuchła, nagle gdzieś zniknęła i Ella spoglądała teraz na podłogę całkiem nieobecna. Była zagubiona i tak smutna, że Gord nie mógł na to patrzeć. Wstał więc i objął ją mocno. Broniła się nieco, po czym dała upust emocjom i rozpłakała się. Pokołysał nią lekko i odsunął się, gdy wyczuł, że się uspokoiła. Zmusił ją, by usiadła przy stole i kucnął przed nią, chwytając jej dłonie.

-       Ello. Jestem pewien, że Alrenowi nic się nie stało. Jesteście połączeni. On znajdzie cię wszędzie. Wróci, gdy będzie mógł. Tymczasem my powinniśmy iść naprzód.

-        Wiem. Chyba masz rację. – W jej oczach ujrzał obojętność i pustkę.

-        Dobrze, ale najpierw coś zjedz. Koniec postu. Musisz mieć siły, by sprostać kolejnym wyzwaniom.

Uśmiechnął się do niej, więc odwzajemniła się mu tym samym. Była mu wdzięczna za troskę. Zjadła kolację w jego towarzystwie. Potem, gdy pili herbatę, Gord raczył ją różnymi zabawnymi opowieściami, by na chwilę nie myślała o problemach. Raz nawet się zaśmiała, gdy historia była wyjątkowo zabawna. Co chwilę jednak powaga gościła na jej twarzy.

Krótko przed północą, Ella i Gord przerwali rozmowę, słysząc dziwne odgłosy. Jakby pomrukiwania zwierząt. Potem usłyszeli paniczny krzyk Aigona i szybko zeszli na dół, do niego. Stał tam, cały blady, tyłem do drzwi i patrzył na nich błagalnie.

-        Pomóżcie!

-        Co się dzieje?

-        Hieny...

-        Co? – zdziwiła się Ella.

-        Lodowe Hieny otoczyły mój dom! Są wszędzie. Cale mnóstwo!

-        A czego one tu chcą? – zdumiał się Gord i wyjrzał przez okno.

Zobaczył jedno zwierzę i nagle zrozumiał. Jeden rzut oka zupełnie mu wystarczył do ocenienia sytuacji.

-        Mamy problem. To nie są prawdziwe Lodowe Hieny. To przyzwane magicznie bestie.

-        To znaczy, że...

-        Tak, Ello. Wiedzą, że tu jesteśmy i mają jasne zamiary.

Tego pana już chyba przedstawiać nie trzeba, prawda? ^^

Rozdział 206

6 dzień leovanu 8976 roku, Veolia – Jezioro Liuma, przed południem

Thelina zamachnęła się, by zaatakować Xallosa, ale Ren powstrzymał ją ruchem ręki i spojrzał na wroga podejrzliwie.

-        Jaka to wiadomość? – warknął.

-        Taka, że jeśli za godzinę nie zjawisz się w Leosie, Elen umrze – powiedział spokojnym, lodowatym tonem, a Ren drgnął.

-        Co?

-        To, co słyszałeś. A, i musisz być sam. Jeśli Sylvia zobaczy cię tam z towarzystwem, Elen natychmiast zginie.

Xallos wykorzystał chwilę ciszy, jaka nastała i spojrzał na zszokowaną Ellę. Za swoimi plecami trzymał niewielki, błękitny kamień i teraz patrząc jej w oczy, wypowiadał w myślach starodawne, potężne zaklęcie. Potrzebował jeszcze tylko minuty, by dokończyć rytuał połączenia...

-        Nie odważylibyście się – syknął, choć zimny dreszcz przeszedł mu po plecach.

-        Cóż, możesz nie iść, ale wtedy nie uratujesz już Elen – rzekł od niechcenia. - Przy okazji, dla Bena jest już za późno – dodał z szelmowskim uśmiechem, a Ren poczuł, jak krew mu wrze w żyłach.

-        Nie wierzę... – wyjąkał panicznie

Xallos dokończył rytuał i mógł już wracać. Był zadowolony, że jego wrogowie tak przejęli się nowiną, że nie zauważyli tego, co zrobił.

-        Twój wybór, Alrenie. Ja powiedziałem już wszystko, co chciałem – rzekł i zniknął równie nagle, jak się pojawił.

Alren zacisnął pięści. Złość, która go ogarnęła, obudziła go z transu. Na jego twarzy pojawiła się maska nienawiści. Ella od razu wiedziała, co on zrobi.

-        Idę do Leosu.

-        Zwariowałeś? To na pewno pułapka! – zmartwiła się Thelina.

-        Wiem, ale muszę! – Spojrzał na nią w taki sposób, że Thelinie zmiękły kolana. – Nie pozwolę, by ci dranie zabili Elen. Ona jest dla mnie, jak siostra. Nie... Nie pozwolę. Po moim trupie!

Spojrzał na Ellę tak, jakby szukał w jej oczach pozwolenia lub poparcia, a ona choć z wielkim bólem i strachem, objęła go mocno i skinęła zezwalająco głową.

-      Wiem, że i tak tam pójdziesz – rzekła cicho. – Ale błagam... Uważaj na siebie. Obiecaj mi, że wrócisz cały i zdrowy. - Zerknęła w jego zielone oczy prosząco, a o poczuł ciepło na sercu.

-        Oczywiście, że wrócę – rzekł nieco wzruszony. – Nic mi nie będzie.

Zapadła długa cisza, pełna napięcia. Ella tuliła się z całych sił do Alrena. Thelina martwiła się tą sytuacją, a Gord miał dziwne przeczucie, patrząc na zakochanych, ale nie śmiał mówić o tym na głos.

-        Gdzie się spotkamy? – spytał wreszcie blondyn.

-        Myślę, że najlepiej będzie, jeśli poczekacie na mnie w Oshelionie. Jak tylko załatwię tę sprawę, od razu się tam udam.

-        A nie lepiej by było u mnie? – zdumiała się Thelina.

-        Nie. Szkoda czasu – stwierdził.

-        Ale jak się tam znajdziemy? – Gord był sceptyczny.

-        Udajcie się do miasteczka Hoser, nad jeziorem Nerusavas. Mieszka tam Aigon yu Terrinas, mój dobry przyjaciel. Na pewno was ugości. To tam się spotkamy.

-        Ale... – Ella chciała coś powiedzieć, jednak Ren jej przerwał.

-        Skorzystajcie z kręgu teleportacyjnego w Świątyni Theliny. W Hoser jest druga taka, bliźniacza.

Thelina pomyślała chwilę i uznała, że tak rzeczywiście będzie lepiej. Zrozumiała bowiem, dlaczego Alren tak zasugerował.

-        Masz rację, Ren. Oni wiedzą, że Ella tu jest. Powinna więc jak najszybciej opuścić Veolię.

Alren schylił przed nią lekko głowę z uśmiechem, w geście uznania i Thelina wiedziała, że trafiła w sedno. Ella także miała tego świadomość, ale i tak się bała. Czuła, że jej wszystkie przeczucia powoli się ziszczają. Nie chciała tego.

-        Muszę iść...

-        Wiem.

-        Ello. – Spojrzał na nią z bólem, widząc, jak dziewczyna drży.

Złotowłosa objęła go mocno i mało nie udusiła, a potem pocałowała go tak namiętnie, że zakręciło mu się w głowie. Z trudem się od niej oderwał. Pogładził jej policzek z błyszczącymi oczami.

-        Wrócę. Nie martw się – rzekł jeszcze, po czym zniknął, jak duch.

Ella objęła się ramionami. W jej oczach był wyłącznie strach. Gord intuicyjnie wyczuwał, o co chodzi i położył jej dłoń na ramieniu. Uśmiechnął się lekko, a ona spuściła głowę. Po chwili odezwała się Thelina.

-        Ruszajmy. Nie traćmy czasu.

***

Leos, pół godziny później

Gdy Alren dotarł w błyskawicznym tempie do Leosu, zamarł w bezruchu, widząc ciało Bena, leżące przed jego domem. Czuł, jak momentalnie robi mu się zimno. Podbiegł do niego szybko i z lękiem sprawdził jego puls, mimo iż po rozległej ranie ciętej brzucha, można było się domyślić, że mężczyzna nie żyje. Łzy stanęły mu w oczach, gdy patrzył na trupio bladą twarz starca, którego wielbił, jak ojca.

-        Dlaczego? – głos mu się załamał. - Dlaczego ty? Och, Ben... Wybacz mi...

Ren był roztrzęsiony. Szybko jednak jego myśli zaślepiło jedno imię. Elen. Nie mógł dopuścić do tego, by i ją zabili. Bez problemu odnalazł jej aurę. Oczy zaszły mu mgłą nienawiści, gdy ujrzał kobietę w czarnej zbroi i Elen. Pamiętał jej twarz. To ona była z Xallosem, gdy odnaleźli Calinę na Kher. Trzymała Elen lewą ręka za szyję. W drugiej miała sztylet wymierzony w jej pierś. Uśmiechała się złowieszczo. Mimo to Ren dostrzegał jeden pozytywny fakt w tej sytuacji - Elen wciąż żyła.

-        Ren! Ren... – krzyczała dziewczyna.

-        Zamknij się, smarkulo! – Kobieta przydusiła ją mocniej.

-      Kolejny generał – rzekł Alren zabójczo niskim i złowieszczym głosem, gromadząc w dłoniach energię magiczną. – Więc jesteś Sylvia...

-        O, widzę, że Xallos zdradził ci moje imię - zaśmiała się. – Doskonale. Nie muszę się przedstawiać. A teraz poddaj się, albo poderżnę jej gardło i upoję się jej krwią.

-        Jeśli to zrobisz, nie dożyjesz dzisiejszego wieczoru – syknął wściekle.

-        Nie możesz mnie zaatakować – zaśmiała się szelmowsko.

-        Tak? Zdradź mi jeden powód, dla którego nie miałbym cię zmiażdżyć jednym czarem.

-        Oto twój powód – Ren usłyszał nagle Xallosa, który pojawił się tuż za nim, z kryształem w ręku. – Wiesz, co to jest?

Alren w pierwszej chwili nie zrozumiał, ale zaraz potem poczuł energię Elli, emanującą z tego klejnotu i zwątpił. Coś mu przyszło do głowy.

-        To niemożliwe...

-        A jednak! – krzyknęła Sylvia, zjawiając się tuż za nim, w błyskawicznym tempie.

Kobieta wykorzystała chwilę nieuwagi Alrena i użyła na nim potężnego zaklęcia ogłuszającego. Alren zaklął, po czym osunął się na ziemię, bez przytomności. Xallos i Sylvia spojrzeli na siebie, z triumfalnymi uśmiechami, a potem zniknęli wraz z ciałem Rena.

Elen patrzyła przed siebie, roztrzęsiona. Dookoła widziała tylko śnieg. Wszystko to, co tu się przed chwilą zdarzyło, trwało zaledwie kilka sekund. Sylvia nagle ją puściła i zaatakowała Alrena, gdy Xallos odwrócił jego uwagę. A potem wszyscy troje zniknęli. W tej koszmarnej chwili była w stanie myśleć tylko o jednym – jej ojciec nie żyje, a Alren wpadł w tarapaty, ratując ją. Nie wiedziała, co robić. Bezradność spłynęła łzami po jej policzkach, raniąc duszę. Strach całkowicie sparaliżował jej ciało i umysł. To był dla niej koniec wszystkiego.

***

Oshelion – Hoser (dom Aigona), wieczór

Thelina przeniosła się do Oshelionu wraz z Ellą i Gordem. Pomogła im odnaleźć dom Aigona. Znajdował się nad samym jeziorem. Mężczyzna, słysząc o Alrenie i widząc Arcykapłankę Veolii na własne oczy, co było nie lada wydarzeniem dla zwykłego człowieka, wpuścił dwójkę do swego domu i obiecał gościnę. Thelina wróciła do Veolii, a Aigon zaproponował gorącą kolację.

Jego dom był przytulny. Przypominał góralską chatkę. Było tu ciepło i ładnie, choć dość skromnie. Zasiedli do drewnianego stołu i skosztowali tradycyjnej zupy tego kraju oraz podgrzewanego wina z cytryną. Aigon okazał się być bardzo miłym i poczciwym, starszym mężczyzną. Mimo pierwotnego zaskoczenia gośćmi, już po godzinie, traktował ich jak swoich przyjaciół.

Po posiłku Aigon opowiedział im historię o tym, jak poznał Alrena. Zdarzyło się to ponoć wiele lat temu, kiedy podróżował on po świecie z Harionem. Ren uratował Aigonowi życie, kiedy zaatakowały go Lodowe Hieny, choć był wtedy jeszcze smarkaczem. Bardzo zaimponował tym starcowi i od tamtej pory przyjaźnili się. Aigon miał nadzieję rozweselić tą opowieścią Gorda i Ellę, gdyż wyczuwał ich obniżone nastroje, ale efekt był odwrotny. Zasępili się jeszcze bardziej.

-        Dlaczego jesteście tacy przygnębieni? – w końcu zapytał wprost.

-        Martwimy się o Alrena.

-        Niepotrzebnie. On przecież umie o siebie zadbać.

-        Tak, wiemy, ale i tak... – Gord spojrzał porozumiewawczo na Ellę.

Aigon zamyślił się. Wyczuwał, że to poważniejsza sprawa. Ella skinęła tylko głową, aż nagle poczuła silny, nieprzyjemny dreszcz i gwałtownie wstała od stołu. Dyszała głośno. Na jej czole pojawił się pot. Serce łomotało jej w piersi. W oczach zaś miała obłęd. Gord wystraszył się, widząc tę gwałtowną zmianę.

-        Co ci jest? – Wstał i chwycił ją za ramię, ale zaraz odsunął się, czując jej drżenie.

-        Ren...

-        Co?

-        Ren... – powtórzyła, łapiąc się za serce.

-        Ello! Co się dzieje? – Zmusił ją, by na niego spojrzała, a ona uroniła łzy.

-        Renowi coś się stało... Coś bardzo złego... – wyksztusiła z bólem w głosie.

-        Skąd wiesz?

-        Wiem, po prostu wiem...

Gord nie wiedział, jak się zachować. Aigon był zbyt zaskoczony jej dziwnym zachowaniem, by cokolwiek odpowiedzieć. Ella natomiast patrzyła tępo w kubek, na stole i wciąż drżała, ocierając swe ramiona. Gord myślał gorączkowo, co powiedzieć, co robić, by ją uspokoić, kiedy nagle drzwi do domu Aigona otworzyły się i do środka wpadła Thelina. Wszyscy troje spojrzeli na nią z wielkim zdumieniem. Nie wyglądała najlepiej.

-        Złe wieści! – krzyknęła.

-        Thelina? Co ty tu robisz? – spytał Gord. – Nie miałaś być w Veolii?

-        Byłam. Jednak dowiedziałam się tam czegoś, co musiałam wam niezwłocznie przekazać – mówiła niespokojnie, nerwowo. – Lepiej usiądźcie...

-      Co się stało, do cholery?! – jęknął Gord. – Najpierw Ella, teraz ty. – Domyślał się co, ale nie chciał dopuścić tej myśli do świadomości.

-        Ren – wyksztusiła z trudem – został porwany przez cehrońskich generałów.

Ciąg dalszy nastąpi...

Koniec Części VII

Rozdział 205

5 dzień leovanu 8976 roku, Veolia – Eolium (Rezydencja Theliny), noc

Dochodziła północ. Alren, Ella i Gord znajdowali się już w Rezydencji Theliny, w Veolii. Otrzymali dwa pokoje – dla Gorda oraz Elli i Rena. Musieli odpocząć przed jutrzejszą wyprawą do ruin, zwłaszcza, jeśli mogła to być pułapka.

W Elmeronie pożegnali się z Królową Miyosere i jej córką, a także z Soaną. Elfka ukończyła swe zadanie. Miała nauczyć Mirellę łucznictwa i zaprowadzić ją do Elmeronu na drugą cześć szkolenia. Jej misja dobiegła końca i teraz musiała wrócić do obowiązków Strażnika Królewskiego, zwłaszcza, że otrzymała awans. Obiecała jednak, że jeśli tylko będą jej potrzebowali, niezwłocznie przybędzie na wezwanie. Ella i jej obrońcy nie mieli wątpliwości, że jeszcze się z nią spotkają.

Złotowłosa nie zamierzała jeszcze kłaść się spać. Apartament, po którym teraz spacerowała, był dla niej szczególnie sentymentalny. Stanęła przy oknie i spoglądała na ośnieżony dziedziniec świątyni. Srebrno-niebieski blask księżyców odbijał się w białych kryształkach i wywoływał jej uśmiech. Nie mogła przestać wspominać. To tutaj po raz pierwszy poczuła się bliższa Alrenowi. To tutaj po raz pierwszy się z nim kochała. To tutaj zniknęły kajdanki, które łączyły ich ręce od incydentu nad jeziorem Eloy. Westchnęła głośno i uniosła lewą dłoń, by po raz niewiadomo który, obejrzeć swój pierścionek zaręczynowy. Uśmiechnęła się do siebie. Przebyli długą drogę.

Ella była tak zamyślona, że niemal podskoczyła, słysząc niespodziewanie głos Alrena, który właśnie wyszedł z łazienki.

-        Wspominasz? – spytał z lekkim rozbawieniem w głosie.

Odwróciła się do niego przodem i zarumieniła, widząc jego znaczący uśmiech. Zerknęła z powrotem na pierścionek, czując, jak jej serce przyspiesza.

-        Trochę.

Gdy znów uniosła głowę, on stał już tuż przed nią. Jego czarne włosy były jeszcze wilgotne, a jedwabny, biały szlafrok idealnie podkreślał jego ciemną karnację. Spojrzała mu w oczy i zatonęła w tej przenikliwej, magicznej zieleni. Nie wytrzymała dłużej. Stanęła na palcach i złożyła na jego ustach namiętny pocałunek, opierając się dłońmi o jego szeroką pierś. Co chwilę wzdychała, aż w końcu oplotła go ramionami wokół szyi i szeptała na ucho.

-        Kochaj mnie, Ren. Pragnę cię...

-        Oho, widzę, że to miejsce działa na ciebie, jak afrodyzjak – zachichotał, obejmując ją w pasie i przyciągając do siebie.

-        Oj tak – mruknęła. – Pamiętasz, co tu się wydarzyło, prawda? – spytała, całując jego częściowo odsłonięty tors i gładząc jego plecy.

-      Jak mógłbym zapomnieć? Tutaj moja słodka Ella straciła dziewictwo – szepnął jej zmysłowo na ucho, a ona spąsowiała, słysząc taki ton.

Poczuła się przez chwilę tak, jak tamta zagubiona dziewczyna, spragniona bliskości. Tylko przez chwilę. Zaraz sobie bowiem przypomniała, że Ren jest teraz jej narzeczonym, że do niej należy całą duszą i ciałem. Szalała na jego punkcie, a on na jej. Wiele się więc zmieniło od tamtej nocy.

Dotykała go bez opamiętania, zdejmując z niego niepotrzebne odzienie. Chciała mu coś odpowiedzieć, ale zamiast tego jęknęła głośno, gdy dłonie Rena zawędrowały do najczulszych miejsc jej ciała, a usta pieściły jej szyję.

-        Och Ren... Gdybyś wiedział...

-        Co? – spytał coraz mniej przytomny, zsuwając jej ozdobną halkę na podłogę.

-        Gdybyś wiedział, jak bardzo cię kocham.

-        Przecież wiem – mruknął zmysłowo i podciął jej nogi tak, że upadła miękko na łóżko, które stało tuż za nią.

-        Nie wiesz – jęknęła, sięgając łapczywie po jego usta i rozwiązłym pocałunkiem odebrała mu oddech. – Nikt tego nie wie.

Był lekko zaskoczony intensywnością pieszczoty. Wyczuwał w niej coś dziwnego. Jakby się czegoś bała. Jakby to miał być ich ostatni raz. Pokręcił głową, że to przecież niedorzeczny pomysł i odwzajemnił jej pocałunek, nie mniej drapieżnie.

Wplotła palce w jego gęste włosy, nie przerywając cyklu rozwiązłych  pocałunków. Przewracali się na łóżku co chwila, wsłuchując się w niespokojne oddechy i rytmy swych serc. Raz ona była na górze, raz on. Nie mogli nasycić swoich ust. W końcu Ren zszedł niżej, racząc jej ciało falą namiętnych pieszczot. Spazmatyczne jęki Elli napędzały go. Złączyli się w jedność tak gwałtownie, że całe łoże zadrżało, stukając, o stojące obok szafki. Kierowani szaleńczym pragnieniem, kochali się coraz szybciej. Poduszki, nie wiadomo dlaczego, znalazły się pod oknem. Kołdra nakryła podłogę, niczym dywan, a prześcieradło przypominało wzburzone morze. Ale oni tego nie widzieli. Ich ciała były rozgrzane i wilgotne, drgające z rosnącego podniecenia. Obchodziła ich wyłącznie przyjemność, która falami zalewała ich umysły. Kiedy rozkosz była zbyt wielka, wybuchła w postaci spazmów i kolorowych plam pod zamkniętymi powiekami.

-        Co tu się stało? – spytała po chwili, kiedy już odzyskała świadomość po szaleńczym stosunku i ujrzała bałagan wokół łóżka.

-        Może tornado?

-        Jak mogliśmy go nie zauważyć? – zakpiła wesoło.

-        Najwyraźniej mieliśmy ważniejsze sprawy na głowie – mruknął, obejmując ją od tyłu i całując w kark.

-        Ren... – zarumieniła się. – Doprowadzasz mnie do szaleństwa.

-        I wzajemnie, kotku – szepnął i skubnął zębami jej ucho.

Ella westchnęła i odchyliła głowę do tyłu, opierając ją o jego tors. Ren oplótł ją ramionami na wysokości jej piersi. Chcieli czuć swoje ciepło. Milczeli. Słowa były zbędne. Tej nocy powtórzyli zbliżenie wielokrotnie, aż wreszcie położyli się obok siebie – spełnieni i szczęśliwi.

-        Zmieniłaś się od naszego pierwszego razu, wiesz? – zachichotał jej koło ucha, rozpalając jej policzki.

-        Tak? A co takiego się zmieniło? – spytała wesoło.

-        Prawie wszystko.

-        Powiedz to. Naprawdę nie wiem, o czym mówisz – podpuszczała go.

-        Wiesz, nie zgrywaj się. – Nie dał się sprowokować do zwierzeń.

Zamiast tego ją pocałował. Nie opierała się. Wręcz przeciwnie, znów się rozgrzewała. Jej rosnące podniecenie rozbawiło Rena.

-        Jesteś dziś wyjątkowo nienasycona – stwierdził, obrysowując jej twarz palcami. – Co się dzieje? – spytał poważniej.

-        Nic... – jęknęła, wtulając się w jego tors.

-        Przecież widzę.

-        Nie chcę cię stracić. Tak się boję, Ren.

-        Znowu? Och, Ello. Dlaczego miałabyś mnie stracić? – zdziwił się i uniósł jej podbródek. – Co ci znów przyszło do głowy? – Zmarszczył czoło, widząc w jej oczach szczery lęk.

-        Przeczucie.

-      Ach, te twoje przeczucia – westchnął bezradnie, a potem pocałował ją delikatnie w usta. – Kocham cię, Ello. Nie stracisz mnie. Nigdy...

-        Mam nadzieję, bo bez ciebie nie umiem już żyć – mruknęła, gładząc go po policzku, a on przytulił ją do siebie mocno.

-        Ja bez ciebie też.

Ella westchnęła, a niedługo potem usnęła, czując delikatne pieszczoty Rena, który gładził jej twarz opuszkami palców i bawił się jej włosami. Wiedział, że ona to lubi. Jednocześnie rozmyślał, coraz bardziej martwiąc się tymi przeczuciami Elli. Jej koszmarami w Elmeronie i obawami, że coś mu się stanie. Jednak i jego wkrótce zmorzył sen.

***

6 dzień leovanu 8976 roku, Veolia – Jezioro Liuma, poranek

Nazajutrz Thelina wraz ze strażą zaprowadziła Ellę, Alrena i Gorda nad jezioro Liuma, o magicznej, fioletowej barwie. Kazała straży otoczyć całe wybrzeże i obiecała zaczekać na nich, wraz z Gordem, który i tak nie mógłby wejść do świątyni, na lądzie. Tymczasem Ren i Ella, używając lewitacji i magicznych kopuł powietrznych, zeszli na dno, by dotrzeć do ruin. Gord i Thelina byli pewni, że nigdy nie zapomną tego zjawiska, które zaobserwowali kilka minut później.

Przez powierzchnię wody przenikały jasne, błękitne promienie światła. Potem był wielki wybuch i fioletowa woda trysnęła w górę, niczym wodospad, nie poddany prawom grawitacji. Ziemia zadrżała, a z jeziora wyłoniła spora wyspa, na której znajdowała się odbudowana, starożytna Świątynia Miryonu. Gdy woda dookoła budowli uspokoiła się, Gord i Thelina z daleka zauważyli Alrena i Ellę wchodzących do świątyni.

-        Niezwykłe... – stwierdził Gord.

-        Też tak uważam. Byliśmy świadkami kolejnego, historycznego wydarzenia.

Tymczasem we wnętrzu świątyni, Alrenowi i Elli rzucił się w oczy pokaźny ołtarz z posagiem bogini Miry. W dłoni trzymała niewielki, przezroczysty klejnot, lśniący czystym, białym światłem. Ella znów poczuła się dziwnie, przebywając w tej świątyni. Cichy głos w jej głowie podpowiedział jej, co robić.

-        Musimy zabrać ten kamień.

-        Dlaczego?

-        Mira podpowiada mi, że to Aiserus. Skarb tej świątyni.

-        Aiserus? Żartujesz? – Ren otworzył oczy szeroko ze zdumienia.

-        Nie... Wiesz, co to jest?

-       Tak. Czytałem o tym. To Święty Kryształ Czystości. Jeśli w pobliżu znajduje się coś lub ktoś, o negatywnej, złej aurze – on staje się czarny. W zależności od intensywności koloru – określa stopień zagrożenia. Jeśli zaś lśni na biało, oznacza to wyjątkowo dobrą aurę.

-        Czy potrafi oczyszczać ze zła?

-       Nie wiem, ale na pewno bezbłędnie ostrzega przed kłopotami – odparł. – Zaraz po niego sięgnę. Odniesiemy go, jak tamtą księgę, do Alorii.

Ella skinęła głową na zgodę. Alren użył telekinezy, by sprowadzić klejnot do swej dłoni i zaśmiał się, widząc, jak kryształ przybiera jasnoszary, mętny kolor.

-        Co to oznacza?

-        Tylko tyle, że nie jestem aniołkiem – zakpił, a ona pokręciła głową z niedowierzaniem i wzięła od niego kryształ.

Klejnot rozbłysnął oślepiająco jasnym, białym światłem. Alren uśmiechnął się szeroko i szczerze.

-        Widzisz? Działa tak, jak mówiłem. Twoje serce jest czyste i dobre, dlatego kryształ jest nieskazitelny i lśniący. – Pogładził jej policzek, a ona zarumieniła się. – Dobra, chodźmy do zachodniej ściany świątyni po kolejny wers zagadki.

-        Dobrze.

Gdy określili zachód, Ella dotknęła ściany, a Alren przeczytał na głos napis, który zalśnił zaraz potem na ciemnogranatowych cegłach, z których zbudowano świątynię.

-        „I do Oka Boga prośby zwraca, by światłością ląd ten obdarzył”.

Ella cofnęła się i napis zniknął. Spojrzała na Alrena, który dla pewności zapisał wers na kawałku pergaminu.

-        Co w sumie mamy?

-        Dwa wersy. Ze świątyni w Norhenie – „Daleko na zachodzie, gdzie Słońce zasypia, strumień mądrości ląd przemierza” oraz z tej - „I do Oka Boga prośby zwraca, by światłością ląd ten obdarzył”.

-        Chyba nie jest po kolei...

-        Owszem. W Norhenie jest pierwsza ze świątyń, druga mieści się w Oshelionie, a ta? Nie wiadomo, która jest – zamyślił się. – W każdym razie drugi  wers zagadki jest w Oshelionie.

-        Czyli musimy uzbroić się w cierpliwość.

Już mieli opuścić świątynię, gdy nagle Ella, kierowana intuicją, zatrzymała się przy wschodniej ścianie i dotknęła jej. Ujrzeli podświetloną rycinę z opisem.

-        Co to jest? – zdziwiła się. – Ten rysunek to pentagram, prawda?

-        Tak. Poczekaj. Przestudiuję to.

Alren obejrzał wszystko dokładnie, pomyślał i wreszcie zrozumiał, o co w tym chodzi. Ella podeszła do niego i patrzyła pytająco w jego zszokowane oczy.

-       To była mapa świątyń, Ello – rzekł podekscytowany. – Powstało sześć świątyń w kolejności: Norhen, Oshelion, Veolia, Igher, Gheva i Aloria.

-        Aloria? – zdumiała się. – Coś takiego...

-      Teraz wiemy, gdzie są świątynie i w jakiej kolejności należy przeczytać zagadkę. Wszystko pasuje. – Był zachwycony jej odkryciem. – Skąd wiedziałaś, że to tu jest?

-        Nie wiedziałam.

-        W takim razie twoja intuicja jest doskonała! Jesteśmy coraz bliżej rozwiązania tej łamigłówki.

-        Mam nadzieję, że nie wszystkie moje przeczucia się sprawdzą – mruknęła pod nosem.

-        Mówiłaś coś?

-        Nie, nic... Wracajmy. Nie mamy tu już nic do roboty.

Po chwili spotkali się z Theliną i Gordem na wybrzeżu. Opowiedzieli dokładnie, co znaleźli i odkryli, a potem zamierzali wrócić do Rezydencji Theliny, by wszystko przedyskutować, kiedy nagle zerwał się silny, mroźny i złowieszczy wiatr. Ella zauważyła, że klejnot ze świątyni stał się czarny, jak węgiel i wiedziała już, że idą kłopoty. Nie pomyliła się. Nie minęła minuta i na niebie pokazał się Xallos.

-        Witajcie – rzekł lodowatym, kpiącym tonem.

-        Xallos – jęknęła Ella, a Ren i Gord odruchowo zasłonili ją swoimi ciałami.

-        O? Pamiętasz moje imię? Jestem zaszczycony, Wasza Wysokość.

-        Czego chcesz? – warknął brunet, koncentrując energię.

-        Niczego. Przybywam, by przekazać ci pewną wiadomość...

 

Rozdział 204

5 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Elmerasia (Pałac Królewski), popołudnie

O czwartej po południu narzeczeni wstali, by zjeść obiad w towarzystwie Królowej Miyosere i Królewny Alorashii, jak obiecali na wczorajszej audiencji. Zdziwili się wówczas, gdy dowiedzieli się, że Gorda nie ma w pałacu, choć miał im towarzyszyć. Mimo braku kompana udali się do jadalni, w nadziei, że królowa wie, gdzie on się znajduje.

-        Witajcie, zapraszam – rzekła Miyosere, wstając na chwilę z ozdobnego krzesła, na samym końcu długiego stołu.

Królewna, która siedziała obok, ukłoniła im się wdzięcznie. Alren i Ella przywitali się, a potem usiedli naprzeciwko Alorashii, po prawicy Miyosere. Na stole znajdowały się liczne przysmaki elfiej kuchni.

-        Miyosere, czy wiesz, gdzie jest Gord? – spytał Alren.

-        Tak – królowa nagle spoważniała - udał się do Eronu, ale obiecał, że wróci przed wieczorem.

-        Do Eronu? Po co?

-        Rano miało tam miejsce wtórne trzęsienie ziemi. Podobno znacznie silniejsze, niż to ostatnie. Zginęło wielu moich poddanych, ale jeszcze nie wiem, ilu dokładnie. Czekam na raport.

-        Co takiego? To straszne – Ella natychmiast straciła apetyt. – Tak mi przykro.

-        Dziękuję. – Miyosere uśmiechnęła się na chwilę. – Kiedy Gord o tym usłyszał, postanowił się tam udać i coś sprawdzić.

-        Rozumiem – odparła smutno Ella, myśląc o Kori i Ulgriffie.

Posiłek przebiegał bez zakłóceń, choć raczej w żałobnej atmosferze. Rozmowy o Eronie, wyrazy współczucia, uprzejmości i nie do końca szczere uśmiechy wypełniały im czas. Do chwili, gdy do sali wkroczyła Soana i coś wyszeptała Królowej na ucho. Miyosere skinęła głową, dając jej do zrozumienia, że się zgadza. Natomiast Alren i Ella zastanawiali się, co się dzieje.

-        Wygląda na to, że macie nieoczekiwanego gościa – rzekła Miyosere.

-        Gościa?

-        Przybyła Arcykapłanka Veolii.

-        Thelina? – Ren i Ella spytali równocześnie, zupełnie zaskoczeni.

-        Tak. To ja – usłyszeli zaraz potem właśnie jej głos, gdy tylko weszła do jadalni i ukłoniła się Królowej Miyosere oraz jej córce. – Alrenie, Mirello... Musimy niezwłocznie pomówić.

***

Kilka minut później

Alren i Ella zaprowadzili Thelinę do swoich komnat. Byli zaniepokojeni. Wiedzieli, że tak niecodzienna wizyta wiąże się z czymś ważnym. Gdy więc usiedli w zamkniętym pokoju gościnnym i pili gorącą herbatę, Ella do razu przeszła do rzeczy.

-        Co cię do nas sprowadza? Co się stało? – Była bardzo niespokojna.

-        Nic strasznego się nie stało. Uspokój się, Ello – odparła, a złotowłosej nieco ulżyło.

-        Nie mów, że to spotkanie wyłącznie towarzyskie – Ren spojrzał na nią znacząco.

-        Oczywiście, że nie. Mam dla was ważną informację, choć jest w tym coś niepokojącego...

-        To znaczy? – Ella skupiła się maksymalnie.

-       Dwa dni temu otrzymałam list, w którym podano dokładne położenie jednej z sześciu starożytnych Świątyń Miryonu, na terenie Velii.

-        Co? – zdumiał się Ren.

-       Przysięgam, że mówię prawdę. Wiadomość była na tyle ważna, że sprawdziliśmy to. Rzeczywiście, w miejscu wskazanym przez autora listu, są ruiny jednej z tych świątyń.

-        Gdzie? – Alren podniósł głos, przejęty nowinką.

-        Na dnie jeziora Liuma.

-       Coś takiego! – Ren pokręcił głową z niedowierzaniem. – To wiele wyjaśnia. To jezioro ma niezwykłe właściwości właśnie z tego powodu.

-      Prawdopodobnie. Mówię wam o tym, bo wiem, że szukacie tych świątyń. Prędzej czy później trafilibyście do Veolii. Tej świątyni jednak już nie musicie szukać.

-     Fakt. W takim razie, zanim udamy się do Oshelionu, gdzie jest kolejna świątynia, wpadniemy do Veolii, by wskrzesić tę znalezioną – rzekł Ren.

-        Coś mi się tu nie podoba – rzekła Ella, zaskakując Rena.

-        Ona ma rację, Ren. Mnie też to niepokoi. Bo widzisz, ten list był anonimowy i dziwnie napisany.

-        Hmm. – Ren zamyślił się. – Innymi słowy. Sugerujesz, że ktoś bardzo chce nas tam ściągnąć?

-       Właśnie – potwierdziła Thelina. – Odkrywcy zwykle życzą sobie słonej zapłaty za udostępnienie informacji, o swym znalezisku i równie często w ogóle zachowują to dla siebie. Tymczasem on tylko wysłał anonimowy list. Poza tym dziwne jest to, że wiedział dokładnie, czego to są ruiny, choć nieliczni pamiętają w ogóle, o istnieniu tych świątyń. Nie mówiąc już o rozpoznaniu ich po szczątkach. Nie wiem, jak wy, ale ja uważam, że to ewidentna pułapka.

-      Zgadzam się – rzekł po namyśle Ren. – Jednak i tak musimy przebudzić wszystkie świątynie. Prędzej czy później tam pójdziemy. Jeśli to pułapka, najlepiej dowiemy się, kto na nas poluje i czego chce, będąc na miejscu.

-        Niby racja, ale... – Thelina miała złe przeczucia.

-        Ello, zgadzasz się? – spytał ją spokojnie, zaskakując tym nieco. Rzadko kiedy pytał ją o zdanie w takich sprawach.

-       Szczerze mówiąc, nie podoba mi się ten pomysł, ale chyba nie mamy wyboru – rzekła szczerze. – Lepiej rozwiązać tę sprawę teraz, niż zwlekać.

-        Zatem postanowione.

-       Dobrze – Thelina wstała. – Udajcie się ze mną do Veolii. Przenocujecie w mojej rezydencji, a jutro osobiście zaprowadzę was do tych ruin. Co wy na to?

-      Zgoda. Jednak musimy poczekać, aż Gord wróci z Eronu – rzekł Ren, pokazując Thelinie, by usiadła. – Tymczasem opowiedz nam, co u ciebie słychać...

***

Wczesny wieczór

Soana przerwała miłą rozmowę Elli, Rena i Theliny, informując ich, że Gord wrócił, ale jest w złej kondycji psychicznej. Wszyscy troje chcieli pójść od jego komnaty i sprawdzić, co się stało, ale Ella stwierdziła, że lepiej, jeśli sama z nim porozmawia. Ren nie protestował. Wraz z Theliną zaprosili Soanę na herbatę, a  złotowłosa udała się do sali obok.

Ella zapukała i od razu weszła do środka. Znalazła Gorda na tarasie, opartego o framugę. Nie odwrócił się do niej, choć na pewno ją usłyszał. Wiedziała, że wydarzyło się coś złego. Przeczuwała, co dokładnie.

-        Gordzie... – rzekła, gdy zatrzymała się tuż za nim.

-        Proszę. Zostaw mnie na chwilę samego – odparł zduszonym głosem. – Obiecuję, że za godzinę wrócę do siebie.

-        Ale... – Dotknęła jego ramienia i chciała spojrzeć mu w twarz, ale odwrócił głowę.

-        Nie. Nie patrz na mnie.

Ella zmarszczyła brwi. Odwróciła go siłą i zerknęła prosto w jego załzawione, błękitne oczy. Coś ją ukłuło w sercu i odruchowo otarła jego łzy z policzków. Gord zarumienił się mimowolnie, a potem odsunął o krok.

-        Co się stało? – spytała cicho i łagodnie, choć znała odpowiedź.

-        To trzęsienie było silniejsze – zdecydował się to wyrzucić z siebie. – Widziałam straszliwy obraz. Z Eronu zostały tylko gruzy. Wszędzie leżały ciała Elfów. Jedynie Ulgriff i około stu innych szczęśliwców ocalało ze wszystkich mieszkańców miasteczka. Tysiące ofiar... Odór i krew.

Ella zadrżała, wyobrażając sobie to i poczuła ogromny smutek. Pomyśleć, że nie tak dawno temu tam była. Eron dotknął podwójny cios ze strony natury, którą elfy tak uwielbiały. Jednak ona wiedziała, kto jest prawdziwym winowajcą tej tragedii. Na myśl o Orianie krew się w niej zagotowała. Gdyby nie ona, nic by się nie wydarzyło. Prawdopodobnie nawet by nie trafiła do tego świata. Choć... za to akurat była jej wdzięczna.

-        Jestem przyzwyczajony do takich widoków – kontynuował Gord, patrząc na coraz to ciemniejsze niebo. – Jakoś się trzymałem. Jednak kiedy pod jednym głazem znalazłem ją, coś we mnie pękło...

-        Kori – Głos Elli zadrżał.

-      Tak. Jej ciało było przygniecione i zmasakrowane. Ledwo ją poznałem. Stałem i patrzyłam na nią tak długo, aż za sprawą śpiewu kapłanów zamieniła się w zieloną kulę światła i zjednoczyła z Duchem Natury. Jej rodzice, jak się dowiedziałem, też zginęli. Magia kapłanów potrafi zwracać naturze ciała, natychmiast po śmierci i naprawiać domy, ale nie jest w stanie wskrzeszać. Niestety – opowiadał z przejęciem w głosie. -  To takie niesprawiedliwe... Była młodziutka, mądra i słodka. Miała całe życie przed sobą i z pewnością zostałaby kimś wielkim. Dlaczego to się stało? – ubolewał nad śmiercią Kori.

-        To zabrzmi okrutnie, ale taka jest natura. Jedni umierają, drudzy się rodzą. Jedni dostają dwie szanse na życie, inni - żadnej. A sprawiedliwość? – zrobiła wymowną pauzę – Sprawiedliwości nie ma na żadnym świecie.

-        Prawda. Wiesz, nie sądziłem, że jej śmierć tak mną wstrząśnie.

-     To naturalne. Zwłaszcza u tak wrażliwego człowieka, jak ty. – Uśmiechnęła się do niego lekko. – Mnie też jest jej żal. To naprawdę przykre. Kori była cudowną dziewczynką i nie powinna była zginąć. Jednak co się stało, to się nie odstanie.

-       Chwilami myślę, że gdybym został tam te dwa dni dłużej... Gdybym tam był, uratowałbym ją i wielu innych. Gdybyś ty tam była, może nawet nikt by nie zginął. – Zacisnął pięści. – I pomyśleć, że miałem złe przeczucie. Nie chciałem jej tam zostawiać. Kori też wiedziała, że to nasze ostatnie spotkanie. Powiedziała mi o tym, gdy się żegnaliśmy. A ja odszedłem. Nie posłuchałem intuicji.

-        Gordzie! Nie myśl w ten sposób! – krzyknęła, szarpiąc go za rękę. – Na pewne rzeczy nie mamy wpływu. To nie jest niczyja wina. Tak widocznie musiało być, choć jest to straszne. Gdyby miało być inaczej, Kori znalazłaby się wśród ocalałych.

-        Pieprzone przeznaczenie! – syknął, uderzając o balustradę ze złości.

-     Spokojnie – rzekła łagodnie i objęła go. – Musisz iść dalej. Zachowaj wspomnienie o Kori w sercu, ale nie rozpamiętuj tej tragedii. To nie prowadzi do niczego dobrego.

-        Masz rację. Dziękuję, że do mnie przyszłaś.

-        Nie ma sprawy. Jesteśmy przecież przyjaciółmi.

-        Tak...

Gord westchnął, przytulił delikatnie Ellę i poczuł, jak zalewa go jej ciepło. To było przyjemne doświadczenie. Szybko się jednak opamiętał i odsunął nieco zmieszany, co wywołało delikatny uśmiech na jej twarzy.

-        Nie martw się. Ren nas nie widzi, więc jesteś bezpieczny – zażartowała.

-        To nie było śmieszne – zaśmiał się, wbrew temu, co powiedział.

-        Posłuchaj – spoważniała. – Zaraz ruszamy do Veolii.

-        Do Veolii? Po co?

-        Chodź ze mną. Po drodze wszystko ci wyjaśnię.

 

Rozdział 203

4 dzień leovanu 8976 roku, Ravaron – Vareh (Labirynt Ravanirght), noc

Atmosfera w centralnej komorze labiryntu zagęszczała się. Gord z trudem nad sobą panował, wszędzie widząc niezniszczalne szkło. Soana się załamała, że pozwoliła przyjaciołom tu wejść, wiedząc, że tak to się skończy. Nie powinna pozwolić, by zlekceważyli jej ostrzeżenie. Alegorth próbował opanować wściekłość, jaka go ogarniała, po rozmowie z ojcem. Alren intensywnie myślał, co robić, a Ella nagle poczuła się źle. Brunet od razu to zauważył.

-        Co ci jest?

-        Nie wiem... To chyba to lustrzane światło.

Alren popatrzył na lustro i zakręciło mu się w głowie. Wiedział już, że to nie labirynt pochłania magię, tylko ten magiczny przedmiot. Wówczas przyszło mu coś do głowy.

-        A gdybym zniszczył to lustro... – zaczął, ale Alegorth szybko mu przerwał.

-        Nawet o tym nie myśl. Jeśli je zniszczysz, nie tylko labirynt przestanie istnieć, ale cały Ravaron.

-        Co?

-        Niewielu o tym wie – mruknął – ale Ravaron powstał tylko dlatego, że Elfy, które zbuntowały się przeciw rodakom z północy, zawarły pakt z Panią Lodu – Lionere.

-        A więc to dlatego... – Alren zaczął sobie przypominać różne fakty z przeszłości.

-      Dzięki woli Lionere powstało to miasto, a wraz z nim Ravaron. Elfy nazwały się Mrocznymi, by odróżnić się od rodaków z północnego Elmeronu. Lustro w tym labiryncie to dowód paktu zawartego między nami a Lionere. Jeśli zostanie zniszczone, nasz kraj zniknie. Wszystkie budynki, miasta i nasza moc magiczna.

-        Ciekawe, że Bogini Oshelionu zgodziła się na ten pakt.

-        Może chciała mieć więcej wiernych?

-      Może. Dobrze, teraz rozumiem – odparł Ren. – To co robimy? Rozkładamy ręce i czekamy, aż staniemy się eksponatami tej szklanej kolekcji? Nie wiem, jak wy, ale ja jakoś nie mam na to ochoty.

-        Nie drwij, Ren – westchnęła Ella. – Wyjdziemy stąd, na pewno. – Tylko to powiedziała, a zachwiała się i wylądowała w silnych ramionach Alrena.

-        Ello! – zdenerwował się. – Cholerne lustro.

Alren zaklął pod nosem i spojrzał wrogo na środek pomieszczenia, gdy nagle uderzył go potężny impuls energii. Zamroczyło go na chwilę. Później zobaczył błękitne światło, które poraziło także pozostałych. Gdy popatrzył na Ellę, ujrzał nie ją, lecz Boginię Miryonu. Odsunął się błyskawicznie, co ona skwitowała lekkim uśmiechem.

-        Mira...

-        Zgadza się. Wygląda na to, że macie kłopoty.

Gord i Soana nie byli zaskoczeni widokiem bogini, ale i tak wstrzymali oddech, czując, jak potężną energią emanuje. Alegorth natomiast zaniemówił i nie mógł oderwać od niej oczu. Mira rozejrzała się i wyciągnęła przed siebie otwartą dłoń.

-        Odsuńcie się - poleciła, co oni natychmiast zrobili.

Mira wyszeptała kilka niezrozumiałych słów. Otoczyła ją błękitna aura, a potem nad jej dłonią zalśniła jasna kula światła, w tym samym kolorze, która powoli się unosiła. Gdy znalazła się tuż pod sufitem, wybuchła. Fala światła rozprzestrzeniła się po całym pomieszczeniu i zamieniła szklane figury z powrotem w ludzi, którzy zaczęli się rozglądać zaniepokojeni i zdezorientowani. Obserwatorzy czynu Miry mogli tylko ją podziwiać, z otwartymi ustami.

-       Nie bójcie się. Jesteście bezpieczni. Jestem Mira, Bogini Miryonu i zwracam wam wolność – oznajmiła głośno, a zaskoczeni ludzie natychmiast padli przed nią na kolana. Nie mieli wątpliwości, że Mira mówi prawdę.

-        Nie do wiary – westchnął zachwycony Alegorth.

-        Podejdź tutaj – rzekła Mira do jakiejś dziewczyny w tłumie, co ona z wahaniem uczyniła. W oczach ładnej i drobnej brunetki, o zielonych oczach, był strach. – Nie bój się, Alorashio. Jesteś już bezpieczna.

-        P-Pani...

Soana natychmiast rozpoznała swą królewnę. Podbiegła do niej i ukłoniła się. W oczach miała łzy szczęścia i ulgi. Obecność Elfki ośmieliła dziewczynę.

-        Wasza Wysokość... Tak się cieszę – mówiła szczerze.

-        Soano – królewna rozpromieniła się na widok znajomej twarzy – co się stało?

Soana streściła jej szybko ostatnie wydarzenia, a potem wraz z Alorashią oddały pokłon Mirze, która skinęła głową w odpowiedzi.

-        Przeniosę was wszystkich do waszych domów – rzekła głośno, ale zanim uniosła rękę, by to zrobić, usłyszała glos Alrena.

-        Pani, ja zostanę z Alegorthem. Mam małą sprawę do Króla Bergana.

-       Dobrze, ale nie karz Elli za długo czekać. Będzie się martwiła – odparła z takim wyrazem twarzy, jaki mógł u bogini zobaczyć tylko ten jeden brunet.

-        Oczywiście – skłonił się, lekko zmieszany natarczywymi spojrzeniami pozostałych.

Mira posłała Alrenowi ostatni uśmiech, a potem pstryknęła palcami i zniknęła, wraz z innymi, rozpływając się w powietrzu. W labiryncie pozostał tylko Alegorth i Alren.

***

Puszcza Rivolaya, 2 godziny później

Ella powoli otworzyła oczy i podniosła się, walcząc z zawrotami głowy. Przez chwilę była tak zamroczona, że niewiele widziała i nie mogła się zorientować, gdzie jest ani, co się stało. Wtedy poczuła przyjemny dotyk męskiej dłoni na swym ramieniu. Rozpoznała tę aurę.

-        Gordzie... – rzekła niepewnie i dopiero wówczas jej oczy przystosowały się do mroku, panującego w tym miejscu.

-        Nareszcie się obudziłaś.

Ella rozejrzała się i rozpoznała jaskinię, w której znaleźli krąg teleportacyjny. Dostrzegła w oddali Kai’a, rozmawiającego z Soaną i nikogo więcej. Zdziwiła się. Nie mogła sobie nic przypomnieć.

-        Co my tu robimy? Co się stało?

-        Spokojnie. – Pogłaskał ją delikatnie po głowie. – Zmieniłaś się w Mirę. Dzięki temu ocaliłaś tamtych ludzi, zamienionych w szklane posągi. Potem przeniosłaś ich tam, skąd pochodzili, a siebie, mnie i Soanę - tutaj. Tuż przed utratą przytomności, powiedziałaś, że Alorashia jest już bezpieczna w swoim pałacu. Potem spałaś dwie godziny.

-        Aha. A gdzie jest Ren? Co się stało z Alegorthem?

-        Cóż... Nie wiem. Alren został z nim w pałacu. Mieli odwiedzić króla Bergana.

-        I jeszcze nie wrócili? – zaniepokoiła się.

-        Na pewno nic im nie jest. Założę się, że Bergan długo już nie będzie królem. – uśmiechnął się ironicznie.

Ella zrozumiała już sytuację, ale nie uspokoiła się. Po tym, jak każdej nocy miewała koszmary, po tym, jak nie opuszczało ją złe przeczucie, związane z Alrenem, nie chciała się z nim rozstawać nawet na chwilę. Gord zauważył jej dziwne zachowanie i zmusił ją, by na niego spojrzała.

-        Powiedz mi, Ello. Co się dzieje?

-        Co?

-        Dlaczego drżysz? To nie pierwszy raz, gdy Alren wyruszył na samotną misję – rzekł, obserwując ją uważnie. – Czego się tak boisz?

-        Nie wiem.

-        Kłamiesz. Coś jest nie tak.

-        Nie chcę o tym mówić – spuściła wzrok. – Wybacz.

-        Eh, jak wolisz. Jednak pamiętaj, że jeśli będziesz chciała pogadać, jestem do usług. – Puścił jej oczko.

Ella uśmiechnęła się do niego ciepło, a zaraz potem oślepiło ją jasne światło. Krąg teleportacyjny zahuczał. Gdy blask zniknął, wszyscy ujrzeli Arlena. Soana i Kai podeszli bliżej. Ella zaś natychmiast pobiegła się w jego stronę i zarzuciła mu ręce na szyję, obejmując go mocno.

-        Ren! Już się martwiłam.

-        Niepotrzebnie – odparł spokojnie, głaszcząc ją po plecach i całując w czoło. – Nic mi nie jest.

-        Widzisz? – rzekł Gord do złotowłosej. – Mówiłem, że szlag go nie trafi – uśmiechnął się do niej i Rena. Ella skinęła głową.

-        Nie tak łatwo mnie zabić – zaśmiał się Alren, widząc ich miny. – Co z wami?

-        Nic... – mruknęła Ella. – Ale dobrze,  że już jesteś.

Złotowłosa przytuliła się do ukochanego, kiedy Gord postanowił wypytać go o to, co wydarzyło się u Bergana.

-        Czemu to trwało tak długo?

-        Wraz z Alegorthem ucięliśmy sobie dłuższą pogawędkę z Berganem.

-        I co?

-        Bergan nie żyje.

-        Jakoś nie jestem tym zaskoczony – zakpił Gord. – Jak do tego doszło?

-        Kiedy wraz z Alegorthem dotarliśmy do sali tronowej Bergana, zastaliśmy tam Radę Mędrców, która usiłowała powstrzymać króla przed wojną z Elmeronem. Wtedy Alegorth obnażył publicznie wszystkie zbrodnie i niecne czyny ojca, które trzymał on w sekrecie przed ludem i Radą.

-        Pewnie Radni nie byli zbyt zachwyceni – zachichotał.

-    Dziwisz im się? Jak się okazało, Rada nie wiedziała nawet, że Bergan porwał królewnę Alorashię i uwięził w labiryncie. Wmawiał im, że to Elmeron rozpoczął wojnę bez powodu. Radni wpadli w szał i zdetronizowali Bergana. Taka jest kara za zdradę kraju i Rady, która rządzi Ravaronem wraz z królem. Na mocy prawa Ravaronu, nowym władcą został jego syn – Alegorth. Oczywiście Bergan się nie pogodził z tą decyzją.

-        Stawiał się?

-        Najpierw udawał, że się poddał, a potem zaatakował mnie od tyłu. Zareagowałem natychmiast, co skończyło się jego śmiercią.

-        Cóż, sam się o to prosił. Czyli rozumiem, że wojny z ich strony nie będzie?

-        Oczywiście, że nie. Alegorth dał mi słowo, że spróbuje zakończyć odwieczny konflikt między dwoma krajami Elfów – zakończył opowieść.

-        A z innej beczki... Czy oni wiedzą, kim jesteś?

-        Powiedziałem im na pożegnanie. Zaprawdę, ich miny były bezcenne.

-        Szkoda, że tego nie widziałem.

-        Co z Alorashią? – Ren zmienił temat.

-        Jest w domu. Tak stwierdziła Mira, nim zniknęła.

-        W takim razie, wracajmy do pałacu. Nie mogę się doczekać spotkania z Miyosere – rzekł z przekąsem.

-        Nie wątpię – zaśmiał się Gord, widząc jego ironiczny wyraz twarzy.

Nie zwlekali. Wydostali się z jaskini i poszli za Kai’em, z powrotem do stolicy Elmeronu. Alren co jakiś czas zerkał na Ellę. Martwił się jej dziwnym zachowaniem, drżeniem i lękiem w oczach. Widział wyraźnie, że czymś się przejmuje. Podejrzewał, o co chodzi, ale nadal nie rozumiał przyczyn. Objął ją więc delikatnie i posłał jej ciepły uśmiech.

-        Co cię dręczy, Kotku?

-        Nic – zarumieniła się, słysząc taki ciepły ton głosu.

-        Myślałem, że sobie ufamy?

-        Bo tak jest, ale nawet ja tego nie rozumiem, więc jak mam ci to wyjaśnić? – Spojrzała na niego smutno. – Boję się. Po prostu.

-        Czego?

-        Nie wiem – odparła nie do końca szczerze. - Chcę byś był blisko. Cały czas.

-        Będę. – Niespodziewanie pocałował ją w usta, przyspieszając jej puls. – Wszystko będzie dobrze, czymkolwiek się martwisz. Chodźmy.

***

Kilkadziesiąt minut później

Kiedy wrócili o świcie do pałacu Elmeronu, udali się na audiencję do Królowej Miyosere. Gdy dowiedziała się o działaniach Bergana i zmianach, jakie zaszły w Ravaronie, przeprosiła za swoje zachowanie i obiecała wysłać list pokojowy do Ravaronu. Podziękowała Alrenowi, Elli i Gordowi za uratowanie córki. Soana otrzymała awans do wyższej rangi w Straży Królewskiej za swoje dotychczasowe zasługi i odwagę.

Natomiast Kai pożegnał się z Królem Norhenu, Księżniczką Miryonu, Shiryenem Alorii i elfami w pokoju, po tym, jak otrzymał podziękowania za pomoc. Jak powiedział, chciał udać się do swej ojczyzny. Zamierzał porzucić życie wędrowca i wrócić do korzeni.

Po wszystkim, Alren, Gord i Ella, zmęczeni długą nocą, udali się na odpoczynek do królewskich komnat gościnnych.

 

Rozdział 202

4 dzień leovanu 8976 roku, Ravaron – Vareh (Pałac Królewski), noc

Nim jeszcze odzyskali wzrok po oślepiającej teleportacji, usłyszeli krzyki strażników. Potem rozległ się świst lecących bełtów i słowa wypowiadanego zaklęcia. Ella rozpoznała ten głos bez trudu. Alren.

Po chwili wreszcie mogła coś zobaczyć i oceniła, że ma dobry słuch. Znajdowali się w ogromnej sali modlitewnej. Otoczyła ich straż pałacowa z kuszami i mieczami, a lecące pociski, które mogły ich sekundę wcześniej pozabijać, zostały zahamowane przez magię Rena. Jak zwykle, jego refleks był zadziwiający. Jednak to nie był dobry czas na analizowanie. Liczyło się działanie.

Gord i Alren rzucili się do ataku bezpośredniego, niemal natychmiast powalając czterech żołnierzy, nim nawet zdążyli pisnąć. Soana zastrzeliła dwóch z tyłu, a Elli przypadł ostatni z nich, na wprost. Wymieniła się z nim ciosami i z perfekcyjną precyzją rozbroiła przeciwnika. Wykonała półobrót i podcięła mu nogi. Upadł na plecy. Kiedy jednak już miała zadać mu ostateczny cios, zawahała się. Uświadomiła sobie, że to nie są ćwiczenia. Nie potrafiła zabić i nagle zamarła. Na szczęście Alren szybko pospieszył z pomocą i potężnym ciosem, wymierzonym drugą stroną miecza, ogłuszył strażnika, który już się powoli podnosił.

Ella posłała w jego stronę spłoszone spojrzenie, a on uśmiechnął się lekko. Złotowłosa zganiła siebie w duchu za to, że nie pomyślała o ogłuszeniu wroga, że mogła go pokonać, nie zabijając. Sytuacja okrutnie obnażyła jej brak doświadczenia w walce. Opanowała sztukę, technikę, ale nadal była niezdarnym dzieckiem na polu bitwy. Gest Rena nie pozwolił jej dłużej o tym myśleć. Mężczyzna pokazał wszystkim, by do niego podeszli.

-       Wiemy, że królewna jest w lochach, ale nie znamy drogi do nich. Wiadomo tylko, że są na dole, jak w każdym zamku – mówił przyciszonym głosem.

-        Wystarczy więc, że będziemy szli w dół.

-      Tak... Ello, Soano. My idziemy przodem, a wy za nami. Tylko się nie oddalajcie! Spróbujcie też nie narobić za wiele hałasu – przykazał, patrząc głównie na Ellę, a one skinęły głowami na zgodę. – Gotowi? Idziemy.

Alren, najciszej jak umiał, otworzył drzwi, rozejrzał się. Pusto. Poczekał, aż wszyscy wyjdą na korytarz, a potem zamknął wrota na klucz, który to wciąż wystawał z zamka. Następnie wyrzucił go gdzieś. Im dłużej nieprzytomni strażnicy nie zostaną znalezieni, tym większa była szansa na bezproblemową misję.

-        Znasz czar niewidzialności, prawda? – spytał brunet blondyna.

-        Jasne.

-        Świetnie. Strażników czeka walka z duchami – uśmiechnął się i zastosował to zaklęcie. Gord uczynił to samo.

Obaj szli śmiało przed siebie, ramię w ramię, rozglądając się uważnie na boki i minimalizując wszelkie dźwięki do minimum. Gdy napotykali strażników, pozbawiali ich przytomności jednym ruchem, by nie zdążyli krzyknąć i zaalarmować kolegów. Ponieważ byli dla nich niewidzialni, było to dość łatwe. Jak tylko droga była wolna, Ella i Soana dołączały do nich, wciąż mając na uwadze tyły. W ten sposób pokonali schodami dwa piętra, w dół, aż dotarli do drzwi, które ewidentnie wskazywały, że za nimi są lochy.

Dwaj strażnicy pilnujący krat upadli, nie wiedząc nawet kiedy. Alren i pozostali wdarli się do środka. Mężczyźni ujawnili się. Musieli zregenerować moc magiczną. Wraz z dziewczynami biegali korytarzami lochów, szukając kogoś, kto przypominałby elficką księżniczkę. Musieli się spieszyć. Straż na pewno już znalazła nieprzytomnych kolegów i podniosła alarm. Było tylko kwestią czasu, kiedy przybiegnie tu cała armia, by złapać intruzów. Niestety, jak na złość, nie zobaczyli nikogo, oprócz zbirów, niewolników i prostytutek.

-        Gdzie ona jest, do cholery? – spytał w końcu Gord.

-        Musieli ją przenieść – stwierdził Alren. – Psiakrew... Wiedziałem! Za łatwo szło.

-        Co teraz? – spytała nerwowo Soana.

Wszyscy troje spojrzeli na Ellę, która z niewiadomych dla nich przyczyn, przyglądała się uważnie jednemu z więźniów, po lewej stronie. Wyczuwała w nim coś dziwnego. Spojrzeli więc na mężczyznę, ubranego w ciemnozielony płaszcz z kapturem na głowie, a potem znów na złotowłosą. Już chcieli zapytać, o co chodzi, gdy usłyszeli męski głos.

-        Szukacie Alorashii? Nie ma jej tu – odezwał się więzień, na którego patrzyła Ella.

-        Wiesz, gdzie ona jest, prawda? – spytała.

-        Tak.

-        Zaprowadzisz nas do niej, jeśli cię uwolnimy?

-        Oczywiście, Wasza Wysokość – odparł, zsuwając kaptur. Miał szlachetne rysy, długie, czarne włosy i jasnozielone oczy.

-        Skąd wiesz, że ja...? – zdumiała się.

-        Tak błękitne oczy może mieć tylko Mirellla – odparł bez wahania.

-        Ello... To nie jest rozsądne – zawahał się Gord. – Co, jeśli on kłamie? Może szuka okazji do ucieczki? - Był podejrzliwy.

-    To tylko przeczucie... – zawahała się Ella. – Ale sądzę, że naprawdę może nam pomóc. – Gord milczał, marszcząc czoło z niepokojem.

-        Spokojnie – wtrącił się uwięziony -  nie jestem waszym wrogiem.

Zapadła chwila nieznośnej ciszy, którą przerwał Alren. Zerknął na Ellę porozumiewawczo. Wiedział, że jej przeczuć nie należy ignorować. Spojrzał więc więźniowi w oczy.

-        Kim jesteś?

-        Nazywam się Alegorth. Znam ten pałac znacznie lepiej, niż wy. Zaprowadzę was do królewny, jeśli mnie uwolnicie.

-        Alegorth? – Soana zbladła.

-        Znasz go? – spytał odruchowo Gord.

-        Jasne! To syn Króla Bergana!

Alren pomyślał chwilę, podszedł bliżej krat i spojrzał w oczy więźniowi. Mężczyzna nie cofnął się, mimo iż spojrzenie Rena zwykle powodowało lęk. To był dobry znak.

-        Skoro jesteś synem króla, co robisz w tym lochu?

-       To długa historia. W skrócie mówiąc, nie odpowiadała mi polityka ojca, więc uciekłem z kraju. Przyjąłem inne imię i żyłem, jako najemnik. Niestety tydzień temu dałem się złapać w pułapkę. Ojciec nie uważa mnie już za syna, więc trzyma mnie tu, jak zwierzę, dopóki nie postanowi, co ze mną zrobić.

-        Dobrze... Załóżmy, że ci wierzymy. Gdzie jest królewna? – kontynuował Alren.

-        W Świętym Labiryncie Ravanirght. Uprzedzam, że beze mnie ani go nie zajdziecie, ani nie przejdziecie. To zdradliwe miejsce.

-        Ravanirght? – Soana znów zbladła. – To szaleństwo! Nie możemy tam pójść.

-        Dlaczego?

-        Tam bardzo trudno wejść, a wyjście jest prawie niemożliwe. Poza tym, jeśli ktoś zbliży się do Świętego Lustra w jego centrum, zostanie zamieniony w szkło. Jeśli to tam zabrali królewnę, to wygląda teraz, jak kryształowy posag.

-        Tylko jeśli dotarła do serca labiryntu i spojrzała w lustro. Jest więc szansa, że tego nie zrobiła i nadal jest cała, i zdrowa. To jak będzie? – spytał więzień.

Nagle rozległ się wrzask i odgłos szybkich, ciężkich kroków. Dało się usłyszeć kilkunastu żołnierzy. Już wiedzieli, gdzie są intruzi. Alren zareagował natychmiast. Wyjął miecz i jednym cięciem rozwalił kłódkę, zamykającą kraty. Alegorth był wolny.

-      Uwolniliśmy cię. Teraz zaprowadź nas do tego labiryntu – rzekł szybko, trzymając księcia Ravaronu za ubranie. – I jeszcze jedno... Jeśli zobaczę, że coś kombinujesz, osobiście się z tobą policzę. Czy wyraziłem się jasno?

-        Bardzo.

-        Świetnie. To gdzie jest ten labirynt? Mów, szybko! Są coraz bliżej.

-        Jest pod nami. Piętro niżej, w zakazanej części pałacu, ale nie dostaniemy się tam, bez spotkania ze strażnikami – stwierdził spoglądając na żołnierzy, którzy już ich widzieli.

-      To się jeszcze okaże... – Alren uśmiechnął się przebiegle i otoczył ich barierą. Niewidzialna ściana zatrzymała straż, która krzyczała ze złości i bezradności, posyłając im liczne, słowne groźby.

Ren kazał pozostałym się odsunąć, po czym wycelował dłonią w podłogę i wyszeptał potężne zaklęcie, które dosłownie wypaliło w niej wielką dziurę. Jego towarzysze oniemieli z wrażenia. Alren bez wahania skoczył w dół. Ella i Gord spojrzeli po sobie i natychmiast podążyli za im, pomagając sobie lewitacją. Na końcu, do korytarza pod podłogą, zeszli Soana i Alegorth. Bariera Rena zniknęła, a zszokowani strażnicy spoglądali z lękiem w dół.

-        Ścigamy ich?

-       Nie – rzekł ich dowódca. – Nikt jeszcze nie wyszedł z tego labiryntu żywy. Powiadomcie tylko króla o intruzach i ich miejscu pobytu. To wystarczy.

-        Tak jest.

***

Tymczasem, Labirynt Ravanirght

Alegoth szybko zorientował się, w którym miejscu się znajdują i prowadził pozostałych długimi, krętymi korytarzami. Ceglaste ściany oświetlały magiczne, czerwone ogniki, umieszczone we wgłębieniach murów. Labirynt wyglądał upiornie. W powietrzu wisiał niepokój. Nie było w tym nic dziwnego. Wszak, kto by się nie denerwował, biegając po tym miejscu.

-        Właściwie, to skąd znasz drogę? – spytał Gord.

-        Tylko trzy osoby znają ten labirynt. Mój ojciec, ja i Arcykapłan Ravaronu.

-        Dlaczego nam pomagasz?

-        Bo mam zamiar zakończyć ten bezsensowny, odwieczny konflikt między Elmeronem a Ravaronem. Wszyscy jesteśmy Elfami.

-        Żeby tego dokonać musiałbyś...

-        Zostać królem – dokończył za niego Alren. – Taki masz plan, prawda? Chcesz obalić swego ojca. – Uśmiechnął się znacząco.

-        Rozszyfrowaliście mnie, gratuluję – odparł. – Już niedaleko...

Chwilę po tych słowach dotarli do prostokątnego pomieszczenia, w którego centrum znajdowało się ogromne lustro, unoszące się nad podłogą i emanujące czystym, ale zdradzieckim światłem. Dookoła niego stało mnóstwo szklanych figur, przypominających kształtem postaci kobiet, mężczyzn, a nawet dzieci. Wszyscy znieruchomieli, widząc, że oprócz posagów nie ma tu nikogo, a Alegorth westchnął.

-        Przykro mi. Spóźniliśmy się. Podejrzewam, że królewna jest teraz jedną z tych figur.

-        Nie możemy tego wiedzieć. Może zabrali ją w inne miejsce i sprowadziłeś nas na manowce? – Gord wciąż był podejrzliwy.

-        Nie. Jestem pewny, że jest tutaj.

-        Czy można jakoś odwrócić efekt działania tego lustra? – spytała nagle Ella.

-        Nie.

Nagle labiryntem wstrząsnęło. Wyjście z komory zamieniło się w ścianę niezniszczalnego szkła, a wszędzie rozległ się męski, złowieszczy głos.

-      Jesteście w potrzasku, moi drodzy goście – usłyszeli. – Sądziliście, że mnie przechytrzycie? Jaka szkoda, że nie powiecie już słodkiej Miyosere, jakimi głupcami byliście. Zginiecie w tym labiryncie!

-        Kto to?

-        Bergan. Mój ojciec... – rzekł bezwiednie Alegorth. – Dlaczego to robisz? – krzyknął głośno.

-       Alegorth? – zdziwił się głos. – Cóż, skoro byłeś na tyle głupi, by pomagać naszym wrogom, to masz to, na co zasłużyłeś – dodał, a potem usłyszeli już tylko donośny, perfidny śmiech.

Alegorth zacisnął pięści ze złości, a Alren intensywnie analizował sytuację. Już wiedział, że labirynt pochłania energię magiczną. Zatem tutaj nawet potężna magia na nic się zda. Albo w ogóle nie zadziała, albo co gorsza zabije tego, który ją zastosuje. Zaniechał więc pomysłu wypalania dziury w suficie. Wszechobecne szkło było bardzo odporne na ataki fizyczne i ostrza. Dlatego nie mogli usunąć, w żaden sposób, przezroczystej przeszkody na wyjściu z pomieszczenia. Dokoła nich stały figury, a na środku pomieszczenia - zdradzieckie lustro, które mogło dołączyć ich do swej szklanej kolekcji. W końcu brunet westchnął głośno i zwrócił się do pozostałych:

-        Wygląda na to, że mamy mały problem...

 

Niniejszy rozdział dedykuję Dulci, z okazji tego dnia. :)

Ściskam i pozdrawiam :***

Aru

***

Rozdział 201

4 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Elmerasia (Pałac Królewski), wieczór

Alren, Ella, Gord i Soana wkroczyli do długiej i bogato zdobionej sali tronowej Królowej Elfów. Stąpali po czerwonym dywanie, między ustawionymi strażami, aż dotarli do złotego krzesła, na podwyższeniu, gdzie siedziała władczyni Elmeronu.

Miała długie, kręcone, czarne włosy i duże, zielone oczy. Subtelne rysy i szczupłą figurę. Ubrana w długą, zieloną suknię ze złotą nicią, siedziała dumnie na tronie i spoglądała na gości z poważną twarzą. W jej spojrzeniu był gniew i nienawiść.

Gdy goście zatrzymali się przed tronem, Alren i Ella lekko skinęli głową, w odpowiedzi na taki sam gest, ze strony Królowej Miyosere. Natomiast Soana i Gord, uklękli i nie podnosili głów. Ich pozycja na to nie pozwalała.

-        Witam w moim pałacu. Zaszczyt to dla mnie gościć was, Alrenie, Mirello – rzekła donośnym, władczym tonem. – Jak rozumiem, Soana przedstawiła wam moją prośbę.

-        Tak, Wasza Wysokość – odparła Ella, choć ton Miyosere jej się nie spodobał. Spoglądała na nich z góry, jakby z pogardą.

-        Jaka jest wasza odpowiedź? Czy uratujecie moja córkę, Królewnę Alorashię? – spytała rzeczowo.

-        Zrobimy, co w naszej mocy. Prosimy jednak, byś zaniechała wojny, gdy już ją przyprowadzimy. Elfy Elmeronu i Ravaronu nie muszą ponosić konsekwencji za błędne i nieprzemyślane decyzje swoich władców – odparła chłodno złotowłosa.

-      Niedoczekanie! Miałabym okazać łaskę Ravaronowi? – wybuchła. – Po tym, jak bezczelnie porwali moją córkę, grożąc mi jej śmiercią, jeśli nie złożę swej korony i nie oddam władzy Berganowi? Po tym, jak zabili kilkunastu strażników na granicy naszych państw?

-        To nie jest właściwe. – Ella traciła cierpliwość.

-        Dość! Bierzcie się do pracy. Zostało tylko pół doby.

-        Ale chwileczkę... – Urwała, gdy poczuła na ramieniu rękę Alrena. Po jego spojrzeniu wiedziała, że jest zły.

-        Wystarczy – rzekł Alren lodowatym i ostrym głosem. Zerknął groźnie w stronę elfiej władczyni. – Zapominasz się, Miyosere.

-        Jak śmiesz mówić do mnie w ten sposób! – wrzasnęła, zrywając się z tronu, ale zaraz cofnęła się, widząc oczy Alrena. Przeszył ją niemiły dreszcz.

-        Jestem Królem Norhenu. Mam taką samą pozycję, jak ty, co daje mi prawo zwracać się do ciebie po imieniu. Tak, jak ty to uczyniłaś na samym początku, w naszym przypadku – mówił rzeczowo niskim głosem, który odbijał się echem w wielkiej sali tronowej. - Jeśli zaś chodzi o Ellę. Jej pozycja przewyższa naszą, dlatego na twoim miejscu okazywałbym jej szacunek – dodał z naciskiem.

-        Och, wiem, Alrenie, że to Księżniczka Miryonu. Tylko, że jej królestwo nie istnieje od wieków. To księżniczka niczego, nie to co...

-      Dosyć tego! – warknął Alren. – Królestwo Miryonu może i jeszcze nie istnieje, ale zmartwychwstanie. Przypominam ci także, że Mirella to jedyna osoba, która może ocalić Egharię. Jeśli nic nie zrobi, twoje królestwo przepadnie na zawsze, wraz z całym tym światem, a twe wieczne życie się skończy! Jesteśmy zależni od jej łaski. Znaj więc swoje miejsce, Królowo Elfów i traktuj Mirellę tak, jak na to zasługuje.

Soana zadrżała. Była cała blada. Nie miała odwagi podnieść głowy, ale domyślała się, jak wygląda teraz twarz Miyosere. Królowa jeszcze nigdy nie miała okazji spotkać kogoś takiego, jak Alren. Elfka nie wiedziała, jak to się skończy i bała się, że nastąpi najgorsze.

-        Dobrze już – syknęła Miyosere, skłaniając lekko głową przed Ellą, na znak wątpliwego szacunku. – Czy teraz ocalicie moją córkę, czy też tak uraziłam was swą postawą, że tego zaniechacie? – Jej głos wcale nie był przyjemniejszy.

-      Nie tak szybko, Miyosere – rzekł stanowczo Alren. – Uratujemy twą córkę, ale musisz obiecać, że potem zaniechasz wojny, jak mówiła wcześniej Mirella. Taki jest nasz warunek.

-        Jak możecie tego ode mnie wymagać?

-      Rozumiem. Zatem radź sobie sama, Królowo. Znajdź innych ochotników do tego zadania – syknął ostro, zaskakując wszystkich. – Mamy ważniejsze sprawy na głowie, niż ratowanie twojej córki. Zaoferowaliśmy wspaniałomyślnie pomoc, w zamian oczekując tylko obietnicy. Jeśli ty nie możesz jej złożyć, to nie będziemy dłużej tracić dla ciebie czasu. Idziemy! – Zerknął w kierunku Elli i Gorda,

Ren odwrócił się do Miyosere plecami. Królowa była wściekła, jak jeszcze nigdy w życiu. Ella zerknęła na Alrena pytająco i spojrzeniem dała mu do zrozumienia, że nie rozumie jego zachowania. Już przecież ustalili, że uratują Alorashię. Brunet jednak był nieugięty i zrobił kilka kroków w stronę drzwi wyjściowych. Minęła dłuższa chwila, aż nagle rozległ się przyciszony głos Królowej.

-      Zaczekajcie... – rzekła niepewnie. – Dobrze. Zgadzam się na ten warunek. Tylko uratujcie moją córkę. – Ledwo jej przeszło przez gardło, ale bez wątpienia połknęła swą dumę.

Alren uśmiechnął się pod nosem, co sprawiło, że Ella uświadomiła sobie, iż była to jawna prowokacja ze strony jej ukochanego. Podejrzewała, że tak jest, ale teraz była pewna i prawie niezauważalnie pokręciła głową z uznaniem dla niego. Brunet odwrócił się do Królowej. Jego twarz znów była poważna. Natomiast Miyosere jakby nieco spokorniała.

-        Przysięgnij na swą krew, że dotrzymasz danego słowa, a natychmiast udamy się do Ravaronu, by pomoc królewnie.

-        Żądasz ode mnie przysięgi krwi?

-        Tak.

Królowa Miyosere syknęła pod nosem ze złości, ale wyciągnęła rękę przed siebie i niewielkim sztyletem zraniła się w dłoń na tyle, by kilka kropel krwi kapnęło na podłogę.

-        Przysięgam na mą królewską krew, że jeśli Alorashia wróci cała i zdrowa, to nie będzie wojny między Elmeronem i Ravaronem.

-        W porządku. – Alren uśmiechnął się przebiegle. – Pozwól, że nie będziemy tracić więcej czasu. Ruszamy do Ravaronu.

Po krótkim pożegnaniu, Alren, Ella, Gord i Soana opuścili salę tronową. Elfka podeszła do bruneta, ocierając pot z czoła.

-        Na Matkę Naturę, omal nie dostałam zawału – stęknęła, a Alren poklepał ją po plecach uspokajająco.

-        Zaufaj mi, Soano. Wiem, co robię.

-        Cholerny lis z ciebie, wiesz? – skomentował Gord, uśmiechając się do niego ukradkiem.

-        Wiem.

-        Ale po co ta przysięga? – spytała Ella.

-        Jeśli Królowa złamie tę przysięgę, straci prawo do korony – wyjaśnił Ren.

-        To prawda – potwierdziła Soana. – Nie pozostawiłeś jej wyboru.

-        Musiałem. To jedyny sposób, by powstrzymać wojnę. Oczywiście musimy też ocalić Królewnę, za wszelką cenę, bo inaczej przysięga nie będzie ważna.

-        Rozumiem – odparła złotowłosa. – To jak ją uratujemy?

-        Dobre pytanie, Ello. Jakieś pomysły?

***

Pół godziny później

Alren i Ella mieli za sobą krótką kłótnię. Brunet chciał, by złotowłosa została w pałacu, ale ona kategorycznie odmówiła. W końcu, widząc jej determinację, dał za wygraną. Nie był jednak zachwycony, że Ella idzie z nimi do Ravaronu.

Ustalili, wraz ze szpiegami Elmeronu, że Królewna jest przytrzymywana w królewskim lochu, w Pałacu Króla Bergana. Teraz musieli tylko wymyślić plan dostania się tam i uwolnienia jej. Jeden z agentów zaproponował, by skorzystali z tajnego teleportu, który prowadzi bezpośrednio do Pałacu Bergana. Podobno jest gdzieś w lasach Elmeronu, ale bardzo niewielu wie, gdzie dokładnie. Szybko jednak okazało się, że do pałacu zgłosił się człowiek, który kilka lat temu, jak twierdził szpieg, odkrył ten teleport. Wiedział zatem dokładnie, gdzie on jest.

Posłano po niego i właśnie teraz Alren i Ella oraz Gord i Soana z niecierpliwością czekali na przybycie tej osoby. Jakież było ich zdumienie, gdy do sali wkroczył mężczyzna o znajomej twarzy. Wszedł i od razu pokłonił się. Został bowiem pouczony, z kim ma przyjemność. Jednak gdy tylko spojrzał w ich stronę, zamarł i pobladł.

-        Kai? – wyjąkała Ella, nie wierząc własnym oczom.

-     Ella? Alren? – Brązowowłosy ledwo był w stanie mówić. Patrzył na nich z oczami, szerokimi, jak talerze. – Więc jesteście Księżniczką Miryonu i Królem Norhenu? – spytał, czując, jak kolana mu miękną.

-        Zgadza się. Jestem zaskoczony, że znów się spotykamy i to w takich okolicznościach – odparł sucho Alren.

Kai natychmiast uklęknął przed nimi i próbował pozbierać myśli. Na samą myśl, że dotykał, całował i pragnął Księżniczki Miryonu oraz żartował sobie i walczył z  Królem Norhenu, jej narzeczonym, zrobiło mu się słabo. Gdyby to byli zwykli ludzie, nie przejąłby się tym, ale okazało się, że jest inaczej. Zupełnie nie wiedział, co ma robić. Czuł, że jest skończony.

-        Posłuchaj – rzekł ostro Alren, widząc jego zachowanie – nie czas na to. Znasz położenie kręgu teleportacyjnego?

-        Tak...

-        To zaprowadź nas tam. W tej chwili. – Wydał rozkaz, a Kai natychmiast oprzytomniał. - I tak zmarnowaliśmy już dość czasu. Zostało tylko kilkanaście godzin.

-        Tak jest, Wasza Wysokość – odparł bez wahania.

***

Puszcza Rivolaya, późny wieczór

Szli żwawo przez gęstą i magiczną puszczę, aż dotarli do rozdwojenia rzeki Rivo, gdzie nieopodal zauważyli dziwną wyrwę w ziemi. Czarną i z pewnością głęboką, zwodniczo zarośniętą chaszczami. Kai nie obejrzał się ani razu. Nie potrafił spojrzeć ani Elli, ani Alrenowi w oczy. Kto by przypuszczał, że oni są... Nie. Nie mógł teraz o tym myśleć.

Oprócz nich szli za nim Gord, którego pamiętał z widzenia i Soana, której nie znał. Nikt nie odezwał się ani słowem, odkąd opuścili stolicę Elmeronu. Dopiero, gdy Kai zatrzymał się przed wyrwą, Ella zerknęła niespokojnie w dół.

-        Niezła pułapka.

-        To prawda – zgodził się Kai. – Musimy zejść na sam dół. Jest tam jaskinia, która prowadzi do kręgu.

-        To na co czekamy? – Uśmiechnął się Ren i użył lewitacji, by potem zniknąć w ciemnej dziurze. Nastała chwila ciszy i napięcia, którą przerwał krzyk bruneta, dobiegający z dołu. – Długo jeszcze mam czekać? Złaźcie!

Ella odetchnęła z ulgą i również użyła lewitacji, by zlecieć w dół. To samo uczynili Soana i Gord. Tylko Kai się nie ruszył. Nie znał się na magii, więc nie umiał latać. Dopiero po chwili, skoczył i zwinnymi ruchami zszedł w dół. Może i nie był magiem, ale potrafił się wspinać. Zajęło mu to jednak trochę więcej czasu.

-        Jesteś nareszcie – rzekł Alren, trzymając nad dłonią kulę jasnego, magicznego światła. – Prowadź.

Kai odsapnął chwilę, po czym rozejrzał się i wskazał na grotę, ukrytą w ciemnościach. Maszerowali kilka minut, aż dotarli do szerokiej komory jaskini. Alren zaświecił mocniej i wówczas ujrzeli starożytny krąg, wyrysowany na podłożu i cztery obeliski dookoła niego, wypisane starodawnymi runami. Cala konstrukcja była nieco podniszczona, co nikogo nie zdziwiło, ale z pewnością działała prawidłowo. Dawało się bowiem wyczuć pulsującą moc tego kręgu. To był imponujący widok, ale nie mieli czasu, by dłużej go podziwiać.

-        Jesteśmy na miejscu. Ten krąg przenosi bezpośrednio do komnaty modlitewnej w Pałacu Bergana – poinformował Kai.

-      Dobrze się spisałeś – odparł Ren. – Teraz my wyruszymy na akcję ratunkową, a ty zostaniesz tutaj i przypilnujesz kręgu. Skorzystamy z niego, by wrócić i lepiej, by nie czekały tu na nas niemiłe niespodzianki.

-        Oczywiście.

Nie minęła nawet minuta, gdy cała czwórka, oprócz Kai’a, ustawiła się na kręgu. Alren odczytał starożytne inkantacje, wyryte na obeliskach. Błysnęło. Huknęło. Znów błysnęło. A gdy Kai ponownie otworzył oczy, które zamknął, by nie oślepnąć, był już w tej jaskini sam.

 

Rozdział 200

4 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, popołudnie

Ella nie była tego dnia w nastroju. Minionej nocy znów miała koszmar, w którym Ren chciał ją zabić. Martwiła ją powtarzalność tego snu. Nie powiedziała o tym Alrenowi. Nie chciała mu robić przykrości ani go tym niepokoić. Mimo nerwowego humoru, zaliczyła Magię Przywołania i tym samym zakończyła szkolenie u Mistrza Ulgriffa.

Teraz musiała jeszcze tylko zaliczyć egzamin końcowy u Alrena, a potem mogli wyruszyć w dalszą podróż. Ellę cieszyła ta perspektywa. Ileż można się uczyć? Wiedziała, że i tak Alrena nigdy nie prześcignie. Jedyne co, to zdobyta podstawowa wiedza na temat wszystkich rodzin magicznych, dodawała jej pewności siebie. Nie bała się już tak spotkania wrogich wojowników i magów, jak przed całym szkoleniem.

-        Ello... Ello! – Podniesiony głos Alrena, wybudził ją z zamyślenia.

-        Co?

-        O czym tak intensywnie myślisz? – Skrzyżował ręce na piersi, patrząc na nią z góry.

-       Nieważne – odparła, widząc, że są już nad jeziorem i mogą zacząć ostatni trening Czarnej Magii przed testem. Nawet nie zauważyła, kiedy tu dotarli.

-        Na pewno?

-        Tak. – Uśmiechnęła się trochę na siłę.

-      Nie wierzę ci – dał jej do zrozumienia, że nie da się nabrać na taki wymuszony uśmiech – ale na razie skupmy się na zajęciach. Potem o tym pogadamy.

Ella nie zdążyła jednak przytaknąć, bo niespodziewanie usłyszeli, że ktoś biegnie w ich stronę. Spojrzeli w bok i ujrzeli zdenerwowanego Gorda. To nie był dobry znak.

-        Co się stało? – spytał rzeczowo Alren.

-        Przybyła Soana. Musicie z nią pilnie porozmawiać!

-        Soana?

-        Tak. Źle się dzieje w Elmeronie, ale ona wyjaśni wam to lepiej. Chodźcie, zaprowadzę was do niej.

Alren i Ella wymienili się zaniepokojonymi spojrzeniami i pobiegli za Gordem do Wieży Isgharon, gdzie czekała na nich Elfka. Jak tylko Soana ujrzała parę królewską, dygnęła przed nimi, ignorując ich niezadowolenie z tej oficjalności, a potem od razu przeszła do rzeczy.

-        W Elmeronie ogłoszono stan wojenny.

-        Coo? – Ren i Ella krzyknęli jednocześnie.

-        Tak. Mamy wojnę z Revaronem.

-        Od kiedy?

-        Od dzisiaj. Dlatego przyszłam do was... – Urwała i uklękła przed nimi, zaskakując ich. – Wiem, że wcale nie musicie tego robić i że macie ważniejszą misję na głowie, ale błagam... Błagam was, w imieniu Królowej i swoim, pomóżcie nam. – Skłoniła głowę przed nimi. Była śmiertelnie poważna.

-        Przestań. – Ella kazała jej wstać i uśmiechnęła się lekko. – Oczywiście, że pomożemy. Powiedz nam, jak do tego doszło.

-        Wojna wybuchła, ponieważ Ravarończycy porwali Królewnę Alorashię i zagrozili jej śmiercią, jeśli Królowa Miyosere nie przekaże władzy nad Elmeronem Królowi Berganowi. Dali nam dobę na decyzję, potem zaatakują nasze ziemie i zabiją królewnę. – Głos Soany zarżał. – Królowa jest wściekła. Nie ma zamiaru oddawać tronu, ale boi się o córkę.

-        Rozumiem.

-        Zatem wystarczy, że uwolnimy Alorashię, a wojna zostanie zażegnana. – Zastanawiał się Alren.

-        Nie sądzę. Nawet jeśli, to Królowa Miyosere nie odpuści Ravarończykom, że próbowali szantażować ją w ten sposób.

-        Odpuści. Taki postawię jej warunek, w zamian za ocalenie córki – rzekł pewnie.

-        Żartujesz? – Soana pobladła. – Chcesz stawiać jej warunki?

-        Tak. Jeśli uratujemy jej córkę, to ona zaniecha wojny.

-        Ale...

-        Nie zapominaj, Soano, że jestem królem i mam taką sama pozycję, jak Miyosere. Natomiast Ella przewyższa nas oboje. Nie ma więc obaw o popełnienie nietaktu.

Soana przełknęła ślinę, ale postanowiła o tym nie myśleć. Znała Alrena na tyle, że wiedziała, że zrobi dokładnie tak, jak powiedział. Była im wdzięczna za pomoc.

-        Dziękuję wam. Dziękuję w imieniu wszystkich Elfów.

-        Nie dziękuj na zapas. Ruszajmy do stolicy.

-        A co z moim egzaminem z Czarnej Magii? – spytała spontanicznie Ella. – Wrócimy tu potem?

-    Nie – oparł Alren pewnie. – Egzamin przeprowadzam ja, więc możemy to zrobić w dowolnym miejscu. Szkolenie w Eronie zakończyłaś dziś rano. Mistrz zresztą powiedział, że wysłał już wiadomość do Syriany, iż ukończyłaś całe szkolenie. Mój test to tylko formalność. Najważniejszą część nauki przeszłaś w Alorii.

-        Skoro tak...

-        Idziemy, czas nagli.

-        Przepraszam – odezwał się Gord. – Skoro już tu nie wrócimy, czy mogę się pożegnać z Kori, zanim wyruszymy do stolicy?

-        Jasne. Byle szybko – odparł Alren. – My w tym czasie spakujemy nasze rzeczy.

Gord skinął głową z wdzięcznością i pobiegł do domu Kori, dzięki której nie nudził się w Eronie przez cały ten czas i dzięki której się uśmiechał. Soana rozmawiała z Ulgriffem i przygotowywała krąg teleportacyjny, a Alren i Ella szybko spakowali najważniejsze rzeczy i przebrali się w bardziej praktyczne stroje.

***

Kilka minut później, okolice domu Kori

Kori była bardzo smutna. Patrzyła na Gorda z taką miną, że blondynowi serce się krajało. Przykucnął przy niej i uśmiechnął się na siłę.

-        Odchodzisz?

-        Muszę.

-        Wrócisz?

-        Na pewno, ale nie od razu. Po wizycie u Królowej wyruszę w dalszą podróż.

-        Czyli nie wrócisz... – Zasmuciła się.

-        Wrócę, gdy wypełnię swą misję. Obiecuję. – Pogłaskał ją po głowie.

-        Wierzę ci, ale i tak mam złe przeczucia.

-        Jak to?

-        Mam wrażenie, że widzimy się po raz ostatni...

-        Nieprawda – odparł pewnie, choć musiał przyznać, że ma podobne przeczucie i to go martwiło.

-        Obiecaj, że o mnie nie zapomnisz. – Objęła go wokół szyi. – Naprawdę cię lubię. I zawsze będę!

-        Nie zapomnę o tobie – obiecał. - Ja też cię lubię, Kori. Jesteś niesamowitą dziewczynką.

-        Nie jestem już mała!

-        Tak, tak... Wiem. – Zaśmiał się szczerze.

-        Idź już, skoro musisz.

-        Idę.

Gord delikatnie uściskał małą, po czym odszedł w stronę wieży. Obejrzał się tylko raz i pomachał Kori. Odwzajemniła to. Nie wiedział, co będzie dalej, ale był pewny, że nigdy nie zapomni tych smutnych, małych oczu, w których ujrzał... „Nie! To niemożliwe. To nie może się wydarzyć” – krzyknął w myślach. Pokręcił głową zdecydowanie i pobiegł się przebrać, przed wyjazdem.

***

Pół godziny później

Gdy Ella, Alren i Gord stawili się w wieży, Soana uśmiechnęła się. Wyglądali tak samo niesamowicie, jak wtedy, gdy z nimi podróżowała.

Alren miał na sobie dopasowaną, czarną, przeplataną na piersi, tunikę i spodnie. Jego wysokie buty, pas i rękawiczki przypominały miały ten sam kolor i wykonane zostały ze skóry. Na piersi widniał jego zloty, królewski medalion, a na plecach nosił swój długi miecz. Wyglądał groźnie i budził respekt. Nawet Soana odczuwała lekki niepokój, choć przecież wiedziała, że nic złego ją nie spotka z jego strony.

Ella zmieniła się najbardziej. Założyła bowiem zupełnie nowy strój. W jego skład wchodził dopasowany, skórzany i ciemnogranatowy gorset, który doskonale uwydatniał jej piersi oraz krótka, ale elastyczna spódniczka, wykonana z tego samego materiału, z asymetrycznym i artystycznie postrzępionym dołem. Na nadgarstkach nosiła skórzane ochraniacze, a na nogach – wysokie buty. Włosy miała zawiązane wysoko, w koński ogon. Do czarnego pasa przymocowała sobie swój magiczny miecz. Nikt nie pozostał obojętny na jej wygląd, zwłaszcza Alren, który co chwila zerkał na nią pożądliwym wzrokiem.

Gord, mimo iż ubrał tradycyjny strój Shiryena, wcale nie odstawał od swoich towarzyszy. Wręcz przeciwnie, razem z nimi tworzył efektowne trio. Soana nie czekała już ani chwili dłużej, choć mogłaby patrzeć na nich godzinami. Skłoniła się przed nimi w geście szacunku, a potem wskazała na krąg magiczny za sobą.

-        Zaprowadzę was do królowej.

Skinęli głowami w odpowiedzi, pożegnali się szybko z Mistrzem Ulgriffem, który pożyczył im powodzenia, a potem wszyscy ustawili się w kręgu. Zaraz potem magiczny blask przeniósł ich do Świątyni Ighavinion w Elmerasii – stolicy Elmeronu.

***

Po chwili

Na miejscu kapłani skłonili się nisko, widząc Soanę i jej towarzyszy. Wiedzieli z kim mają do czynienia. Soana zaprowadziła gości do sąsiedniego budynku w pięknym ogrodzie i opowiadała pospiesznie, gdzie się znajdują.

-        Wylądowaliśmy w Świątyni Ighavinion. Jest najważniejsza w całym Elmeronie. Teraz zaś jesteśmy w Królewskim Ogrodzie.

-        Piękny... – Ella wyraziła uznanie, podziwiając niezliczone krzewy, kwiaty i drzewa oraz wszystkie kolory, jakie tylko była w stanie rozróżnić.

-        Dziękujemy. Tym ogrodem zajmuje się sto kapłanek. Dlatego jest jedyny w swoim rodzaju  – wyjaśniła. -  Tam jest Pałac Królewski.

-        Imponujący – przyznał Alren. – Za każdym razem, gdy go widzę, wydaje się większy.

-        Widziałeś już go kiedyś?

-        Tak... Ale to stare dzieje.

-        Nie wnikam.

Soana przeprowadziła ich przez labirynt w ogrodzie, a potem wielkie, pilnie strzeżone wrota do pałacu. Zatrzymała się dopiero przed złotymi drzwiami, na końcu długiego korytarza.

-        Dotarliśmy. Za tymi drzwiami jest sala tronowa. Przygotujcie się.

-        Jesteśmy gotowi – odparł Alren, a strażnicy, na znak Elfki, otworzyli ogromne wrota.

Rozdział 199

3 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, wieczór

Burza wciąż jeszcze nie osłabła. Nadal mocno padało i grzmiało. Alren i Ella byli jednak na tyle zajęci rozmową, że nawet już tego nie zauważali.

-        Kiedy przybyłem do Alorii i wyszedłem na bazar, w dzielnicy biedoty, od razu zaatakowali mnie złodzieje. Wyżsi i starsi.

-        Samobójcy, czy co? – Zachichotała.

-        Bardzo śmieszne – zakpił. – Szybko pokazałem im, że to nie był dobry pomysł. Uciekali, aż się kurzyło. Nie wiedziałem jednak, że ktoś obserwował moją potyczkę z tymi zbirami. Był to Lingorus.

-        Ooo! No proszę.

-        Tak... Zagadnął do mnie później. Obserwował jakiś czas, aż w końcu dowiedział się, że interesuję się Miryonem i zaproponował mi, że jeśli zostanę jego uczniem, powie mi wszystko, co o tym wie i umożliwi czytanie zakazanych ksiąg. To była na tyle kusząca propozycja, że zgodziłem się. Zamieszkałem u niego i zacząłem pobierać u niego nauki. Rychło zapisał mnie do Akademii Loriońskiej. Jak się później dowiedziałem, dostałem się tam bez egzaminów, co sprawiło, że patrzono na mnie nieprzychylnie. Poprosiłem więc o te egzaminy i zdałem je bez problemów, co zamknęło innym usta.

-        Mój niemożliwy Ren. – Zaśmiała się i pocałowała go krótko w usta. Nagły impuls Elli sprawił mu przyjemność.

-        W Akademii uczyłem się wszystkiego. Sztuk walki, władania mieczem, kuszą,  łukiem, Białej Magii, a także etykiety, obyczajów, tańca, historii Egharii i teorii magii. Czarną Magię poznawałem u Lingorusa, który uczył mnie jej potajemnie. Oficjalnie jest ona bowiem zabroniona w Alorii.

-        Pamiętam. Gord chyba coś wspominał.

-        Tak było za dnia. Nocami Lingorus opowiadał mi o Miryonie i uczył zakazanych zaklęć, z różnych rodzin magicznych. Ufał mi. Do dziś nie wiem, czemu powierzył mi taką niebezpieczną wiedzę.

-        Wiedział, że jesteś dobrym człowiekiem. Może chciał cię uczynić swoim następcą?

-    Może... W tamtym czasie poznałem Sao i zostałem niechcący liderem grupy chłopaków ze szkoły. Uczyłem się szybko, więc wyprzedziłem rówieśników z materiałem. I to znacznie. Kończyłem kolejne egzaminy, wygrywałem turnieje. W końcu po dwóch latach nauki, zostałem Królewskim Strażnikiem. W Alorii wyżej stoją już tylko Admirałowie Straży i Shiryeni. Było to duże wyróżnienie, gdyż normalnie zdobywa się ten tytuł najszybciej po sześciu latach nauki w Akademii.

Ella pokręciła głową, a Alren się zaśmiał. Wiedział, co chciała powiedzieć, więc zasłonił jej usta i kontynuował.

-        Miałem wtedy osiemnaście lat. Zakwalifikowałem się do Turnieju Shiryena po półrocznej służbie w Pałacu Serabell i wygrałem go. Zostałem najmłodszym Shiryenem Alorii w historii. Służyłem, jako Shiryen rok czasu, a potem, na skutek znanych ci już wydarzeń, opuściłem Alorię, bez słowa wyjaśnienia.

-        No tak... Norheni – westchnęła. – Co potem robiłeś?

-    Wybrałem się w podróż po świecie. Doskonaliłem swoje umiejętności u różnych mistrzów miecza i magii. Odkrywałem swą heryońską moc i sam nauczyłem się nią posługiwać. Żyłem, jako wędrowny najemnik, jak Haron, unikając kłopotów. Niestety one same mnie znajdowały. Norheni wciąż deptali mi po piętach, a potem doszli jeszcze Cehroni, gdy dowiedzieli się, że interesuję się Miryonem – westchnął. – Odwiedzałem regularnie Bena i Elen, ale nigdzie nie zagrzałem miejsca na dłużej, niż kilka dni. Wyjątkiem był Elmeron, w którym przebywałem dwa lata i Igher, gdzie mieszkałem niecały rok czasu. Szybko zdobyłem sobie złą sławę w Egharii. Ludzie bali się moich umiejętności, pochodzenia i tego, że ścigają mnie dwa potężne kraje – Norhen i Cehron. Nie zważałem na to jednak. Moja tułaczka po świecie trwała równo pięć lat, aż pewnej nocy, gdy podróżowałem po lasach Veolii, spadła mi na głowę pewna naga kobieta. – Puścił jej oczko.

-        Ciekawe, co to za jedna. – Zachichotała, rumieniąc się na samo wspomnienie tamtej chwili.

-        Duch z innego świata, który okazał się być Księżniczką Miryonu z krwi i kości. Całe życie szukałem śladów tej kultury, aż pewnego razu spotkałem władczynię miryońskiego królestwa we własnej osobie. Ba, nawet zostałem z nią połączony „więzią dusz”, wiecznym węzłem miłości. – Uśmiechnął się do niej.

-        Dobrze już, wiem co było dalej. – Machnęła ręką. – Fascynująca opowieść, ale wiesz co... Nie powiedziałeś ani słowa o swoim życiu uczuciowym.

-        Tak? – Udał zdumienie. – Niemożliwe...

-        Naprawdę! – droczyła się z nim dalej. – Przecież miałeś cholerne powodzenie u kobiet, prawda? Opowiedz coś o tym.

-        Czemu cię to interesuje? – Próbował się wykręcić.

-        Ciekawość, mój drogi, zwyczajna ciekawość – mruknęła, posyłając mu znaczące spojrzenie. Dostrzegła błysk w jego oczach.

-        Skoro nalegasz...

***

Tymczasem, gdzieś w Veolii

Sciany jaskini lśniły błękitnym światłem. Mróz nie był tu tak dokuczliwy, jak na zewnątrz, ale i tak dwie osoby, które znajdowały się w środku, nie czuły się najlepiej. Oboje jednak nie zważali na to, że jaskinia kradnie im energię życiową. Sylvia z zachwytem podziwiała piękny kryształ, który dopiero co przyniósł Xallos.

-      Brawo, Xallosie. To jest z pewnością mear – rzekła zmysłowym głosem. – A teraz wynośmy się stąd, zanim te latające ścierwa tu wrócą.

-        Chętnie, kochanie – odparł i przeniósł ich w inne, bezpieczne miejsce.

Sylvia rozejrzała się. To znów była jakaś jaskinia, ale z pewnością nie ta w Dolinie Lodowych Smoków. Znajdowali się wysoko nad ziemią, tuż przy wyjściu z groty. Spojrzała na Xallosa krytycznie.

-        Dlaczego akurat tutaj?

-        Bo chcę ci coś pokazać. – Puścił jej oczko.

-        Co? – spytała odruchowo i podążyła wzrokiem za palcem Xallosa.

W dole ujrzała ogromny, ośnieżony las i wielkie jezioro o fioletowej barwie. Woda parowała, więc musiała być gorąca. „Jezioro Liuma?” – pomyślała. Gdy zerknęła w bok ujrzała ogromny, wyróżniający się szczyt i wodospad. To była Góra Solios. Tak... Sylvia już wiedziała, gdzie się znajdują.

-        Nadal nie wiem, po co nas tu sprowadziłeś.

-        Spójrz w wodę. Widzisz tam coś ciekawego?

Sylvia użyła magii i przyjrzała się wodzie, a potem nagle dostrzegła ruiny jakiegoś budynku na dnie jeziora. Otworzyła usta ze zdumienia.

-        A niech mnie! To muszą być...

-        Tak. To ruiny jednej z pradawnych Świątyń Miryonu.

-        Nic dziwnego, że woda w tym jeziorze jest magiczna i gorąca, choć cały kraj skuty jest lodem.

-        Pomyśl tylko. Oni szukają tych świątyń. Zatem będą musieli tu przyjść.

-    Rozumiem. Veolia to doskonałe miejsce na pułapkę. Dobra robota, Xallosie. – Pokiwała głową z aprobatą. – Najpierw musimy powiązać duszę Mirelli z tym kryształem, a potem rozdzielić ją z Alrenem, by móc go zaszantażować.

-        Mam pomysł, jak to wszystko zorganizować...

-        Słucham.

Xallos wyjaśnił jej swój plan, a ona co chwilę kiwała głową, mruczała coś pod nosem, aż w końcu pogładziła go po policzku z uczuciem.

-        Doskonały pomysł, kochanie – pochwaliła. – Tak zrobimy.

-        Teraz musimy tylko ich tutaj sprowadzić.

-       Wiem, co zrobimy. Napiszę list anonimowy do Theliny, tutejszej Arcykapłanki, w którym zdradzę położenie tej świątyni. Nawet jeśli wyczują w tym coś podejrzanego, sprawdzą informację. Gdy znajdą te ruiny, na pewno powiadomią o nich Alrena i Mirellę. Potem będzie to już tylko kwestia czasu, jak się tu zjawią.

-        To może potrwać.

-       Xallosie. Mamy czas. – Uśmiechnęła się przebiegle. – Nie spieszmy się, by niczego nie sknocić. Pamiętaj, że nie możemy nie doceniać naszych wrogów.

-        Masz rację, Sylvio. Kiedy zaczynamy?

-        Od zaraz...

***

Jaskinia, w pobliżu Eronu

Alren opowiadał Elli o niezliczonych kobietach, na które natknął się w czasie swoich podróży, wzbudzając zazdrość Elli. Złotowłosa nie mogła uwierzyć, że on miał tyle kobiet, że nawet nie wie, ile dokładnie. O swej pierwszej miłości opowiedział jednak tak zdawkowo, że w sumie niewiele zdradził, ale nie zmuszała go do zwierzeń. Z czasem Alren celowo zaczął wnikać w intymne, bardzo namiętne szczegóły jego spotkań z kobietami.

-        Dobrze. Wystarczy! – bąknęła zarumieniona.

-       Nie lubisz erotycznych historii? – Uniósł znacząco brew. – Dlaczego? – spytał z przekąsem, gładząc jej obnażone ramię od dołu ku górze.

-        Nie denerwuj mnie – prychnęła. – Mieć tyle kobiet...

Pokręciła głową i spojrzała mu w oczy. Od jego palącego spojrzenia i znaczącego uśmiechu zrobiło jej się gorąco.

-        Zazdrosna? – szepnął jej wprost do ucha, owiewając szyję ciepłym oddechem. Drgnęła.

-        Owszem – odparła i zamknęła oczy, gdy przesunął dłonią od karku w dół pleców, zsuwając po drodze sukienkę.

-     Może zamiast opowiadać, pokażę ci, co wtedy robiłem? – rzekł seksownym, niskim głosem, a jej puls przyspieszył. Odgarnął jej włosy do przodu i pocałował ją między łopatkami.

-        Co robisz... – jęknęła.

-        Nieważne, ile miałem kobiet – mruknął po chwili, pieszcząc dłonią jej plecy, powodując u niej przyjemne mrowienie. – Przecież to ciebie kocham. Ciebie wybrałem na żonę. Tobie założyłem pierścionek zaręczynowy. Czy to mało? – spytał zmysłowo, a ona odwróciła się i spojrzała mu w oczy.

-        Racja. Nieważne, co było kiedyś. Teraz jesteś mój – szepnęła, gładząc jego usta palcem. – Tylko mój – dodała z naciskiem, całując go namiętnie. Poczuła płomień w piersi, gdy odwzajemnił jej pocałunek.

Oplotła go ramionami, siadając na nim okrakiem. Delektowała się jego pocałunkami. Odchyliła się do tyłu, pozwalając, by pieścił jej piersi. Ren zaś wsłuchiwał się w jej westchnienia, jak w najpiękniejszą muzykę. Nawet nie zauważyli, kiedy ich rozgrzane ciała połączyły się w jedno. Głośne jęki rozkoszy ginęły w odgłosach ulewy i grzmotów, a nieunikniony, finalny krzyk idealnie zgrał się z piorunem, który uderzył gdzieś niedaleko.

Przez chwilę siedzieli przytuleni, pieszcząc się delikatnie. Potem ubrali się z ociąganiem, słysząc, że burza słabnie, a szum deszczu maleje. Wiedzieli, że niedługo będą mogli wrócić do Eronu. Po długiej ciszy, Ella usiadła blisko Alrena i objęła go.

-        Wiesz? – szepnęła mu do ucha.

-        Nie wiem.

-        Nie dziwię się tym wszystkim kobietom, które miałeś – odparła, przygryzając mu ucho, a on się zaśmiał.

-        Coś takiego. Ciekawe dlaczego? – mruknął z przekąsem. Speszyła się, widząc jego płonące, zielone spojrzenie.

-        O, przestało padać... Możemy wracać!

-        Ejże, nie zmieniaj tematu! – krzyknął wesoło, gdy złotowłosa czmychnęła w stronę wyjścia z groty.

-        No chodź!

Alren pokręcił znacząco głową i podszedł do niej. Spojrzał jej w oczy z uśmiechem. Znał odpowiedź na swoje pytanie. Już kiedyś o tym rozmawiali. Jednak i tak chciał ponownie to usłyszeć. Nie ruszył się więc z miejsca, tylko patrzył na nią wyczekująco. W końcu Ella dała za wygraną. Podeszła do niego i szepnęła mu coś do ucha. Odpowiedź musiała być zadawalająca, bo Alren uśmiechnął się szeroko i szczerze. Chwilę później zaś zagarnął zarumienioną Ellę ramieniem i razem wrócili do Eronu.

Rozdział 198

3 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, popołudnie

Kolejny dzień był niezwykle pochmurny, toteż w Eronie panowały prawdziwe ciemności. Nie dość, że drzewa zabierały mnóstwo światła, to jeszcze Słońce nie świeciło. Magiczne latarnie paliły się cały dzień. Wszyscy wiedzieli, po kolorze chmur i ciężkim powietrzu, że idzie burza i to nie byle jaka.

Pomimo duchoty i nadmiernej wilgoci, Ella bez kłopotów zaliczyła Magię Iluzji u Mistrza, a potem trenowała z Alrenem. Niestety po dwóch godzinach czarowania, musieli zrobić sobie przerwę. Zrobiło się jeszcze ciemniej, mocno zagrzmiało kilka razy, a potem zaczął lać deszcz. Istne urwanie chmury. Pogoda zaskoczyła ich na tyle, że nawet nie zdążyli dobiec do miasta i schowali się w jaskini, za jeziorem i stamtąd przyglądali się gwałtownej nawałnicy.

Burza szybko przybierała na sile. Oprócz ulewy i grzmotów, co chwila uderzał gdzieś piorun, sprawiając, że Ella drżała. Tymczasem Alren wezwał magiczny, zielony płomień, by oświetlić grotę, a potem zagarnął niespokojną dziewczynę ramieniem i przytulił ją do siebie.

-        Co z tobą? Przecież ty się burzy nie boisz.

-        To prawda, ale ta jest jakaś inna. Przeraża mnie.

-        Pewnie dlatego, że wywołał ją brak Hariosa w sercu Egharii. – Zgadywał. -  Nie martw się. Nic ci tu nie grozi.

-        Nie wątpiłam w to nawet przez sekundę. Przecież jesteś tu ze mną. Nic nie może mi się stać – mruknęła, wtulając się w niego.

-        No już. Nie podlizuj się tak. – Zaśmiał się, a ona udała foch.

-      Ale skoro mamy chwilkę tylko dla siebie... – zaczęła i nie dokończyła, a Alren wybuchł śmiechem. – Hej! Ale ja wcale nie to miałam na myśli! – Oburzyła się, widząc jego znaczące spojrzenie.

-        Nie? – Udał zdziwienie, a ona zarumieniła się i szturchnęła go lekko w bok.

-        Chciałabym, byś mi opowiedział swoją dalszą historię. – Spojrzała na niego prosząco. – O tym, co robiłeś i gdzie byłeś, gdy już dostałeś się do Elmeronu, po ucieczce z Norhenu. Nawet nie wiesz, jak mnie to interesuje.

-        Eh, Ello... Ale tego jest tak wiele. Nie sposób opowiedzieć wszystkiego w tak krótkim czasie.

-        Proszę. – Zatrzepotała rzęsami, co rozbawiło Alrena.

-     Niech ci będzie. Inaczej mnie zamęczysz – westchnął, a ona podskoczyła z radości, wyściskała go i zamieniła się w słuch. – Najlepiej chyba będzie zacząć od początku.

Brunet uśmiechnął się do niej jeszcze przez chwilę, a potem spoważniał i sięgnął pamięcią do tamtych czasów. Ella zaś czekała w napięciu na jego opowieść. Uwielbiała słuchać jego niskiego głosu, zwłaszcza kiedy opowiadał.

-        Kiedy opuściłem statek, znalazłem się w małym miasteczku, o nazwie Ilasmenia. Mieszkali tam i ludzie, i Elfy, jako że jest to ważny, międzynarodowy port. Nie rzucałem się w oczy, jako mały, bezbronny ośmiolatek. Byłem przerażony. Nie docierało do mnie to, co się stało. Błąkałem się po miasteczku bez celu, aż przysiadłem pod wielkim drzewem, w jego centrum. Spędziłem tam noc. – Alren uśmiechnął się, widząc współczucie w oczach Elli. – Rankiem zaczepił mnie wysoki i silny mężczyzna w średnim wieku. Nazywał się Haron i był wędrownym najemnikiem. Zainteresował się mną. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że od razu rozpoznał we mnie Heryona i domyślił się, co mogło się stać. Żaliłem się, że chciałbym być tak silny, jak on, by ukarać tych, którzy zabili mi rodziców. I wiesz, co mi odpowiedział?

-        Co?

-        Powiedział, że jeśli obiecam mu, że zapomnę o zemście, to nauczy mnie wszystkiego, co wie i uczyni mnie silnym – odparł Ren, przypominając sobie oblicze mądrego opiekuna, którym był dla niego Haron. – Zgodziłem się, choć w sercu chęć zemsty we mnie pozostała. Od tamtej pory podróżowałem z Haronem, który się mną zaopiekował.

-        Dokąd cię najpierw zabrał?

-        Do swego domu w Veolii. – Uśmiechnął się i pogładził ją po policzku. Ella zarumieniła się na myśl o tym kraju, gdzie wszystko się zaczęło. – W czasie długiej podróży do Veolii, Haron uczył mnie, jak przetrwać. Nauczył mnie rozpalania ognia, polowania, łowienia ryb, skradania się, chodzenia po drzewach, wspinania się na skały, gotowania straw, sztuki handlowania i targowania się. Opowiadał o roślinach – które mogą uratować życie, a które je odebrać. O zwierzętach - które są niebezpieczne, a  które nie. To on mnie pouczył, że nie należy zabijać zwierząt dla zabawy, bez potrzeby, czy też dla handlu skórami. Wyjątki to polowanie w celu zdobycia pożywiania i obrona własna. To on mówił o wyrównywaniu szans. Zabronił mi polowania za pomocą magii. Potem nauczył mnie podstawowych zaklęć – światła, ognia i leczenia. Zawsze powtarzał, że nigdy wcześniej nie widział tak pojętnego dziecka, jak ja. Cóż, szybko się uczyłem...

Alren zrobił pauzę i oparł się o ścianę jaskini. Spoglądał na wielki płomień ogniska. Ella zaś siedziała obok i patrzyła na niego, zaaferowana opowieścią.

-        Dom Harona znajdował się niedaleko domu Bena. Zaprowadził mnie tam, zaraz po przybyciu do Veolii. Ben już wtedy wrócił do normalnego życia po stracie żony. Zmarła pięć lat wcześniej, przy porodzie.

-        Elen?

-    Tak. Gdy ją poznałem, miała więc pięć lat i od razu mnie polubiła. Nie wiem w sumie czemu, bo byłem nieokrzesanym, małomównym i gburowatym bachorem – urwał, gdy Ella parsknęła dzikim śmiechem.

-        Wybacz... Wyobraziłam sobie ciebie takiego – wyjaśniła, po czym coś ją zastanowiło. – Ale dlaczego nieokrzesanym? Dorastałeś w kulturalnej otoczce.

-      Owszem, ale zdziczałem po ucieczce i podróży z Haronem. O nim można by powiedzieć wiele, ale z pewnością nie to, że był dobrze wychowany. Przeklinał, nie umiał tańczyć, bywało, że lubił się pojedynkować za pieniądze, no i miał powodzenie u kobiet...

-        Dobra, zrozumiałam. – Zarumieniła się, widząc jego znaczące spojrzenie.

-        W każdym razie. Ja i Elen lubiliśmy się, i bawiliśmy razem dość długo. Dom Bena stał się moim drugim domem. Ben, Haron i Elen podarowali mi ciepło rodzinne, które utraciłem w Norhenie. Sprawili, że znów zacząłem cieszyć się życiem. Wyparłem z pamięci zdarzenia sprzed chwili, w której poznałem Harona. Mieszkałem w Veolii do 11-stego roku życia. Uczyłem się podstaw walki wszelkimi broniami od Harona. Doskonaliłem zwinność, szybkość i silę swego ciała. Uczyłem się akrobacji, zielarstwa, pisania, czytania. O tak, dużo czytałem...

-        Nic dziwnego, że dziś jesteś taki mądry. – Zaśmiała się. Odwzajemnił uśmiech i przytulił ją do swej piersi.

-        Haron zawsze dużo mi opowiadał o świecie. O krajach, które zwiedził, innych kulturach, zasadzając we mnie ziarenko miłości do podróżowania. Potajemnie opowiadał mi o Miryonie. Był zafascynowany kulturą miryońską i zaraził mnie tym. Jego marzeniem było zaleźć mityczne, tajemne wrota na Miryon. Kontynuowałem jego poszukiwania, kiedy odszedł...

-       Ciekawe. – Analizowała wszystko. -  Mówiłeś, że byłeś w Veolii do 11-stego roku życia. Co było dalej? – spytała, gładząc delikatnie jego tors.

-        Potem Haron zabrał mnie w podróż dookoła świata. Zwiedziłem z nim wszystkie kraje, z wyjątkiem Cehronu, Alorii i Norhenu. To był fascynujący i intensywny okres. W czasie tej podróży Haron nauczył mnie wszystkiego, co umiał. Szermierki i łucznictwa oraz podstaw prawdziwej magii. Nauczył mnie najważniejszego - kontroli energii magicznej. To przydało mi się później. W innych krajach poznawałem różnych mistrzów miecza, łuku i magii, od których dalej się uczyłem...

-        Niech zgadnę. W szybkim czasie stałeś się niepokonanym wojownikiem?

-        Cóż... Jakoś tak wyszło. – Udał skromność, rozbawiając tym Ellę. – Gdy miałem 14 lat, pokonałem Harona w walce na serio, a gdy 16 – zabiłem pierwszego człowieka... – Zamilkł na chwilę.

-        Kto to był?

-    Norheński skrytobójca. Wtedy już się zorientowali, że wciąż żyję i zaczęli mnie ścigać. Harona nie było przy mnie, gdy on zaatakował. Sprawa była prosta. Albo ja zabiję jego, albo on mnie. Nie powiem, to była trauma, ale tylko wtedy. Potem nie ma już znaczenia, ilu zabijesz... Liczy się tylko pierwszy raz.

-        Dobra, zostawmy to. Opowiadaj dalej.

-    Zwiedzałem biblioteki, słuchałem mędrców. Uczyłem się historii, kultury, języków i zwyczajów różnych nacji. Pomagałem Haronowi w różnych zleceniach, zdobywając doświadczenie. Poznałem też wielu przyjaciół i unikałem wrogów. Mieliśmy z Haronem wiele przygód i dobrze nam było razem, aż do tamtej feralnej zimy...

-        Co się stało? – Ella spoważniała, widząc smutny wyraz jego twarzy.

-      Odwiedziliśmy po raz wtóry Veolię. Niestety Haron źle się wtedy czuł. Zapewne zaraził się tamtą dziwną chorobą w Sherii, w której byliśmy wcześniej. Kilka dni po przybyciu do domu, zmarł.

Ella wstrzymała oddech i chwyciła go mocno za rękę. Ścisnął ją, walcząc ze łzami, które ostatecznie powstrzymał.

-        Miałem wtedy 16 lat. Kochałem go, jak ojca. Strasznie to przeżyłem... Na łożu śmierci Haron poprosił mnie, bym znalazł za niego wrota Miryonu, żył uczciwie i nie dał się zabić. Obiecałem mu to. – Zrobił dłuższą pauzę. – Pozbierałem się po paru miesiącach, dzięki Benowi i 13-letniej wtedy już Elen, u których zamieszkałem. Postanowiłem wypełnić obietnicę, czcząc tym samym, jego pamięć. Wbrew radom Bena, pojechałem do Alorii, by dowiedzieć się czegoś więcej o Miryonie. Obiecałem im, że będę ich nadal odwiedzał, ale i tak bardzo się martwili. Dzięki pomocy Eru, dostałem się do Krainy Bogów i zacząłem nowy etap w swoim życiu.

-        Pojechałeś tam sam? Mając 16 lat?

-        Tak. Ale nie zapominaj, że umiałem już o siebie zadbać. - Zaśmiał się z jej oszołomionej miny.

-        Eh, gdybyś wiedział, co ja robiłam w tym wieku – westchnęła.

-        A co robiłaś?

-        Nic, o czym warto by opowiadać. Ciuchy, kosmetyki, książki, szkoła... Same nudy. A ty miałeś już za sobą podróż dookoła Egharii, opanowałeś do perfekcji szermierkę i inne rzeczy...

-        Kotku, przecież żyliśmy w dwóch różnych światach. Gdybym urodził się na Ziemi, pewnie moje życie potoczyłoby się inaczej.

Ella wyobraziła sobie Rena w dżinsach i z plecakiem w szkole licealnej. Już widziała tych nauczycieli, których zadziwiłby swą inteligencją. Zapewne zostałby liderem paczki chłopaków. Zabijali by się o niego w drużynach sportowych. A na korytarzach roiłoby się od zakochanych w nim dziewcząt. Nie miała wątpliwości, że Alren nie miałby żadnego problemu z egzystencją na Ziemi. Jednak te wszystkie wizje jakoś jej się nie spodobały. Obecny Alren był dla niej niezrównany, idealny... Był marzeniem i nie zamieniłaby go na innego. Poza tym tutaj był tylko jej, a na Ziemi mogłoby się to potoczyć zupełnie inaczej. Cieszyła się więc, że Ren nie urodził się na Ziemi, choć swego czasu, o tym marzyła. Dziękowała też niebiosom za to, że trafiła do Egharii, która podobała jej się znacznie bardziej, niż Ziemia i wiedziała, że nie mogłaby już tam wrócić.

-        O czym tak intensywnie myślisz? – Musnął ustami jej policzek. Westchnęła.

-        O niczym ważnym. – Zarumieniła się. - Znalazłeś się w Alorii. Ja to się stało, że zostałeś Shiryenem tego kraju?

-        Właśnie to mam zamiar ci teraz opowiedzieć...

Rozdział 197

2 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, późny wieczór

Ella przyglądała się Lihiji uważnie. Podobnie Ren i Gord. Wszyscy troje czekali na jej opowieść.

-        To była chłodna noc. Siedziałam z bratem, Farayenem, w jego kuchni i parzyłam herbatę. Nagle usłyszeliśmy jakiś głos. Wysoki, żeński. Pomyśleliśmy, że ktoś się kręci koło domu i wyszliśmy na zewnątrz. Wtedy pojawiła się ona. – Lihija urwała na chwilę. Przeszył ją dreszcz. – Miała długie, kręcone, złote włosy i jasną cerę oraz bardzo smutne, wilgotne, błękitne oczy. Nosiła na sobie białą szatę kapłańską, ale nie wiem z jakiego kraju.

-        Z Alorii – podpowiedział Gord.

-        Możliwe. W każdym razie wyglądała, jak żywa, ale nie słyszeliśmy jej kroków, mimo iż widzieliśmy, że je stawia. Jej piersi się nie unosiły. Jakby nie oddychała. Była blada, trupio blada... Zbliżała się do nas bezszelestnie, z wyciągniętym rękoma oraz przerażoną twarzą. Cofaliśmy się ze strachu.

-        Co mówiła? – spytał Alren.

-        Coś w stylu „Gdzie on jest? Oddajcie mi go!”. Łkała strasznie, nazywała go ukochanym. Mówiła też „Pomóżcie mi. Pomóżcie mi go znaleźć” i „Nie wiem, co się ze mną stało. Gdzie ja jestem? Kim jestem?” I tak w kółko – westchnęła.

-        Nie ma wątpliwości – stwierdził Alren. – To na pewno ona.

-        Tylko gdzie teraz jest. Słyszeliśmy plotki, że uciekła z Elmeronu, ale... – Zamyśliła się Ella.

-        To pewnie prawda. Ona nawiedzała kogoś każdej nocy. Ale od kilku dobrych dni jej nie widziano w tym kraju – odparła Lihija.

-        Może poszła do sąsiadów? – Wtrąciła się Kori.

-        Wiemy, że się tam raz pojawiła, ale przeprowadzono na niej egzorcyzmy i zniknęła – rzekła spokojnie Lihija.

-        Podobno w Oshelionie mieli ostatnio dziwne przypadki nawiedzenia – powiedział Ren, licząc na potwierdzenie lub zaprzeczenie.

-        Podobno. Ale to tylko domysły. Kupcy twierdzą, że tamtejsi handlarze opowiadają, o kobiece w białej szacie, która nawiedziła kilka gospodarstw w małej wiosce, na obrzeżach Oshelionu. Jednak, jak mówię, to tylko pogłoski.

-        Lepsze to niż nic. – Uśmiechnęła się Ella. – Dziękujemy za pomoc.

-      Ależ nie. Czymże są moje słowa w obliczu Waszych Wysokości – odparła skromnie Lihija. Wciąż odczuwała lęk, że tak ważne osoby są w jej niewielkim domu i że łamie elfie zwyczaje.

-        Daj spokój z tymi formalnościami. – Pokręcił głową Alren. – Dziękujemy za gościnę, ale musimy się już zbierać.

-      Oczywiście, zaszczyt to był dla nas. – Rodzice Kori pokłonili się i skarcili córkę, która tego nie zrobiła. Dziewczynka lekko dygnęła.

Alren zaśmiał się, widząc grymas na jej twarzy. Najwyraźniej mała uznała, że rodzice przesadzają z tym kłanianiem. Było w tym coś uroczego. Brunet położył dłoń na jej głowie i uśmiechnął się. Kori zarumieniła się nieco. Gdy Ren opuścił już dom, Ella wyściskała Elfkę, a potem pożegnała jej rodziców i dołączyła do ukochanego. Najdłużej żegnał się Gord, który zamienił z małą kilka słów, nim podziękował za gościnę i kolację.

***

Plac główny Eronu, północ

Alren zaproponował, by Gord odprowadził Ellę do hotelu lub poszedł z nią gdzieś na czas jego pojedynku, ale ani Ella, ani Gord nie zamierzali się na to zgodzić.

-        Żartujesz? – bąknęła Ella. – Muszę to zobaczyć! I przypilnować cię... Jeszcze go zabijesz! – Prychnęła, a Ren wywrócił oczami.

-        Daj spokój. Nie zamierzam go zabijać.

-        A cholera cię tam wie – mruknęła.

-        Uparciuch. A ty? -  spojrzał na blondyna. – Ty też się martwisz o biedne życie Kai’a? – zakpił niezupełnie na poważnie, a Gord się uśmiechnął lekko.

-        Niezbyt, ale za nic nie przegapię takiego widowiska – odparł szczerze.

-        Rozumiem. Chcesz się uczyć od mistrza.

-        Skromny, jak zwykle. – Gord pokręcił głową z rozbawieniem.

-        Ej, od kiedy to wy się tak lubicie, co? – Ella popatrzyła raz na bruneta, a raz na blondyna, a oni w pierwszej chwili nie wiedzieli, o co jej chodzi.

-        Kto powiedział, że się lubimy? – bąknął Ren, udając, że nie rozumie jej aluzji.

-        Właśnie. – Zgodził się Gord.

-        Kpicie sobie ze mnie czy co? – Stanęła na chwilę i oparła ręce na biodrach. – Zachowujecie się inaczej. Co prawda, przewidziałam to już dawno temu, ale zdaje się, że przegapiłam moment zwrotny w waszych relacjach.

-        Przesadzasz. – Gord machnął na to ręką.

Przez chwilę Ella milczała i obserwowała dwóch panów. Wówczas pomyślała, że może wtedy, gdy razem ratowali mamę Kori, zbliżyli się nieco do siebie. A może to tylko upływ czasu? Cokolwiek było tego przyczyną, Ellę cieszyły te powolne zmiany.

Ren zatrzymał się i nagle spoważniał. Ella spojrzała przed siebie i od razu zrozumiała, dlaczego. Po drugiej stronie placu stał Kai, gotowy do walki. Uśmiechnięty i dumnie wyprostowany. Nawet bezczelnie puścił Elli oko. Ren wyjął swój miecz i zacisnął pięść na rękojeści ze złości, jaka go ogarnęła na widok tego typa.

-        Jesteś. Już myślałem, że nie przyjdziesz – rzekł Kai, stając na środku placu.

-        Chciałbyś – burknął Ren, ustawiając się naprzeciw niego.

Z oczu obu mężczyzn poleciały gromy. Ella i Gord usiedli na ławce z boku placu i przyglądali się im uważnie. Pojedyncze promienie Księżyca wdzierały się tutaj przez gęste korony drzew, oświetlając miejscami ich twarze. Resztę światła stanowiły magiczne latarnie z zielonymi klejnotami, świecącymi na tyle mocno, że widać było każdy szczegół strojów obu mężczyzn.

-     Ustalmy zasady – rzekł Kai. – Walka toczy się do rozbrojenia i unieszkodliwienia przeciwnika. Żadnej magii. Tylko miecz i mięśnie.

-        Sądzisz, że bez magii nie jestem w stanie cię pokonać? – zadrwił Ren, ustawiając miecz w bojowej pozycji, tak dobrze znanej Elli.

-        Tak sądzę.

-        Pewny siebie jesteś, nie powiem – żachnął się Alren, a Kai ustawił do walki.

-        Dość gadania! Niech miecze mówią za nas! – krzyknął i zaatakował go frontalnie, ale nim zadał cios, zniknął Renowi z oczu. Mimo to brunet wiedział, gdzie jest jego przeciwnik i zablokował atak.

Skrzyżował miecz z Kai’em za swoimi plecami, odepchnął go i zawirował, ustawiając się znów naprzeciw przeciwnika, a potem obrócił demonstracyjnie miecz w dłoni, śmiejąc się złośliwie. Kai spojrzał a niego z uznaniem, a potem odwzajemnił uśmiech.

-        Zaczęło się – rzekł z uśmiechem Gord.

-        Skąd Ren wiedział, gdzie on jest? – Ellę zawsze to nurtowało. – Aż tak dobrze przewiduje jego ruchy?

-     Też. Ale to głownie dlatego, że Ren używa do walki nie tylko wzroku i słuchu. On czuje ruch, zawirowania energii fizycznej, duchowej i magicznej... Normalny człowiek nie jest w stanie tego dokonać.

-        A ty? Zaliczasz się do tych normalnych, czy nienormalnych? – spytała wesoło Ella.

-        Nienormalnych. Choć on jest w tym lepszy ode mnie.

-        Aha. – Zaśmiała się.

-        O, zobacz. Chyba skończyli już siebie próbować. Zacznie się poważna walka.

Gord miał rację. Po serii zablokowanych ciosów, brunet zawirował w szybkim piruecie i ciął - głównie powietrze. Ren wprawdzie precyzyjnie wymierzał ciosy w nogi i ręce Kai’a, ale on skutecznie ich unikał. Na koniec zielonooki schylił się i próbował podciąć nogi przeciwnika, ale on podskoczył i zaatakował Rena z góry. Alren wykonał obrót, unikając ciosu. Wykorzystał rozpęd ciała i wycelował w plecy. Wiedział, że Kai zablokuje jego atak. Nie pomylił się.

Kai oddychał głośniej. Parowanie ataków Alrena kosztowało go dużo energii. On był silny. Silniejszy, niż jakikolwiek wojownik, z którym Kai walczył w przeszłości. Uśmiechnął się do bruneta.

-        Niezły jesteś.

-        Dobrze, że zauważyłeś. Jesteś doskonałym szermierzem, ale teraz szykuj się na porażkę. – Brunet obniżył głos i zmienił pozycję.

Ren ugiął kolana w dużym rozkroku, lewą rękę miał wyprostowaną przed siebie, a palce dłoni złożone w dziwny gest. Prawą rękę, nieco zgiętą, miał uniesioną ponad głowę, z ostrzem skierowanym w przeciwnika. W chwili, gdy już zajął tę pozycję, Kai i Gord wstrzymali oddech.

-        Bez jaj... – wymknęło się Kai’owi. – Nie możesz znać tej techniki.

-        Dlaczego nie? – Alren zaśmiał się cicho, widząc lęk w oczach Kai’a.

Ella przysłuchiwała im się uważnie i spojrzała pytająco na równie zaskoczonego Gorda. Blondyn chrząknął znacząco.

-        Ten facet nie przestanie mnie zadziwiać...

-        O jakiej technice oni mówią?

-        Cóż, to jest bez wątpienia technika Shaolinern z Klasztoru Shaoliriów w Igherze.

-        Co w tym takiego niezwykłego?

-        To, że oni nie nauczają nikogo spoza zakonu. Słyną z mistrzowskich technik, które służą do obrony. Jednak wykorzystane do ataku, stają się śmiertelną bronią. Mistrzowie tych technik są niezwykle szybcy, zwinni i nieprzewidywalni w walce – urwał. – Ale nie będę cię zanudzał opowieściami o technikach. Ciekawi mnie tylko, jakim cudem Alren zna tę technikę.

-        Nie wiem, ale widzę, że Kai jest przerażony – odparła Ella.

-        Nie dziwie mu się. Tylko popatrz, co się stanie.

Blady Kai ustawił się w pozycji obronnej i zachodził w głowę, skąd Alren zna te niedostępne, tajne techniki. Nie zastanawiał się jednak długo, gdyż Ren zaatakował. Wystartował, wykonując kilka skoków i obrotów z nieprawdopodobną prędkością. Poruszał się tak, by Kai nie wiedział, co on zamierza, a potem brunet zaserwował mu serię wyszukanych, niecodziennych ciosów, które wytrąciły mu broń z ręki oraz poraniły mu kończyny. Nawet nie wiedział kiedy leżał na ziemi i patrzył prosto w lśniące ostrze Alrena, stojącego tuż nad nim. Nie zmęczył się ani trochę, co potęgowało porażkę Kai’a. Mężczyzna nie wiedział, gdzie jest i obudził się dopiero, gdy Ren się odezwał.

-        Walka skończona. Przegrałeś – rzekł ostro i triumfalnie schował miecz do skórzanej pochwy. – Teraz opuść miasto i nie zbliżaj się do mojej narzeczonej!

-        Umowa, to umowa – odparł niechętnie. Wstał, zniesmaczony własną porażką. – Jutro mnie tu już nie będzie – przyrzekł, skłaniając lekko głowę przed Alrenem i odszedł bez słowa.

Kai czuł się poniżony i przytłaczająco pokonany, do czego nie był przyzwyczajony, toteż zniknął bardzo szybko, mimo iż miał ochotę zapytać Alrena, o kilka rzeczy, które go nurtowały, po tej walce.

Tymczasem Alren uśmiechnął się zadowolony z pojedynku. Podszedł do ławki, na której siedzieli Ella z Gordem i złowił zachwycone spojrzenie ukochanej. Nie wytrzymał i  roześmiał się.

-        Chcesz mi coś powiedzieć, Ello?

-        Mhm... Musimy o czymś porozmawiać – bąknęła zarumieniona.

-        O czym? – Zainteresował się.

-      O tym, co się z tobą działo, jak już opuściłeś Norhen. Gdzie się nauczyłeś tego wszystkiego i kiedy. Zastanawiam się nad tym, odkąd tylko cię poznałam. – Pogładziła go po torsie.

-        Ach to. – Zachichotał. – Nie ma problemu, kotku. Ale nie teraz.

-        Słusznie, zaraz będzie druga w nocy. – Zauważył Gord. – Wracajmy do hotelu. Jutro też jest dzień.

Rozdział 196

1 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, noc

Słowa Elli odbiły się echem w głowie Alrena. Jego złość narastała, gdy myślał o tamtej komorze, w której jego ukochana była uwięziona z Kai’em. Kiedy sobie wyobrażał, że on jej dotykał, robiło mu się niedobrze. Ella milczała i chciała odwrócić wzrok, ale zmusił ją, by spojrzała mu w oczy.

-        Wciąż nic nie mówisz? Dalej, śmiało... – syknął, szarpnął nią i przywarł do jej ust, kalecząc jej wargi w ostrym pocałunku. Jej opór na nic się zdał. – Całował cię, jak ja teraz? – spytał rozzłoszczony, ale ona nadal milczała. Usta jej drżały z bólu i namiętności zarazem.

Alren znów nią szarpnął i wpił się ustami w jej szyję, dekolt. Zerwał ramiączko sukienki i liznął jej pierś. Ella chciała go odepchnąć, ale nie była w stanie. Zbyt mocno ją trzymał za nadgarstki. Pomyślała przez chwilę o zastosowaniu magii, ale nie mogła się na to zdobyć. Prócz gniewu i bólu, czuła też rosnące pożądanie. To nie był Kai, tylko Alren, który wiedział doskonale, gdzie są najwrażliwsze miejsca jej ciała i okrutnie to teraz wykorzystywał. Jęknęła.

-        To też robię tak, jak on? – spytał, patrząc jej głęboko w oczy. Oddychała głośno. – O? Czyżby posunął się jeszcze dalej? – warknął, a gdy i tym razem nie uzyskał odpowiedzi, siłą pociągnął ją do środka komnaty i popchnął na łóżko.

Nim zdołała się podnieść, znów przywarł wargami do jej ust. Posuwistym ruchem przesunął ręką od jej kolana, aż po krocze. Jedno szarpnięcie i jej dolna cześć bielizny wylądowała na podłodze. Ella jeszcze trochę protestowała, ale coraz mniej uparcie i skutecznie. Znów jęknęła, gdy wyczuła tam jego palce.

Nie zadawał więcej pytań. Zły i napalony, zjednoczył się z nią w ostrym stosunku. Ella poddała się. Pokonał ją. Ciszę w komnacie co chwila przerywały stłumione jęki i westchnienia, jakiś krzyk. Później głośne sapanie, nierówne oddechy i znów cisza. Głucha i napięta.

Ella odwróciła się do niego plecami i nakryła kołdrą. Bez słowa. On już spokojniejszy, zaspokojony, spojrzał na nią z mieszanką poczucia winy i frustracji. Teraz już do niego docierało, że się na niej zwyczajnie wyżył. Zdawał sobie sprawę, że zachował się źle. Nawet bardzo. Nieważne, co się wydarzyło w tej komorze. Na pewno nie pozwoliła mu się zbliżyć na tyle, by miał, o co być zazdrosny. Dlaczego dopiero teraz myślał o tym w ten sposób? Westchnął.

-        Ello... – mruknął cicho i ostrożnie. I nic.

Odpowiedziała mu cisza. Wiedział, że ona tylko udaje sen. Jej oddech nie był jeszcze na tyle spokojny i miarowy. Nie powiedział jednak już nic więcej.

***

Ocknęła się w dziwnym lesie. Wszędzie leżała gruba warstwa śniegu. Jednak to nie były drzewa, które widziała w Veolii. Nie wiedziała więc, gdzie się znajduje. Nagle wyczuła złowrogą aurę. Odwróciła się i ujrzała Alrena w czarnej, długiej tunice, spodniach i butach, a nawet rękawiczkach. Jedynie jego pas był czerwony.

Spojrzała mu w oczy i zlękła się. Zamiast dwóch szmaragdów ujrzała dwa węgielki. Biło do niego zło. Tak niewyobrażalnie potężne, że automatycznie się cofnęła. Gdy napotkała opór w postaci drzewa, zadrżała. Zbliżał się do niej i powoli wyjmował swój miecz.

-        Ren? – spytała ostrożnie.

Cisza. Zamiast słów, otrzymała od niego cios. Uderzył ją dłonią tak mocno, że upadła na ziemię, wzbijając w powietrze łunę śniegu. Spojrzała w górę i ujrzała lśniącą klingę tuż nad swoją piersią.

-        Co robisz?! – krzyknęła. Głos jej się załamał.

-        Musisz zginąć, Księżniczko Miryonu. – Jego głos był złowrogi.

-        Nie! Nie zabijaj mnie! – łkała. – Ren! Nieee!! – Ostrze się poruszyło i już miało przebić jej serce, gdy nagle...

Ella zerwała się ze snu i dyszała ciężko, spocona ze strachu. Poczuła dotyk na ramieniu i odskoczyła, jak oparzona.

-        Nie! Nie zabijaj mnie, Ren! – krzyczała, a zaniepokojony brunet patrzył na nią zszokowany.

-        Ello... – szepnął, wstając szybko z łóżka, ale ona wciąż była pod wpływem snu.

-        Nie – jęknęła, drżąc. Alren zerwał się i objął ją mocno.

-        Co ty pleciesz? Nie zabiję cię. Uspokój się – szepnął jej do ucha, trzymając mocno. – To tylko sen. Tylko sen...

Dopiero po tych słowach, Ella przestała drzeć. Oczy jej zwilgotniały. Pozwoliła, by ją przytulił. Objęła go i chłonęła jego ciepło. Potrzebowała tego. Gdy już się uspokoiła, wyszła na taras. Jeszcze nie nadszedł świt, więc mogła ujrzeć gwiazdy i księżyce w szczelinach koron drzew.

Alren przyglądał jej się badawczo. Wiedział, że miała koszmar. Domyślał się też, jaki. Zastanawiał się teraz, czy aż tak wzięła sobie do serca jego zachowanie, że we śnie ujrzała go, jako swego mordercę. Poczuł się podwójnie winny. Podszedł do niej cicho i objął ją od tyłu. Najpierw delikatnie, a potem mocniej przyduszając ją do swej piersi. Milczała.

-        Przepraszam za wczoraj, Ello... Przepraszam – mówił jej wprost do ucha. Delikatnie i czule.

-        Ren... – drgnęła, czując coś ciepłego w środku.

-        Zachowałem się fatalnie. Proszę, wybacz mi – mruknął, a ona uwolniła się od jego uścisku i spojrzała w jego lśniące, zielone oczy. Ujrzała w nich szczerość i uśmiechnęła się lekko.

-        Nie zachowuj się tak więcej – odparła, tuląc się do jego piersi.

-        Postaram się – rzekł zdecydowanie. – Ale jedno mnie martwi.

-        Co takiego?

-        Sądzisz, że mógłbym cię zabić?

-        Nie... to... – Jej ciałem znów wstrząsnął dreszcz, gdy przypomniała sobie swój sen. Nie był to pierwszy takowy.

-        Kotku – jego głos był czuły – choćbym nie wiem jak był zły, nigdy bym cię nie skrzywdził. Nie mógłbym podnieść na ciebie ręki. Wiesz przecież. Mówiłem ci to już wielokrotnie – rzekł i złożył na jej ustach słodki pocałunek.

-        Mam nadzieję – uśmiechnęła się smutno i wtuliła się w niego – ale czy mogę ci coś powiedzieć?

-        Mów.

-        Mam złe przeczucie, Ren. Bardzo złe. I to ma coś wspólnego z tobą...

Alren nic nie powiedział. Wiedział, że nie należy lekceważyć jej przeczuć. Zmartwił się, bo nie miał pojęcia, o co może chodzić. Ella zaś obejmowała go coraz mocniej, jakby chciała go całego wchłonąć. Przyjemny dreszcz przeszedł mu po plecach, gdy poczuł jej oddech na obnażonej szyi i gorące dłonie na łopatkach.

-        Alrenie... – westchnęła.

-        Ciii... Nic nie mów – mruknął i pokołysał nią delikatnie. – Wszystko będzie dobrze, kotku. Nic złego się nie stanie.

***

2 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, wieczór

Kolejny dzień, kolejne zajęcia, kolejne sukcesy. Ella zaliczyła Magię Żywiołów u Mistrza Ulgriffa, a następnie ćwiczyła z Renem poważne zaklęcia Czarnej Magii. Nie były to najtrudniejsze rzeczy, ale także nie najłatwiejsze. Ren wciąż był pod wrażeniem, a ona była się z tego powodu dumna.

Po zajęciach, wczesnym wieczorem, oboje poszli w stronę domu Kori, gdyż zostali zaproszeni na obiad. W końcu wczoraj Ren i Gord odnaleźli matkę dziewczynki w lesie i uratowali ją, nim wpadła w wielką wyrwę w ziemi. Rodzice Kori chcieli odwdzięczyć się im za pomoc, w postaci uczty.

Oboje byli trochę zmęczeni. Cały dzień trenowali. Ella nie była jednak na tyle znużona, by nie zauważyć niecodziennego zachowania Alrena. Tego dnia był bowiem milczący i nieobecny. Wyglądał, jakby czymś się martwił. Zastanawiała się, czy wciąż ma wyrzuty sumienia po wczorajszym, ale doszła do wniosku, że to nie to. Może przejął się jej snem i przeczuciami? Ostatecznie postanowiła nie pytać go, o co chodzi. Miała nadzieję, że od jutra wróci mu dobry humor.

Gdy dotarli na miejsce, Gord już był w środku i wesoło gawędził z Kori. Rodzice dziewczynki powitali Rena i Ellę bardzo ciepło i zaprosili do stołu, na którym znajdowało się tyle jedzenia, że cała armia mogłaby się wyżywić. Nie brakowało wina, herbaty i różnych soków. Potrawy były oczywiście wegetariańskie. Zachęcały już samym wyglądem i smakiem, więc nawet Gord, który nie szczególnie lubił warzywa, spoglądał na zapełnione talerze z apetytem.

Usiedli i poczęstowali się, wymieniając uprzejmości. Rodzice Kori, jak zauważyła Ela, byli niezwykle formalni w stosunku do nich. Prawdopodobnie starali się w ten sposób okazać szacunek i wdzięczność. Mama dziewczynki – Lihija była śliczną kobietą i czarnych, długich włosach, a tata – Tamijos, również brunet, był wysokim i szczupłym mężczyzną. Ella, Ren i Gord miło spędzali tu czas, aż do chwili, gdy spontaniczne słowa Kori zaintrygowały Rena.

-        Szkoda, że nie ma z nami wujka Farayena, prawda, mamusiu? – spytała mała Elfka.

-        Farayena? – Złapał ją za słowo Alren. – Ten, którego nawiedzała ta dziwna zjawa?

-        Tak! Ale skąd ty o tym wiesz? – Zdziwiła się szczerze.

-        Wszyscy o tym wiedzą, Kori – stwierdziła Lihija. – Nic dziwnego, że również pan Alren o tym słyszał.

-        A zatem jesteście rodziną?

-        Tak. To mój brat. Mieszka teraz w stolicy.

-        Posłuchaj, musimy z nim pilnie porozmawiać – powiedział poważnie. – Mogłabyś nam podać jego dokładny adres?

-        Oczywiście. – Zdziwiła się nieco. – Tylko nie wiem, czym mój brat mógłby wam służyć.

-        Chodzi o tę zjawę. Próbujemy rozwikłać zagadkę tej dziwnej kobiety – wyjaśnił. – Proszę, nie pytaj o nic więcej. To tajemnica.

-        Ach! – krzyknęła nagle Kori.

-        Co się stało? Dlaczego tak krzyczysz? – zganiła ją matka.

-        Przypominam sobie!

-        O czym ty mówisz?

Kori zerwała się na równe nogi i podeszła do Alrena. Przyglądała się na zmianę jemu i Elli, kiedy ci próbowali zrozumieć jej zachowanie.

-        Słyszałam o was... Słyszałam o zagranicznych gościach, którzy szukają jakiejś mistycznej kobiety. Więc to o was chodzi!

-        Kori. My nie plotkujemy – rzekł surowo jej ojciec.

-        Ależ tato! Ja wiem, kim są ci zagraniczni goście!

-       Bzdura. To tylko spekulacje. Nikt tego nie wie. Straż robi z tego wielką tajemnicę, ale nie obchodzi mnie to i ciebie też nie powinno – skarciła ją matka. Alren zaś już wiedział, czego się dowiedziała Kori i wietrzył w powietrzu komplikacje.

-        To Król Norhenu i Księżniczka Miryonu! – krzyknęła i tupnęła nóżką, krzyżując rączki na piersi. Była zła, że rodzice ignorują jej słowa.

-        Co ty za bzdury opowiadasz! Kori, zachowuj się należycie.

Lihija i Tamijos zbledli w jednej sekundzie, gdy tylko usłyszeli ostatnie słowa córki. Natychmiast uciszyli Kori, przepraszając gości za to, co ich córka plecie. Ani trochę w to nie wierzyli.

-        Ale ja słyszałam – obruszyła się - podsłuchałam, jak nazywał ich strażnik, gdy rozmawiał z kolegą. Jestem pewna, że to...

-        Kori!

-        Spokojnie. Nie krzycz na nią – rzekł Alren stanowczo. – Tak się składa, że Kori ma rację.

-      C-Co? – Lihija znów zbladła i zamilkła, gdy Alren wyciągnął spod tuniki medalion – symbol władzy w Norhenie, a Ella przez chwilę pokazała im znak podwójnego Księżyca na czole.

-       Jestem Alren vhe Norenos, Król Norhenu, a to moja narzeczona Mirella, Księżniczka Miryonu. Gord zaś jest Shiryenem Alorii i osobistym strażnikiem Mirelli.

-        To niemożliwe... – wyjąkała Lihija. – Ja chyba śnię.

-      Wygląda na to, że mała Kori nas zdemaskowała. – Ren puścił dziewczynce oczko, a ona promieniała szczęściem, w przeciwieństwie do jej rodziców.

Lihija i Timajos padli na kolana, a potem bili przed nimi pokłony, dotykając czołem ziemi. Byli przerażeni. W głowach im się nie mieściło, że siedzieli przy jednym stole z członkami rodów królewskich. W obyczajach elfickich było to absolutnie niedozwolone. Władcy byli święci i tylko wybrańcy mogli z nimi rozmawiać. Nie dotyczyło to tylko elfickich władców, a wszystkich w całej Egharii. Drżeli więc nad własnym losem.

-        Przestańcie. Unieście głowy – powiedziała łagodnie Ella. - Jesteśmy tu incognito, więc proszę, zachowujcie się normalnie.

-        Ależ Pani... – Lihija nie wiedziała, jak się zachować.

-        Zamiast się kłaniać, podajcie nam ten adres. – Zaśmiała się ciepło, a oni z ociąganiem podnieśli się z podłogi.

-    To nie będzie konieczne, Wasza Wysokość – rzekła pokornie Lihija. – Tak się składa, że byłam u Farayena wtedy, gdy ona go nawiedziła. Wszystko wam opowiem.

 

Rozdział 195

1 dzień leovanu 8976 roku, Elmeron – Eron, wieczór

Ella drżała, rozumiejąc swe fatalne położenie. Znajdowała się sama w ciasnej komorze, z napalonym na nią mężczyzną. Uciec nie mogła, bo na zewnątrz trzęsienie ziemi dewastowało miasto Eron. Albo drgająca, śmiercionośna ziemia albo podniecony Kai. Nie wiedziała już, co gorsze...

-        Posłuchaj, powiem to ostatni raz. – Ella starała się panować nad sobą, czując w tych kompletnych ciemnościach, oddech Kai’a na twarzy. – Jeśli spróbujesz mnie uwieść, znienawidzę cię z całego serca, a Alren... On z pewnością cię zabije. – Jej głos był chłodny i ostry.

-      Nie boje się go. – Powtórzył po raz drugi. – Ello... Jesteś taka piękna. Oczarowałaś mnie od pierwszej chwili. Nieważne, co będzie później, teraz mam szansę być blisko ciebie. Bliżej, niż kiedykolwiek...

-        Oszalałeś! – krzyknęła i wstrzymała oddech, czując jego duże dłonie na swoich pośladkach.

-        Tak. Masz rację. Oszalałem... – jęknął podniecony do granic możliwości.

Wdychał jej słodki zapach, delektował się jej aksamitną, gorącą skórą. Jej ciało, które macał powolnymi, posuwistymi ruchami, było takie miękkie. Obrysował jej idealną figurę i znów jęknął.

-      Kai, proszę... – szepnęła, odpychając go z całej siły. Niestety on był silniejszy i nie oddalała się od niego ani na milimetr, wbrew staraniom.

-     Co mi uczyniłaś, moja piękna... – mruknął i pocałował ją w usta. Broniła się, ale wargi i tak paliły ją od zadziornego i namiętnego pocałunku.

Blokował jej ręce silnymi dłońmi i przyparł ją do ściany. Całując jej szyję i dekolt. Zbliżał się ustami do jej piersi, a jego dłoń powędrowała wzdłuż jej uda, w stronę krocza. Ella czuła doskonale, z jaką pasją o to robił i nie wątpiła, że Kai pragnie jej całą duszą. Poczuła wielką złość. Na siebie, że jej ciało reagowało na jego pieszczoty i na niego, że nie liczy się z uczuciami innych, tylko zaspokaja własne potrzeby. Nie mogła też przestań myśleć o ucieczce. Gdy tylko sobie wyobraziła gniew Alrena, gdy dowie się o tym, co tu się działo, wzdrygnęła się. Zdenerwowała się i zacisnęła pięści. Wyszeptała zaklęcie i nagle spowiła ją błękitna aura. Odrzuciła Kai’a najdalej, jak to było możliwe w tej komorze.

Mężczyzna był w szoku. Moc Elli rozjaśniła ciemność. Widział jej płonące od gniewu oczy i przez chwilę zwątpił. Nie był do tego przyzwyczajony. Zwykle kobiety jęczały ze szczęścia, gdy je pieścił. Zwykle tylko udawały niedostępne. Miał już wiele kobiet. Mężatki, wdowy, dziewice... Nie spotkał jeszcze żadnej, która by mu się oparła. Nie mieściło mu się więc w głowie, że Ella go nie chce. Kai nie zdawał sobie sprawy, że do tej pory spotykał kobiety, które chciały zmiany i które przede wszytskim go pragnęły. Na jego nieszczęście zadurzył się teraz w kobiecie, która była zajęta, ale szczęśliwa i ani myślała zdradzać swego mężczyznę.

-        Postępuj tak dalej, a gwarantuję ci, że kobiety cię znienawidzą – syknęła i skierowała rękę w stronę wyjścia.

-        Co robisz?

-        Nie czujesz? Trzęsienie ustało, więc wychodzę – odparła ostro. – Nie próbuj mnie zatrzymać! – wrzasnęła. Była bardzo zła.

Kai’a zamurowało, więc na początku patrzył tępo, jak Ella wychodzi z komory. Dopiero potem wyskoczył na zewnątrz i złapał ją za rękę. Spojrzała na niego gniewnie.

-        Zaczekaj... – chwycił ją oburącz.

-        Puszczaj!

-        Ale...

W tej chwili Ella nie wytrzymała i spoliczkowała go z całej siły. Puścił jej rękę i przyłożył dłoń do pulsującego policzka. W jego oczach złotowłosa ujrzała zaskoczenie. Nie wierzył, że to zrobiła, a ona nie dowierzała, że on nie widzi niczego złego w swoim zachowaniu.

-        Zostaw mnie! – krzyknęła i odwróciła się gwałtownie.

W tej złości nie zauważyła, wszechobecnych ruin miasta dookoła ani tego, że scenę, jaka przed chwilą rozegrała się między nią a Kai’em, widziało z daleka dwóch mężczyzn. Nie wiedziała o tym, dopóki nie natrafiła wzrokiem na ich sylwetki. Zamarła. Nawet stąd, widziała gniewne, zielone spojrzenie Alrena i zaskoczenie w oczach Gorda.

Nie minęła nawet minuta, kiedy obaj znaleźli się tuż przy niej i wpatrywali się w Kai’a, który nie odwracał wzroku. Ella milczała, tłumiąc w sobie złość na Kai’a w przeciwieństwie do Alrena, który zmierzył ją zagadkowym wzrokiem, a potem spojrzał na obcego mężczyznę surowo.

-        Ello – jego głos był przeszywająco chłodny – co między wami zaszło?

-        Nic – bąknęła, gdy już oderwała wzrok od jego gniewnych oczu.

-      Wyszłaś z nim z tej komory i spoliczkowałaś go. Musiał sobie na to czymś zasłużyć... Twoim zdaniem to jest „nic”? – syknął, a ona się zdenerwowała.

-        Nie wierzysz mi? – Zezłościła się,

-        Wierzę.

-        To uwierz, że nic się nie stało! – warknęła. – Prawda, Kai? – spytała, zaskakując mężczyznę.

-        Prawda - odparł, a ona odetchnęła. Ren jednak nie wyglądał na przekonanego i wciąż mu się przyglądał. – Na razie... – dodał po chwili, przyjmując dumną i odważną postawę oraz ignorując iskry, jakie leciały z oczu Rena. Ella drgnęła.

-        Nie mów mi, że nie zamierzasz się poddać po tym, co ci powiedziałam. – Spojrzała na niego gniewnie.

-     Nie zamierzam – odparł natychmiast i zerknął na wściekłego Rena prowokacyjnie. – Chyba, że Ren pokona mnie w sprawiedliwym pojedynku – wypalił, zdumiewając wszystkich.

-        Słucham? – Ren udał, że się przesłyszał.

-       Wyzywam cię. Jeśli wygram, Ella spędzi ze mną noc. Jeśli przegram, odejdę z miasta i nie będę jej już zaczepiał. Stoi? – Po tych słowach zapanowała długa cisza. Nawet Ren był w szoku.

Ella stała nieruchomo, z otwartą buzią. Irytowało ją, że nawet nie wziął pod uwagi tego, że w życiu by z nim nie spędziła nocy, nawet gdyby jakimś cudem wygrał. Zabrakło jej słów i cierpliwości, by kontynuować tę konwersację, więc westchnęła na tyle głośno, by każdy to usłyszał. Gord chwycił ją za rękę i odsunął się z nią na metr, na wypadek gdyby ci dwaj zamierzali się bić już teraz. Blondyn pokiwał głową, patrząc na Kai’a. Dał mu w ten sposób do zrozumienia, że uważa go za durnia.

-      Powiedz. Jesteś szalony, zuchwały czy tylko głupi? – warknął Ren. – Nie dość, że zignorowałeś moje ostatnie ostrzeżenie i znów naprzykrzałeś się Elli, to teraz wyzywasz mnie i stawiasz takie warunki? To moja narzeczona, idioto! Sądzisz, że ci ją oddam, jak jakąś zabawkę? – Ren czuł, że zaraz wybuchnie.

-        W takim razie, pokonaj mnie i będziesz miał problem z głowy – odparł zdecydowanie.

-      Chciałem ci ocalić skórę, kretynie, ale skoro nalegasz... Zgoda! Jeszcze pożałujesz swej bezczelności i zadufania – warknął, oddychając głęboko, by nad sobą panować. Miał bowiem ochotę rozerwać go na strzępy od razu.

-        Świetnie. Jutro o północy będę na ciebie czekał na placu głównym Eronu.

-        Jak chcesz – syknął wściekle, odwrócił się i spojrzał na Ellę wymownie.

Ella wykrzywiła usta w nieładnym grymasie, widząc, że on wciąż jej nie wierzy i  zamierza z nią o tym porozmawiać na osobności. Nie musiał nic mówić – ona i tak wiedziała. Atmosfera między nimi zagęszczała się i nie wiadomo, co by z tego wynikło, gdyby nie ten śpiew...

Nagle bowiem rozległ się chóralny, męski śpiew. Tak donośny, że słychać go było w każdym zakamarku lasu. Kai ulotnił się. Alren, Ella i Gord zaś spojrzeli na plac Eronu i ujrzeli dwunastu wysokich Elfów o białych włosach, splecionych w misterne warkocze. Na ich głowach lśniły srebrne diademy. Nosili proste, długie i białe szaty. W dłoniach dzierżyli magiczne świece, płonące zielonym ogniem i śpiewali na głosy sakralne pieśni. Na ich twarzach malował się smutek.

-        To kapłani – stwierdził Gord.

-     O matko... – Ella zasłoniła usta. Dopiero teraz zauważyła, jak wielkie zniszczenia spowodowało minione trzęsienie ziemi.

Dookoła znajdowały się same ruiny. Nieliczne domy ocalały. Pełno gruzu i niemało zwłok Elfów. Tych, którzy nie zdołali się ukryć na czas. To był zatrważający widok. Milczeli. Wschłuchiwali się w chóralny, elfi śpiew. Nagle zauważyli, że melodia kapłanów miała magiczną moc. Byli świadkami niezwykłego spektaklu.

Im głośniej Elfy śpiewały, tym szybciej wszelkie szkody fizyczne same się naprawiały. Odnawiały się domy, drzewa, fontanny i chodniki. Wszystko. Aż do chwili, kiedy po trzęsieniu nie został nawet ślad. Jednocześnie ciała poległych Elfów znikały, zamieniając się w zielone ogniki, unoszące się w górę, by ostatecznie wniknąć w konary nieśmiertelnych drzew.

-        Co to? – spytała odruchowo.

-       Dusze Elfów. Wróciły do Wielkiego Ducha, który w religii elfów jest źródłem życia. Zjednoczyły się z nim i osiągnęły spokój, aż do ponownych narodzin – wyjaśnił Gord. Alren ciągle milczał.

Gdy chóralny śpiew ucichł, Elfy opuściły schrony, uklękły i zaczęły modlić się do Wielkiego Ducha, by przyjął dusze ich bliskich i umożliwił im reinkarnację. Ella złapała się za serce i zamknęła oczy. Tylko tak mogła oddać hołd ofiarom.

***

Kilkanaście minut później, hotel

Ella była zła na Alrena, że się tak zachował, a on był zły, że ona nie chce mu niczego powiedzieć, pomijając jego wściekłość na Kai’a. Odkąd wrócili do hotelu – milczeli. Mijali się, myjąc się, jedząc coś i wykonując zwykłe czynności. W końcu Alren nie wytrzymał dłużej tej ciszy i wyszedł za nią na taras.

-        Powiesz mi wreszcie, co tam się stało? Jakim cudem w ogóle znalazłaś się z nim w tej komorze? – Jego głos był raczej chłodny, pełen pretensji.

-       Niby dlaczego miałabym ci coś wyjaśniać? – Nawet na niego nie spojrzała. – Zachowujesz się okropnie. Myślałam, że jesteśmy na takim etapie, że nie powinny obchodzić cię takie incydenty. Ale nie, ty nadal jesteś chorobliwie zazdrosny! - zerknęła na niego gniewnie.

-        Skoro to tylko drobny incydent, to czemu robisz z tego tajemnicę? – zbliżył się. Mimowolnie drgnęła.

-      Nie robię. To ty sobie wyobrażasz nie wiadomo co! – krzyknęła, zwracając się do niego przodem. – Sądzisz, że jak zrobisz groźną minę, to będę robić wszystko, co mi każesz? Nie jestem już tą przestraszoną dziewczynką, która spadła na ciebie z nieba! Nie traktuj mnie w ten sposób, albo naprawdę się pogniewam.

Alren był solidnie zaskoczony. Nie spodziewał się od niej takich słów. Wyczuwał jednak pewne wahanie. Wiedział, że nie do końca mówiła szczerze.

-      A więc nie boisz się mnie już ani trochę? – Spojrzał na nią tak lodowatym wzrokiem, że aż ją zmroziło. Głos uwiązł jej w gardle. – Coś takiego... – zakpił, a ona przełknęła ślinę.

Chwycił ją gwałtownie za rękę i pociągnął ku sobie. Uścisk był nieco za mocny i sprawiał jej ból. Syknęła, chcąc się wyrwać. Niestety Ren był zbyt silny.

-        Skoro się mnie nie boisz, to dlaczego drżysz? – Przeszywał ją wzrokiem na wylot. Nie umiała zapanować nad swoim ciałem. – Dlaczego słyszę, jak szybko bije ci serce? Dlaczego masz urywany oddech? Dlaczego widzę w twoich oczach lęk? – Jego ton nie był przyjemny.

-        Przestań! Zachowujesz się zupełnie, jak on! – wrzasnęła, a on uniósł jedną brew.

-        Tak? No więc? Co dalej... Co jeszcze robię tak, jak on? – syknął, a Ella była zła na siebie, że dała się sprowokować.

Rozdział 194

1 dzień leovanu[1] 8976 roku, Elmeron – Eron, popołudnie

Ella i Ren szli do centrum miasta. Dziewczyna skończyła zajęcia na dziś. Rankiem zaliczyła test z Magii Natury, zadziwiając Alrena tempem nauki. Później trenowała z nim Czarną Magię i mężczyzna znów wykrył, że zrobiła niesamowite postępy od wczorajszych lekcji. Zastanawiał się, czy to zasługa tylko słynnego zaklęcia, przyspieszającego naukę i podwajającego doświadczenie. Doszedł jednak do wniosku, że to niemożliwe. Przyznał, że Ella miała wrodzony dar magii i gdyby uczyła się od dziecka, to nawet bez tego zaklęcia, dziś byłaby znacznie lepsza od niego. Nie dziwił się zbytnio. W końcu była Miryonką, a lud ten byli mistrzem magii, w dodatku pochodziła z królewskiego rodu. Uśmiechnął się do siebie, co Ella zauważyła.

-        O czym myślisz? – Spytała, chwytając go pod ramię.

-        O niczym.

-     Akurat. Pewnie głowisz się, jak to możliwe, że twoja narzeczona jest tak genialna i uczy się tak szybko, co? – mówiła z przekąsem, a on szczerze się zdziwił.

-        Zadziwiasz mnie swą domyślnością.

-        Więc jednak? – Zaśmiała się i nagle pociągnęła go za rękę, tak, że odruchowo się schylił.

Wykorzystała ten fakt, by go pocałować. Najpierw był to łapczywy, namiętny pocałunek. Potem muskała czule jego usta, ujmując jego twarz w dłonie. Uwielbiała to ciepło, które zalewało ją za każdym razem, gdy był blisko. Ren zamruczał. Jakie to było przyjemne. Objął ją mocno i przygarnął do siebie. Nie wiedzieli, skąd w nich tak nagła potrzeba bliskości, ale nie przeszkadzało im to. W pewnej chwili jednak odsunęli się od siebie, jako że byli na środku placu głównego Eronu i zwracali na siebie uwagę Elfów, nie przywykłych do takich publicznych scen. Szybko zeszli na boczną uliczkę i dotarli do strumyczka. Mieli zamiar pójść do hotelu, ale nagle zobaczyli Gorda w towarzystwie małej dziewczynki na moście i zainteresowali się tym.

-        Czy to nie Gord?

-        To on – odparł Ren, przyglądając mu się uważnie.

-    Jeszcze nigdy nie widziałam go tak radosnego. Zobacz, jak się śmieje... – Pokręciła głową. - Więc tak wygląda, gdy jest rozbawiony i wesoły.

-        Najwyraźniej ta mała ma na niego dobry wpływ.

-        Kiedy oni się tak zaprzyjaźnili? – Zdziwiła się.

-        Skąd mam wiedzieć? – Wzruszył ramionami.

-        Nieważne. Chodźmy do nich. – Nim zdążył zaprotestować, pociągnęła go w stronę mostu.

Gord spoważniał nieco, widząc nadchodzącą parę, a dziewczynka przyglądała się jej z zainteresowaniem. Alren spojrzał na blondyna ze znaczącym uśmiechem.

-        Widzę, że odkrywasz w sobie instynkt ojcowski.

-        Jasne – odparł bez entuzjazmu, wiedząc, że on tylko chce mu dokuczyć.

-        To twoi przyjaciele, Gordzie? – spytała mała dziewczynka.

-      Tak. To Ella i Ren – odparł i popatrzył na parę swoich towarzyszy. – A to jest najodważniejsza Elfka w Eronie. Ma na imię Kori – rzekł do nich.

-        Miło mi, Kori – Ella uśmiechnęła się i uściskała małą rączkę dziewczynki.

-        Mnie również – odparł Ren.

Jednak nim zdążył podać jej dłoń, mała Kori wskoczyła na barierkę i spojrzała mu prosto w oczy. Patrzyła tak intensywnie, że brunet aż się zdziwił. Nagle usłyszał głośne westchnięcie.

-        Łaaa.... Jakie ty masz piękne oczy... – bąknęła, podziwiając jego zielone tęczówki, a Alren wybuchł śmiechem.

-        Dzięki, kociaku. Ale przecież u was zielone oczy są normalne, prawda?

-        Prawda, ale twoje są inne. To nie są elfie oczy.

-        Jasne, w końcu Alren nie jest Elfem – upomniał ją blondyn.

Gord szturchnął małą znacząco, by przestała się już tak gapić na bruneta. Ona zaś odchrząknęła, ale zaraz znów spojrzała Renowi w oczy. Coś ją do niego przyciągało.

-        Nie rozumiesz, Gordzie! – burknęła z obruszeniem. – To są niezwykłe oczy. Kiedy w nie patrzę, boje się i jednocześnie pragnę się zbliżyć. Czuję magię...

-        Oho – rzekł Alren. – Coś mi się widzi, że Kori będzie kiedyś czarodziejką, skoro już teraz dostrzega takie rzeczy. – Pogłaskał małą po głowie.

-        Nie chcę być czarodziejką. Chce być wojowniczką. Chcę przemierzyć cały świat i pomagać ludziom!

-     Prawdziwa bohaterka. – Zachichotała Ella, która już rozumiała, czemu Gord obdarzył ją taką sympatią. Dziewczynka była odważna, bystra i miała w sobie to „coś”.

-        Dobrze już ty moja bohaterko – zaśmiał się Gord.– powinnaś wracać. Niedługo masz w domu obiad.

-        Eeeee, mama wróci najwcześniej za godzinę. Poszła dziś głębiej w las. Szuka rzadkich ziół. Chcę się z tobą pobawić!

Nagle ziemia zaczęła drżeć. Fazowo i coraz silniej. Cała czwórka się zaniepokoiła i rozglądała ze zdumieniem. Nie trzeba było długo czekać na pierwsze odgłosy paniki, a zaraz potem usłyszeli róg. Ktoś zadął w niego mocno.

-        Co się dzieje? – krzyknęła Ella.

-        O nie! Trzęsienie ziemi!

-        Co? Trzęsienie ziemi w Elmeronie? Jakim cudem? – zdziwił się Gord.

-        Wygląda na to, że to zmiany w Egharii, spowodowane brakiem Hariosa – odparł Ren. – Szybko musimy się schować!

-        Kori! Koooriii! – usłyszeli głośny krzyk jakiegoś mężczyzny.

-    Tutaj, tato! – zawołała, a Elf zatrzymał się przed nimi, dziękując bogom, że Kori nic nie jest. Zdawkowo powitał pozostałych.

-        Kori, biegniemy do schronu!

-        A mama? – spytała z przerażeniem.

-        Mama została w lesie...

-        Trzeba jej pomóc!

-        Nie, Kori. Najpierw musisz się schować. Potem ja pobiegnę jej poszukać.

-        Ale...

-      Schowajcie się oboje – rzekł zdecydowanie Alren. – W czasie trzęsienia może pan tylko stracić życie. Na pewno nie znajdzie pan żony!

Kori zadrżała ze strachu i wtedy spojrzała nerwowo na blondyna, który spoglądał na nią smutno. Wiedział, co za chwilę usłyszy.

-        Gordzie... Gordzie, uratuj moją mamę! Proszę... – jęknęła Kori, patrząc blondynowi prosto w oczy. Blondyn drgnął.

Nie potrafił jej odmówić. Wszystko to trwało tylko kilka sekund. Drgania się nasilały. Nie było już więcej czasu. Trzeba było coś zrobić. Albo się schować, albo uciekać.

-        Znajdę ją – rzekł blondyn. – Schowaj się z tatą.

-        Ale – Elf próbował protestować.

-        My też idziemy – rzekł Ren do Elli.

-        Nie. Idź z Gordem!

-        Co? – Zdziwił się. – On sobie poradzi, Ello.  A ty...

-     Dam sobie radę! Proszę, idźcie razem, będę spokojniejsza – zerknęła na niego błagalnie, więc westchnął bezradnie. Wiedział, że spieranie się z nią to strata czasu.

-        Dobrze, ale schowaj się, jak najszybciej i nie wychodź, dopóki trzęsienie się nie skończy.

Ella uśmiechnęła się do nich, po czym pobiegła za Kori i jej tatą, który posłał Alrenowi i Gordowi spojrzenie, wyrażające trudną do opisania wdzięczność oraz podziw. Dwaj mężczyźni zaś skinęli głowami i używając lewitacji polecieli w las.

W Eronie wybuchła panika. Ziemia drżała coraz mocniej. Rozstępowała się pod nogami, tworząc wielkie, głębokie szczeliny. Tłum Elfów biegł w różne strony do różnych schronów. Niektórzy wpadali w przepaść, innych przygniatały drzewa, a jeszcze inni bezpiecznie docierali do magicznych bunkrów.

-        Pospiesz się, Ello! – krzyczała mała Kori u wejścia do schronu.

Ella już chciała do niej dołączyć, kiedy zauważyła małego Elfa, któremu drzewo przygniotło nogę. Wiedziała, że nie może go tak zostawić.

-        Panienko! – krzyknął ojciec Kori. – Zaraz zamkną schron!

-        Schowajcie się. Ja muszę coś zrobić! – krzyknęła zdecydowanie.

-        Ale...

-        Szybko! Nie martwcie się o mnie! – krzyknęła i użyła lewitacji, by dotrzeć do chłopca.

Ojciec Kori, mimo protestów córki, zaciągnął ją do środka. Bunkier zamknięto, jak i wiele innych. Niewielu już Elfów było na zewnątrz. Ci, którzy nie zdążyli się schronić w schronach, mogli skorzystać z pojedynczych komór ochronnych, ukrytych w całym mieście.

Ella użyła magii by odsunąć drzewo, które przygniotło małego Elfa. Potem uleczyła mu kończynę i kątem oka zauważyła kogoś, kto szukał syna. Domyśliła się, że chodzi o tego chłopca. Zaniosła go przerażonemu Elfowi, który miał łzy w oczach i kłaniał się Elli z wdzięcznością, wielokrotnie. Po czym ukrył się gdzieś. Ella dyszała. Robiła to wszystko bardzo szybko i zmęczyła się. Teraz nie wiedziała, co dalej. Rozglądała się, szukając drogi ucieczki. Trzęsienie się nasilało.

Nagle poczuła uścisk na ręce. Zerknęła w bok i natychmiast rozpoznała Kai’a, który wręcz siłą zaciągnął ją do jakiegoś grubego drzewa, otworzył drzwi do komory i mimo jej oporów, wrzucił ją do środka. Sam wskoczył zaraz potem i zamknął wrota.

Ella dyszała, przerażona. Było tu zupełnie ciemno i ciasno. Jednak, o dziwo, drgania były znacznie mniejsze, a ściany i podłoga - miękkie, jakby obszyte grubą tapicerką. Czuła też powiewy świeżego powietrza, choć nie widziała żadnych otworów. Zresztą nic nie widziała. Nagle ogarnęła ją panika, gdy zrozumiała, z kim się tu znalazła. Kai... Najgorsze, że pomieszczenie to było tak małe, że trudno było stać tak, aby się nie stykać z jego ciałem. Mężczyzna, wyprzedzając jej pytania, opowiedział krótko, co to za miejsce.

-     To Rivaghary, magiczne komory ochronne. Są jednoosobowe, dlatego jest nam ciasno. Otacza je magia, która łagodzi wstrząsy i dostarcza tlenu. Nic nam tu nie grozi.

-      Kai... – Głos jej się załamał gdy otarła się o jego nagi tors. Miał na sobie bowiem, jak zdążyła zarejestrować, tylko buty i spodnie. – Dlaczego mi pomogłeś?

-        Naprawdę muszę to mówić? – odparł nieco kpiąco. Poczuła jego gorący oddech na twarzy i drgnęła.

-        Nie... - odparła i odwróciła się do niego tyłem. Jego oddech owiewał teraz jej kark.

-        Ello... – rzekł łagodnie. – Nie uciekaj ode mnie.

-        Kai. Ostrzegam cię. Jeśli znów spróbujesz tego, co w altanie... – rzekła groźnie.

-    Dlaczego jesteś taka najeżona? – spytał zwyczajnie, obejmując ją od tyłu tak mocno, żeby nie mogła się uwolnić. Wstrzymała oddech, gdy ucałował ją w szyję z taką czułością, że...

-      Przestań! – krzyknęła. – Wybij to sobie z głowy. Kocham Rena i nigdy nie pozwolę, byś się do mnie zbliżył! Odpuść sobie.

-        Ależ przecież ja już jestem blisko ciebie – rzekł zmysłowo i skubnął ustami jej ucho. – Nie czujesz?

-        Kai...

-        Jeśli nie, to obiecuję, że zaraz poczujesz...

Witajcie!

Dziś wstawiam później, bo wczoraj nie miałam Internetu. Teraz awaria została naprawiona, więc zapraszam do czytania. :)

Pozdrawiam,

Aru

***

Rozdział 193

33 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (jaskinia Euranos), noc

Kiedy Ella i Ren opuścili karczmę, mężczyzna zamierzał wrócić do hotelu, ale Ella miała inny pomysł na tę noc. Dała mu to do zrozumienia, stojąc i patrząc gdzieś w bok. Spojrzał na nią z zaciekawieniem.

-        Coś się stało?

-        Mam ochotę pójść w jedno miejsce. O tej porze powinno być tam pusto...

-        O czym mówisz? – Zdziwił się.

-        O Jaskini Euranos. – Zerknęła na niego zalotnie. – Wiesz, co tam jest?

-        Wiem, ale... – Zaśmiał się. - Od kiedy to lubisz jaskinie? – zakpił, rozumiejąc, co jej chodzi po głowie.

-        Od jakiegoś czasu – odparła zarumieniona. Uśmiechnęła się do siebie, wspominając sentymentalną jaskinię Ersloy w Veolii. – Idziesz, czy nie?

-        Czy ja wiem...

-        To idę sama – bąknęła i skierowała się w stronę tejże jaskini.

-        Sama? Nie ma mowy! – burknął. – W nocy? W takie miejsce?

-        Przecież to nie dzika grota, tylko kompleks miejskich, gorących źródeł, Ren – zakpiła. – Chodź i nie marudź.

-        Próbujesz mi rozkazywać? – Uniósł jedną brew, krzyżując ręce na piersi.

-      Gdzieżbym śmiała, Wasza Wysokość – zaśmiała się i pobiegła w stronę jaskini. Ren ruszył za nią, wzdychając bezradnie.

Jaskinia nie była daleko. Mieściła się w granicach miasta Eron, na poboczu i była tu powszechnie lubianym miejscem. Ella oraz Ren, który szybko ją dogonił, zatrzymali się przed grotą, której strzegli dwaj strażnicy. Ku zdumieniu Elli nie zatrzymywali ich ani nie kontrolowali ich tożsamości. Gdy więc weszli oboje do środka, zerknęła na Rena pytająco. Nie musiał słyszeć pytania, by jej odpowiedzieć.

-        Straż miejska wie, kim jesteśmy. To dlatego.

-        Jak to wie?

-      To dla naszego bezpieczeństwa. Oczywiście nie mogą mówić o tym zwykłym cywilom, więc nie ma się czym przejmować – dodał.

-        Rozumiem.

Ella zamilkła. Po chwili dotarli do wielkiej, oświetlonej magicznie „komnaty” jaskini, podziurawionej przez liczne komory, wypełnionej zawsze lazurową, czystą i gorącą wodą. Wszędzie wokół unosiła się para. Było ciepło. Nawet bardzo, ale nie narzekali. Noce w Elmeronie słynęły z nieprzyjemnego chłodu, połączonego z wysoką wilgotnością. Tutaj nie było to aż tak dokuczliwe.

Elli spodobało się to miejsce. Budziło ze snu jej wspomnienia. Popatrzyła na Rena, który wyglądał tak, jakby wolał jednak hotelowe łóżko, zamiast gorącej kąpieli. Wstrzymała oddech, gdy zdjął tunikę, odsłaniając swe muskularne ciało. Było mu za gorąco. Podeszła do niego cicho i powoli objęła go od tyłu, wtulając się w jego nagie plecy.

-        Nadal nie jesteś w humorze? – Raczej stwierdziła, niż spytała, głaszcząc go po torsie, nie zmieniając przy tym pozycji.

-        Dlaczego?

-        Gdybyś miał dobry nastrój, już by pewnie było po wszystkim... – odparła nad wyraz wymownie. Zaśmiał się krótko, ale śmiech mu się nagle urwał, gdy jej ręka natrafiła na jego czule miejsce.

-        Co robisz... – jęknął z rozbawieniem.

-     Ren... Zwróć mi mojego, dawnego Rena. Tęsknię za nim – mruknęła, stając naprzeciw niego. Ujrzała zaskoczenie w jego zielonych oczach.

-        Co?

-      Nie masz wrażenia, że ostatnio zamieniliśmy się rolami? Teraz ja muszę cię zachęcać do igraszek. Kiedyś było odwrotnie. – Udała obruszenie. – Eh, gdzie się podział tamten groźny, odrobinę oschły i niegrzeczny Ren? – W jej głosie wychwycił cień tęsknoty i odrobinę żartu.

-        Ello... – Zaśmiał się głośno i szczerze, co ją ucieszyło. – Chcesz powiedzieć, że jestem dla ciebie za dobry? – Jego oczy błysnęły. Znała to spojrzenie i od razu poczuła, jak puls jej przyspiesza.

-        Może troszkę... – Zarumieniła się. – Lubiłam takiego ciebie. Teraz też jesteś cudowny, ale wtedy... Nie zrozum mnie źle...

-        Zrozumiałem przesłanie, nie martw się – rzekł z tajemniczym uśmiechem. – Dobrze więc. Skoro takie jest twoje życzenie... – Bez ostrzeżenia, łapczywie po nią sięgnął.

Gdy ją pocałował, znienacka i ogniście, poczuła, że miękną jej kolana. Drgnęła, gdy agresywnie zacisnął swe dłonie na jej pośladkach. Oddychała z trudem, gdy przywarł wargami do jej szyi i jednym, gwałtownym ruchem zdjął jej sukienkę. Czuła jak, od jego warg i języka, którymi pieścił jej dekolt, wędruje dreszcz, docierający do każdej komórki jej ciała. Trzymał ją w stalowym uścisku, tak, że bez problemu wyczuwała, jaki jest silny. Jej serce przyspieszyło.

Alren pieścił jej piersi zadziornymi ruchami, delektując się jej miękką skórą, rozkosznie gorącą z podniecenia. Każdy jej głośny wdech i stłumiony jęk tylko podsycał jego apetyt. Poczuł przyjemne mrowienie na karku i twarzy, gdy złotowłosa bawiła się jego włosami i dotykała jego barków. Jej dłonie były takie delikatne. Uwielbiał jej zapach i aksamitne włosy. Jej pełne, kuszące usta i zmysłowe, błękitne oczy, w których widział wszelkie pragnienia i mnóstwo uczuć, adresowanych do niego.

Gdy pozbyli się wszystkich ubrań, zdecydowanie wziął ją na ręce. Ella aż pisnęła, tak niespodziewany był ten manewr. Potem wszedł do sporej komory, wypełnionej gorącą wodą, która w najgłębszym miejscu, sięgała mu nieco poniżej pasa. Puścił ją tylko po to, by za chwilę odebrać jej oddech namiętnym pocałunkiem i wciągnąć pod wodę. Wynurzyli się kilka sekund później, odgarniając swe mokre włosy do tyłu, nie przerywając serii pocałunków. Ella przymykała oczy, gdy gładził ją po plecach, pośladkach, całując całe ciało. Przyjemna temperatura wody też robiła swoje. Nagle chwycił ją w pasie i gwałtownie w nią wszedł.

Przyparł ją do brzegu komory i unieruchomił ręce. Już siebie nie kontrolował. Napędzało go wyłącznie pożądanie. Ella drżała, czując na własnej skórze, jaki Ren jest męski, silny, namiętny i... Jęknęła. Przed chwilą było bowiem zbyt mocno, zbyt głęboko. Nie przejęła się tym jednak, wręcz przeciwnie... Nie czuła bólu na plecach, które niemiłosiernie ocierały się o skalisty brzeg komory, niemalże do krwi. Nie myślała o niczym. Nie była w stanie. Kochali się dziko, szybko, aż do utraty tchu, aż do spełnienia.

Gdy zaś było po wszystkim, ona miała pokaleczone plecy, a on podrapane. Wbijała bowiem swe paznokcie zbyt głęboko. Nie kontrolowali się zupełnie i dopiero teraz, gdy dyszeli, wtuleni w siebie i uśmiechnięci, wracała im świadomość. Alren skubnął delikatnie jej ucho. Zapiszczała.

-        Wystarczająco ostro? – szepnął zmysłowo.

-        Ujdzie – bąknęła, rozśmieszając go.

-      Ujdzie? No ładnie... Ach, ty moja zadziorna kocico – mruknął i złożył na jej ustach długi pocałunek. Przymknęła oczy, czując znajomą przyjemność.

Po chwili, Alren i Ella uleczyli sobie drobne uszkodzenia ciała po ostatnim stosunku i usiedli obok siebie, zanurzając się po obojczyki w gorącej wodzie. Czuli się zrelaksowani. Ella oparła głowę o jego ramię, tuląc się do niego i westchnęła. Mogłaby tak siedzieć całą wieczność. Nie rozmawiali. Nie mieli takiej potrzeby. Było im nawet lepiej, niż dobrze.

***

Hotel Aisunavoes, wiele godzin później

Otworzyła oczy. Ujrzała znajomo wyglądający gaj. Znowu. Znowu była na Miryonie. Rozejrzała się, szukając konkretnej osoby i wreszcie znalazła ją. Sirius siedział na brzegu fontanny i bawił się jakimś kwiatem. Był całkowicie ubrany – w tradycyjny, czerwono - złoty strój cehrońskich władców. Podeszła bliżej i zatrzymała się, gdy spojrzał na nią swoimi tajemniczymi, złotymi oczami.

-        Dawno cię tu nie było, Mirello – usłyszała jego nieco ironiczny głos. – Dziś jesteś sama? Czy też znów szpieguje cię Alren?

-       Czy to ważne? – rzekła chłodno. Patrzyła na niego dość nieufnie. – Lepiej wyjaśnij mi, dlaczego nie powiedziałeś mi od razu, kim jesteś.

-        O, czyli już wiesz? – Zainteresował się.

-        Owszem. Zatem... Dlaczego ukryłeś przede mną fakt, że jesteś cehrońskim księciem, bratem Cesarzowej Oriany?

-        Gdybym powiedział ci od razu, przestraszyłabyś się i nie byłoby zabawy.

-        Też mi wyjaśnienie...

-        Więc? – Spojrzał na nią wyzywająco. – Co teraz zamierzasz zrobić, Księżniczko? Zabijesz mnie?

-        Dlaczego miałabym to zrobić? – Oburzyła się.

-    Jak to? Przecież jestem bratem Oriany, twego wroga. Kobiety, która doprowadziła do zniknięcia Hariosa! – mówił ironicznie.

Ella wyczuła w nim coś dziwnego. Mówił jedno, ale jego ciało i twarz wyrażały co innego. To było sprzeczne ze sobą. Nie wiedzieć, czemu miała wrażenie, że mężczyzna był czymś zmartwiony. Mówił tak, jakby nienawidził siebie za to, kim jest.

-        To ona jest moim wrogiem, nie ty – rzekła poważnie. – Zresztą, nie wyglądasz na jej kochającego brata – zauważyła, a on uniósł brwi ze zdumienia.

-        No... Jestem pod wrażeniem. Zauważyłaś, że jej nienawidzę?

-        Dlaczego?

-        Jeszcze pytasz, po tym co mi zrobiła? – Wybuchł nagle głośnym krzykiem. – Co... nam... zrobiła?

-        To ma związek z Arellą, prawda? Kochałeś ją... – Podeszła bliżej i patrzyła mu odważnie w oczy.

-        Tak... Nadal ją kocham i chcę do niej wrócić, o ile... O ile jeszcze żyje...

-        Jeśli ma w sobie Hariosa, to musi przecież żyć, jak ty...

-      Niekoniecznie. Może być tak, że jej dusza przepadła i jest teraz tylko kukłą, więzieniem dla cząstki Hariosa. Gdy Harios wróci, zostanie tylko jej ciało – Ella dostrzegła ból i strach w jego oczach. – Nie chcę tego. Chcę wierzyć, że tak, jak ja, znalazła sposób na stłumienie duszy Hariosa w sobie i zachowanie własnej tożsamości. Nie wiem, jak długo jeszcze wytrzymam... Boje się, że ona nie dała rady...

-        Przykro mi – odparła szczerze.

Sirius milczał. Zamknął na chwilę oczy i zamyślił się. Doskonale wiedział, że tylko Mirella może ich uratować. Jego i Arellę. Wiedział też, że czas końca tego koszmaru, zbliża się wielkimi krokami. A koniec ten mógł być dobry lub zły. Po kilku minutach Ella znów się odezwała.

-      Jesteś na Miryonie, prawda? – Nie odpowiedział, uznawał to bowiem za oczywiste. – Jak się tu dostałeś? Wszystkie portale na Miryon są zniszczone, a położenia tego tajnego nie możesz chyba znać! Poza tym ponoć ten księżyc jest spowity klątwą, która zabija wszystko, co żywe. – Naprawdę ją to nurtowało.

-        Harios mnie tu przeniósł. Żyję tu także dlatego, że jego część jest we mnie.

Sirius nie patrzył na Ellę, tylko wpatrywał się w kwiat w swej dłoni. Myślał o niej. O Arelli. Myślał o niej bez przerwy. I tęsknił.

-        Powiedz mi... Wiesz, gdzie ona jest? Gdzie jest Arella? – spytała rzeczowo.

-        Nie. Nie wiem... – Oczy miał tak smutne, że Ella wiedziała, że nie kłamał.

-        To niedobrze...

Ella nie zamierzała mu opowiadać o tym, co usłyszała od Rena, na temat kobiety- widma w Elmeronie. Czuła, że to mogłoby go zdenerwować. Po raz pierwszy współczuła Siriusowi. Po raz pierwszy był taki poważny, jak teraz.

-        Mirello... – Spojrzał jej w oczy w taki sposób, że zadrżała. – Znajdź ją. Znajdź Arellę i uratuj ją. Proszę... – Ella zamarła słysząc ostatnie słowo i z wrażenia...

Obudziła się. Spojrzała na ciemny sufit i zrozumiała, że jeszcze nie ma świtu. Zerknęła na Alrena. Spał głęboko. Przewróciła się na łóżku tak, by przytulić się do jego pleców i ponownie zamknęła oczy. Myślała przez chwilę o rozmowie z Siriusem i jego nietypowym zachowaniu, a potem znów usnęła.

Rozdział 192

33 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (okolica jeziora Onoyo), wieczór

Kori zaprowadziła Gorda na wybrzeże jeziora Onoyo, tuż przed zachodem Słońca i natychmiast wdrapała się na wysokie drzewo, w zadziwiająco szybkim tempie. Gord patrzył urzeczony na małą dziewczynkę, siedzącą na gałęzi i machającą do niego żywo.

-        Chodź tutaj! Stąd widać, jak Słońce tonie w jeziorze i lesie. Zachód tutaj jest naprawdę magiczny! – krzyczała.

-        Obawiam się, że ta gałąź nie wytrzyma mojego ciężaru. – Zaśmiał się.

-        Aha... – zasmuciła się. – Nie pomyślałam o tym.

-        Nie martw się. Coś wymyślę – rzekł z uśmiechem i użył lewitacji.

Elfka otworzyła szeroko usta ze zdumienia, gdy Gord poleciał w górę i tylko pozornie stanął na gałęzi, na której ona siedziała. Dzięki lewitacji nie naciskał na drzewo swoim ciężarem. Oczy Kori zabłyszczały.

-        Potrafisz latać!

-        To się nazywa lewitacja. – Uśmiechnął się.

-       Coś chyba słyszałam... ale nigdy nie wdziałam – rzekła i kątem oka zobaczyła, że zachód się zaczął. – Och! Poparz! Zaczyna się...

Gord spojrzał na czerwone Słońce, zanikające za leśnym horyzontem, Niebo zachwycało paletą barw. Pomarańcz, żółć i czerwień, róż i fiolet, niknący błękit i pojawiający się granat. Zaiste było to niezwykle piękne zjawisko. Blondyn podziwiał je z uśmiechem, a Kori cieszyła się, że mu się podoba. Gdy zrobiło się już ciemno, przerwali milczenie pełne zachwytu.

-        Chyba powinniśmy już wracać – rzekł Gord. – Twoi rodzice będą się martwić.

-        Mhm. – Uśmiechnęła się i przymierzała do tego, by powolutku zejść z drzewa, ale wtedy zobaczyła dłoń Gorda.

-        Chodź tu do mnie. Będzie szybciej, – Zaśmiał się, widząc rumieńce.

Kori ochoczo objęła go wokół szyi. Uniósł ją bez trudu jedną ręką, jakby nic nie ważyła, a potem, za pomocą lewitacji, dostał się z powrotem na ziemię. Zdziwił się, gdy mała się w niego wtuliła. Zalało go dziwne, nieznane mu dotąd ciepło. Tymczasem Kori dała mu buziaka w policzek, dziękując cichutko i zeskoczyła na dół. Uśmiechnął się.

-        Idziemy? – spytał, a ona już chciała pójść za nim, kiedy nagle coś sobie przypomniała. – Ach! Lubisz poziomki?

-        Raczej tak, czemu pytasz?

-        Tam, pod tym drzewem rośnie ich wiele. Nazbieram ci trochę – rzekła i nim zdążył zaprotestować, jej już nie było.

Westchnął i przyglądał się z daleka, jak zawzięcie zrywała małe owoce, gdy nagle usłyszał niezbyt przyjazny odgłos zwierzęcia. Znieruchomiał. Kori też. Potem był jej krzyk. Gord zjawił się tuż przy niej w zawrotnym tempie i natychmiast namierzył zwierza, przypominającego lamparta, który warczał na dziewczynkę. Tuż za nim był miniaturowy dziki kot. „Pięknie, tylko tego brakowało...” – pomyślał. Mała dziewczynka schowała się za jego nogami.

-        Ma małego i chyba uznała, że jesteś zagrożeniem – westchnął. – Trzeba było iść prosto do domu, Kori.

-        Ja... Tylko jej nie zabijaj! – krzyknęła. – Ona jest taka piękna...

-      Wiem, wiem. Wy, Elfy, nie tolerujecie zabijania zwierząt. Nie skrzywdzę jej. Jeśli jednak nic nie zrobię, zaatakuje nas – stwierdził, gdy doszedł już do wniosku, że lampart nie pozwala im się wycofać i stale zagradza im drogę. – Już wiem...

Gord wezwał Aurę Hariosa i zajrzał zwierzowi głęboko w oczy. Lampart drgnął i pobiegł w las, wraz ze swoim kociątkiem. Wówczas blondyn uspokoił się i pogłaskał Kori po głowie.

-      Już po wszystkim – rzekł spokojnie, a ona natychmiast przestała się bać i zarumieniła się. Sposób, w jaki Gord przepędził dzikiego kota zaimponował jej.

-        Przepraszam i dziękuję – rzekła nieśmiało.

-     Nie ma sprawy. Chodźmy już. – Wyciągnął do niej dłoń, a ona ochoczo mu podała swoją. Czuła dumę, że idzie obok wielkiego wojownika, za jakiego go uważała, co rozbawiło Gorda.

***

Wieczór, „Karczma Nevila”

Ella i Alren zamierzali opuścić już bar, ale zatrzymali się jeszcze na chwilę, słysząc rozmowę karczmarza z jakimś Elfem. Zaniepokoił ich temat, jaki oni poruszyli, więc dyskretnie podsłuchali tę konwersację.

-        Poważnie? Jesteś pewien, że uszy cię nie zawiodły, Semiyusie? – spytał karczmarz. – Będzie wojna?

-       Przysięgam na wielką Elinaryę, że mówię prawdę – zarzekał się młody Elf. – Byłem w stolicy i rozprawiają tam o tym bez przerwy. O konflikcie między Elmeronem a Ravaronem.

-        Eee tam, przecież nasze kraje nie lubią się od wieków i co chwilę są jakieś konflikty! – nie dowierzał.

-        Tym razem to coś poważnego. Obecny Król Ravaronu żywi jakąś osobistą urażę do Elmerończyków i chce podbić nasz kraj. Krążą pogłoski, że tylko czeka na dobry pretekst, by zaatakować Elmeron. Jednocześnie próbuje ponoć sprowokować nas, byśmy uderzyli pierwsi.

-        To tylko plotki. – Karczmarz upierał się przy swoim.

-      To nie plotki. Podobno na granicy bez przerwy znikają strażnicy. Bez śladu! Jak duchy... Słyszy się także o porwaniach dzieci.

-        I oczywiście winni są Ravarończycy?

-        Teraz mi nie wierzysz, przyjacielu, ale wspomnisz moje słowa.

-      Eh, wierzę, wierzę, że nie zmyślasz tego wszystkiego, ale jeśli prawdą jest, co mówisz, to świat rzeczywiście się wali... – westchnął karczmarz. – Nie dość, że Elmeronem wstrząsają ostatnio potężne trzęsienia ziemi, zabierając życia naszym rodakom, a burze niszczą nawet najstarsze drzewa naszej świętej puszczy, to jeszcze wojny z sąsiadami nam brakowało.

-        Nie zapominaj o fali tajemniczych nawiedzeń...

-        Nawiedzeń? Aaa to! – przypomniał sobie. – Ale podobno ta kobieta przestała już niepokoić mieszkańców Elmeronu!

-    Podobno przestała... Nie słyszałem ostatnio żadnej skargi, a zaprawdę powiadam, moje trubadurskie ucho jest wyczulone na takie informacje.

-        Wierzę, wierzę. I dobrze. Niech jej ziemia lekką będzie.

Alren był wyraźnie zaintrygowany tą rozmową. Nowinki o niepokojach go zmartwiły, ale bardziej zainteresowała go ta kobieta-duch. Szepnął więc do Elli, że pójdzie zbadać sprawę i poprosił, by tu poczekała. Złotowłosa nie bardzo wiedziała, co Ren chce zrobić, ale ufała mu bezgranicznie. Skinęła więc głową na zgodę, a brunet poczekał, aż karczmarz zaczął obsługiwać nowego klienta i spokojnie dosiadł się do Elfa-trubadura, tuż przy barze. Powitał go skinieniem głowy, zgodnie z elfickim zwyczajem. Przypuszczał, że Elf sam do niego zagada. Zdawał sobie sprawę, że Norheńczycy są rzadkimi gośćmi w Elmeronie i zawsze wzbudzają zainteresowanie w krainie Elfów. Poza tym ponoć był tu sławny... Cierpliwie więc czekał. Trubadur przyglądał mu się uważnie ukradkiem, co było dobrym znakiem dla Rena. W końcu Semiyus nie wytrzymał.

-        Nie jesteś stąd, prawda?

-        Prawda.

-        Dziwne, mam wrażenie, że gdzieś już cię widziałem...

-        Jestem...

-        Czekaj, przypomnę sobie – Elf myślał intensywnie i nagle go olśniło – Alren! Ty jesteś Alren!

-        Ciszej.

Elf zamilkł na chwilę. Był najwyraźniej podekscytowany spotkaniem z legendą i z trudem powstrzymywał się przed zasypaniem go licznymi pytaniami.

-    Przepraszam... A niech mnie licho, nie mogę uwierzyć, że z tobą rozmawiam, Alrenie vhe... – Nagle urwał, przypominając sobie coś. – Zaraz... czy ty czasem... Słyszałem od koleżanki z Norhenu, co się tam stało... Na wielką Elinaryę! Ty jesteś teraz... – Elf wstał i pobladł nieco.

-       Spokojnie, przyjacielu. Ciszej – rzekł stanowczo, jednym ruchem sadzając Elfa z powrotem na stołek. Uśmiechał się lekko, widząc szok na jego twarzy. – Dobrze słyszałeś, ale obecnie jestem tu incognito i byłbym wdzięczny, gdyby tak pozostało.

-        Na starożytnych bogów! K-Król Norhenu... – glos mu zadrżał.

-        Uspokój się, powiedziałem.

Elf przełknął ślinę i wtedy kątem oka zauważył śliczną blondynkę, siedzącą znacznie dalej, w głębi pomieszczenia. Zwrócił tam swój wzrok i znów pobladł. Alren wiedział już, że Elf się zorientował, kim ona jest.

-      Jeśli ty jesteś tutaj, Wasza Wysokość... – zawahał się. – A niech mnie... To ta piękna kobieta... To musi być Mi-Mirella... Ponoć się zaręczyliście... – W głowie mu się zakręciło z wrażenia.

-        Zgadza się. Widzę, że jesteś dobrze poinformowany... – stwierdził z lekkim uśmiechem, a Elf znów przełknął ślinę. - Posłuchaj, jeśli odpowiesz na kilka moich pytań, osobiście cię jej przedstawię. Jestem pewny, że spotkanie z Mirellą zainspiruje cię do stworzenia wielu ballad.

-        Jesteś zbyt łaskawy, Panie. – Podniecił się na samą myśl o poznaniu Księżniczki Miryonu.

-     Pamiętaj tylko. Jeśli zdradzisz komuś naszą tożsamość lub miejsce pobytu, osobiście porachuję ci kości – rzekł poważnie, patrząc mu w oczy.

-        Nie śmiałbym... Przysięgam, że nic nikomu nie powiem.

-        Mam nadzieję – rzekł i zamówił dla nich dwa piwa. – Porozmawiajmy.

-        Oczywiście.

Elf czuł, że to będzie rozmowa jego życia. Poznał osobiście Alrena, obecnego Króla Norhenu, a za chwilę spotka mityczną Księżniczkę Miryonu. To takie niesamowite! Wciąż w to nie wierzył.

-        Powiedz mi coś więcej o tych nawiedzeniach. Wszystko, co wiesz.

-        Co w tym takiego ciekawego? – zdziwił się, że Ren akurat o to spytał.

-        Odpowiedz.

-        Dobrze, no więc... Miesiąc temu w całym Elmeronie doszło do dziwnych nawiedzeń, w różnych miastach. Zaczęło się od Eronu, a skończyło na stolicy – mówił spokojnie. – Mieszkańcy zarzekali się, że do ich domów wkrada się duch kobiety. Relacje tych, którzy ją widzieli, mówią, że to była zawsze ta sama zjawa i za każdym razem mówiła to samo. Jednak od kilku dni nie ma po niej śladu, więc Elfy mają nadzieję, że dusza zaznała już spokoju i nawiedzenia się skończyły. Ale ja w to nie wierzę. Myślę, że ona przeniosła się gdzieś indziej. Widzisz, Panie, wczoraj słyszałem plotkę, że w Oshelionie jakaś kobieta nawiedziła poczciwego gospodarza, tuż przy granicy...

-       Interesujące... – Zastanowił się. - Powiedz coś więcej o tych relacjach. Wiadomo ci, jak wyglądała ta kobieta i co mówiła?

-      Ludzie mówili, że była bardzo piękną kobietą, z pewnością nie Elfką. Miała jasną karnację i długie kręcone, złoto blond włosy oraz niebieskie oczy. Stawiałbym, że pochodziła z Alorii. To tam powszechny typ urody. Ponoć zawsze miała na sobie białą szatę kapłańską...

-        Jesteś pewien? – Ren podniósł na chwilę głos, ale szybko się opanował.

-        Tak... – zawahał się. – Tak słyszałem.

-        A co mówiła?

-      Nie wiem dokładnie, ale podobno kogoś szukała. Mężczyzny... Prosiła tych, których nawiedzała, by jej pomogli, by powiedzieli, gdzie on jest. Wyglądała na opętaną i za każdym razem płakała.

-        Hmm... – Alren był prawie pewien, że wie, kim była ta kobieta.

-        Zaprawdę powiadam, Panie, ta kobieta nie jednego już o zawał serca w Elmeronie przyprawiła – wzdrygnął się na samą myśl.

-        Zapewne.

-        Jeśli szukasz więcej informacji, na temat tego zjawiska, porozmawiaj, Panie, z Farayenem w Elmerasii.

-        W stolicy?

-        Tak. On, jako ostatni, widział tę kobietę-widmo. Na pewno powie ci więcej, niż ja.

-        Dziękuję za wszystkie informacje – powiedział spokojnie. – Nawet nie wiesz, jak pomocne się okazały.

-        Naprawdę? – Ucieszył się. – W takim razie jestem bardzo rad.

-        Też się cieszę.  A teraz chodź. Przedstawię cię, Mirelli – rzekł z uśmiechem, widząc poruszenie na twarzy Elfa. - Tylko zachowuj się odpowiednio.

-        Oczywiście.  Jestem zaszczycony, Panie...

Alren skinął głową i zaprowadził Elfa do Elli. Złotowłosa szybko znalazła z nim wspólny język. Kiedy oczarowany trubadur rozmawiał z Ellą, Alren analizował wszystkie nowe informacje. Był przekonany, że wpadli na ważny trop i zamierzał o tym powiedzieć ukochanej, jak tylko będą znów sami.

Rozdział 191

33 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (wybrzeże jeziora Onoyo), popołudnie

Alren zaprowadził Ellę nad jezioro Onoyo, które mieściło się tuż za miastem Eron, gdzie na wybrzeżu było wystarczająco dużo miejsca do ćwiczeń magicznych. Całą drogę mężczyzna milczał, a na jego twarzy malował się grymas wściekłości. Złotowłosa nie miała odwagi do niego zagadać. Wiedziała, że jest zły na Kai’a i dopóki mu nie przejdzie, lepiej go nie drażnić. Przełknęła ślinę na myśl, że miała z nim teraz ćwiczyć Czarną Magię.

Aby nieco się uspokoić podziwiała piękne jezioro. Było naprawdę duże, a  jego woda miała niezwykły, lazurowy kolor. Musiała być gorąca, bo wszędzie  unosiła się para, tworząc magiczne mgły i chmury na tle nieskończonego lasu. To, co zwróciło uwagę Elli, to wielki obelisk, który unosił się wbrew grawitacji nad powierzchnią wody, na środku jeziora. Wyczuwała, bijącą od niego, silną i magiczną energię. Alren jakby czytając w jej myślach, zaspokoił jej ciekawość.

-        To jezioro Onoyo, czyli Święte. Wszystko za sprawą tamtego obelisku. Jest naładowany magią. Podgrzewa wodę jeziora, ociepla okoliczny klimat i niweluje wszelką magię – mówił rzeczowo. – Cokolwiek byś nie rzuciła w ten obelisk, wchłonie on każde zaklęcie. Dlatego jest to idealne miejsce do trenowania magii.

-      Rozumiem – rzekła cicho i zerkała na niego ukradkiem. Nie rozchmurzył się jaszcze. – Ren... – chciała coś powiedzieć, ale przerwał jej.

-        Nie traćmy czasu. Do wieczora chcę z tobą poćwiczyć podstawowe zaklęcia Magii Śmierci, z zakresu Czarnej Magii.

-        Ale... – zbladła, widząc jego spojrzenie.

-     Pamiętasz zaklęcie Magicznego Pocisku? To najprostszy czar ofensywny. Skupia energię magiczną i zamienia na kinetyczną, tworząc niewidzialny pocisk wprawiony w ruch, który uderzy w dowolny cel. Zadziała na każdego, nie wyuczonego magicznie, człowieka, ale co najwyżej może go obezwładnić, przewrócić, nabić guza. Krzywda większa mu się nie stanie – mówił szybko i konkretnie. – Popatrz. Za chwilę powtórzysz za mną.

Tylko to powiedział, a wypuścił takowy pocisk w stronę obelisku. Czar został zniwelowany, ale Ella widziała to, co najważniejsze. Wypowiedzenie zaklęcia i zastosowanie. Drgnęła, gdy Ren popatrzył na nią raczej surowo, czekając na jej kolej. Dziewczyna skupiła się, zebrała w sobie energie i cisnęła nią w obelisk. Zanim jednak pocisk dotarł do celu, rozpłynął się.

-        Za słabo. Taka ilość energii nawet muchy by nie zdmuchnęła – zakpił. – Przyłóż się bardziej – polecił, a Ella skrzywiła się i jeszcze raz spróbowała.

Nie udawało jej się kilka razy z rzędu, aż Alren westchnął ze zniecierpliwienia i popatrzył  na nią krytycznie.

-        Wyobraź sobie, że w miejscu tego obelisku, jest ktoś, kogo nie znosisz. Musisz czuć agresję, złość. Inaczej Czarna Magia nie zadziała lub będzie za słaba. Pamiętaj, że czerpie ona moc z negatywnych emocji.

Ella pomyślała chwilę. Miała problem z wyobrażeniem sobie kogoś takiego, aż nagle przypomniała sobie Syrianę i chwilę, w której się dowiedziała, co ona zrobiła. Pomyślała o długim szkoleniu, w czasie którego była rozdzielona z Renem, właśnie przez nią. Zdenerwowała się i rzuciła zaklęcie, które buchnęło, uderzając w obelisk i rozproszyło się.

-      Ooo! – zdumiał się. – Ciekaw jestem, kogo sobie wyobraziłaś. Nie chciałbym być w jego skórze... – stwierdził z lekkim rozbawieniem.

Elli ulżyło, gdy ujrzała przez chwilę jego uśmiech. Była też zadowolona, że opanowała zaklęcie. Alren nie dał jej później chwili wytchnienia. Zaczęli ćwiczyć kolejne czary, coraz to silniejsze i bardziej niebezpieczne, ale nadal podstawowe. Ella dawała z siebie wszystko. Nie chciała zawieść swego nauczyciela.

***

Tymczasem, nad strumykiem

Gord miał dziś depresyjny nastrój. Zastanawiał się, co on tu robi. Nudziło mu się. Poza tym czuł się dziwnie osamotniony. Tak, jak w Norhenie, miał wokół siebie wiele osób, tak teraz był sam. Alren i Ella cały czas mieli co innego do roboty, więc rzadko z nim rozmawiali. Zresztą nie zwykł gawędzić z Alrenem, za którym nie przepadał, zaś Ella budziła w nim mieszane uczucia. Nadal coś do niej czuł, choć doskonale wiedział, że powinien o tym zapomnieć. Nagle zatęsknił za Alorią. Miał tam wielu przyjaciół i pełnił funkcję, dzięki której rzadko bywał sam. Ze zdumieniem stwierdził, że nie jest typem samotnika, jak mu się czasem wydawało. Westchnął. Zaraz potem usłyszał dźwięczny, dziecięcy głos.

-        Dlaczego jesteś taki smutny?

Gord spojrzał w bok i ujrzał małą, elficką dziewczynkę, siedzącą na poręczy mosteczka, na którym stał. Kołysała wesoło nóżkami i wpatrywała się w niego, jasnozielonymi oczami. Zauważył, że miała dwa, małe i czarne warkoczyki oraz typowy, dziecięcy strój Elfów w kolorze brązowym. Zdziwiła go jej śmiałość. Przecież był obcokrajowcem i nie wyglądał na potulnego baranka, a ona zwyczajnie do niego zagadała i usiadła bliziutko.

-        Dlaczego jesteś smutny? – powtórzyła pytanie, nie doczekawszy się odpowiedzi.

-        Taki już jestem – odparł niepewnie.

-        Nieprawda! Mamusia mówiła, że nikt nie jest z natury smutny! Tylko jak się stanie coś niemiłego...

-        Martwisz się o nieznajomego? – zdziwił się i zaśmiał przez chwilę, widząc jej zatroskaną minę.

-       Aaa, więc nie chcesz powiedzieć, bo się nie znamy? – wyglądała na zadowoloną, że go rozgryzła. – To można łatwo zmienić. Jestem Kori! – krzyknęła i zeskoczyła z poręczy, wyciągając do niego małą rączkę.

Gord popatrzył na nią z rozbawieniem. Dziewczynka ledwo sięgała mu do poziomu bioder. Była drobniutka i krucha, w porównaniu z jego potężną posturą. Uśmiech małej był jednak na tyle ujmujący, że postanowił z nią pogadać. Pochylił się i uścisnął delikatnie jej malutką rączkę.

-        Miło mi, Kori. Ja jestem Gord. – Dziewczynka zarumieniła się, widząc jego łagodną twarz.

-        Jesteś wojownikiem? – wypaliła podekscytowana.

-        Tak.

-    To widać! Jesteś taaaaki duży... – zadarła głowę. – Ale ręce masz delikatne i miłe. To dziwne. Zawsze myślałam, że ręce wojowników są szorstkie... – zdziwiła się tym odkryciem, a on był zaskoczony ostatnią uwagą.

-        Doprawdy? – zaśmiał się szczerze. Dziewczynka rozbrajała go.

-        Nom. Jesteś pierwszym wojownikiem, jakiego widzę. Postanowiłam to sprawdzić i... widzę, że to nieprawda.

-       To żadna reguła, Kori. Niektórzy mają szorstkie dłonie, inni nie – Pokręcił głową, że interesuje ją taki szczegół. – Nie boisz się mnie?

-        A dlaczego miałabym się bać? – zdumiała się szczerze. – Wyglądasz na dobrego człowieka, to zagadałam – odparła wesoło, a Gord uśmiechnął się do niej ciepło.

-        Odważna jesteś. Ile masz lat?

-        30! Ale nie jestem już dzieckiem! – bąknęła zapobiegawczo.

-        Oczywiście, panienko.

Gord znów się zaśmiał. Wiedział, że Elfy osiągają pełnoletniość w wieku 120 lat. Do 200 lat mają tak zwany okres „nastoletni”, a potem dojrzewają. 30 lat w świecie Elfów to tyle, co 8 wśród ludzi. Kori milczała chwilę i przyglądała mu się badawczo.

-        Powiesz mi teraz, dlaczego się smucisz? – Była uparta, więc blondyn westchnął.

-        Myślę, że jest mi smutno, bo jestem sam.

-        Aaa! – krzyknęła znowu. – Ale przecież już nie jesteś sam. Ja tu jestem!

-        Widzę – zachichotał.

-        Chodź, pokażę ci coś ładnego! Od razu się rozweselisz! - oznajmiła głośno, chwyciła jego dużą dłoń oburącz i pociągnęła. Gord popatrzył na nią pytająco. – No choodź już! – ponagliła.

Gord wzruszył ramionami. I tak nie miał nic innego do roboty. Poszedł więc za dziewczynką, czując coś dziwnego, gdy trzymał ją za tę małą rączkę. Ciepło, jakiego nigdy jeszcze nie czuł.

***

Późne popołudnie, „Karczma Nevila”

Po zajęciach z Czarnej Magii, Alren uspokoił się, ale nadal nie był w humorze. Ella pomyślała więc, że zabierze go na kolację do baru. Zgodził się bez wahania. Karczma Nevila okazała się być na poziomie. Podawano tu dobre jedzenie i wino, a klienci nie należeli do hałaśliwych.

Po smacznej kolacji, Ella postanowiła zagadać do Rena. Tęskniła za jego głosem, choć przecież nie raz go już dziś słyszała. Uwielbiała jego niski tembr i mogłaby go słuchać bez końca.

-        Ren... Rozchmurz się już... – mruknęła, wtulając się w jego ramię, obejmując je oburącz.

-        Nie jestem zły – odparł beznamiętnie.

-        Jasne – zakpiła – wprost emanujesz radością.

Alren zerknął na nią powoli i uśmiechnął się, widząc jej zirytowaną twarz. Ella złowiła jego spojrzenie i mówiła dalej.

-        Dlaczego się złościsz? Przecież do niczego nie doszło. Czemu się przejmujesz tym durniem?

-        Nie znoszę takich typów.

-        To jeszcze żaden powód do tego, by cały dzień się złościć.

-        On nie da za wygraną.

-        Co?

-        Widziałem to w jego oczach. Oszalał a twoim punkcie i na pewno znów spróbuje się do ciebie zbliżyć. Jak o tym pomyślę, to szlag mnie trafia...

-        Daj spokój – zaśmiała się. – On mnie nie interesuje.

-        Wiem...

-      To czemu jesteś taki zazdrosny? – Spojrzała mu w oczy, a on przez chwilę się zarumienił i uparcie milczał. – Rumienisz się – rzekła z przekąsem, a on spiorunował ją wzrokiem.

-        Ello... – chrząknął znacząco, czując, że jej ręka zawędrowała pod jego tunikę. Przeszył go miły dreszcz, gdy poczuł jej delikatne palce na skórze torsu. – Hej... Jesteśmy w karczmie...

-      I kto to mówi? – zadrwiła. Uśmiechnął się znacząco, ujął jej podbródek i niespodziewanie pocałował tak, że Ella wprost się rozpłynęła.

Serce zabiło jej mocniej. Gdy oderwał od niej usta, wtuliła się w niego zarumieniona i westchnęła. Objął ją czule. Resztki złości gdzieś zniknęły, pod wpływem jej ciepła.

-        Nie zapominaj, że to ciebie kocham najbardziej na świecie... – mruknęła cicho.

-        Przepraszam...

-        Daj spokój, to do ciebie niepodobne – zachichotała – ale nie złość się już.

-        Już mi przeszło.

Rozdział 190

33 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (Wieża Isgharon), około południa

Czas mijał szybko i nim Ella się obejrzała było już po testach. Poranne nerwy okazały się zbędne, gdyż zaliczyła egzamin śpiewająco, a teraz uśmiechnięta opuściła Wieżę Isgharon wraz z Alrenem. Czuła ulgę, że ma to już za sobą. Dziewczyna chciała teraz trochę odpocząć, rozluźnić się, a potem, zgodnie z umową, Ren miał dać jej pierwszą lekcję praktyki Czarnej Magii.

-        Mówiłem, że sobie poradzisz – rzekł Alren, uśmiechając się do niej szeroko. Był z niej dumny.

-     Nic dziwnego... Po tym, jak mnie wczoraj zamęczyłeś pytaniami, nie mogło być inaczej – prychnęła. – Zadawałeś trudniejsze pytania, niż te, które były na tym teście! Niedobry Ren! – Udała oburzenie, szturchając go lekko w bok.

-      No wiesz co? – zaśmiał się i niespodziewanie przyciągnął ją plecami do siebie. – W każdym razie... Gratuluję, kotku - szepnął zmysłowo i ucałował ją czule w policzek. Zarumieniła się.

Ella przymknęła oczy. Jak przyjemnie było być w jego objęciach, aż nie chciało jej się od niego odsuwać. Alren uśmiechnął się do siebie, czując jak zaciska dłonie na jego ramionach i wtula się w niego.

-        Wybaczcie, że przeszkadzam, gołąbeczki – usłyszeli nagle głos Gorda, który najwyraźniej czekał na nich pod drzewem, z rękoma skrzyżowanymi na piersi. – Ren, możemy zamienić słówko?

-        Jasne. A co z Ellą?

-        To dotyczy tylko ciebie, Alrenie. Chodzi o jakąś ustawę. Książę Ronves teleportował się tutaj kilka minut temu i nalega na spotkanie.

-        Jaką ustawę? – zdumiał się. – Czy Renalia nie może się tym zająć? Przecież Królowa Matka ma obecnie takie same uprawnienia, jak ja. Sam ją upoważniłem do wszelkich decyzji.

-        Najwyraźniej to coś bardzo ważnego.

-     Dobrze więc – odparł rzeczowo i spojrzał na Ellę. – Zaczekaj na mnie pod naszą ulubioną altanką. Postaram się wrócić jak najszybciej.

-        Spokojnie, nie spiesz się. Odpocznę sobie – uśmiechnęła się do niego.

Alren odwzajemnił uśmiech, odsunął się od Elli i poszedł z blondynem do hotelu. Zastanawiał się po drodze, o co może chodzić. Nie miał najmniejszej ochoty na tego typu sprawy, ale wiedział, że jako Król Norhenu, nie może tego zignorować.

Tymczasem Ella wolnym krokiem poszła w ustronne miejsce, na poboczu miasta, gdzie wśród drzew, stała malownicza altanka. Razem z Alrenem lubili tu przychodzić, odkąd przybyli do Eronu. Wzięła głęboki wdech i rozkoszowała się spokojem. Nie miała pojęcia, że ktoś ją bacznie obserwuje...

***

Cehron – Ehrona (Szklana Wieża), południe

Xallos zamknął magiczną księgę i spojrzał na Sylvię poważnie. Intensywnie analizował w myślach to, co przeczytał.

-        Upewnijmy się, że dobrze zrozumiałem... – zaczął. – Czar ten całkowicie pozbawia ofiarę kontroli nad swoim ciałem i usypia jego świadomość. Stanie się marionetką, bezgranicznie wierzącą w sugestie i rozkazy, czy tak?

-        Zgadza się. Jeśli uda nam się rzucić ten czar na Alrena, zyskamy potężnego sprzymierzeńca i nie będziemy musieli się obawiać Mirelli, bo ta go kocha i za nic by go nie skrzywdziła – mówiła przebiegle. – Z drugiej strony całkowicie kontrolowany Alren nie będzie miał oporów przed wykończeniem swoich przyjaciół.

-        Genialne! Tylko, jak my rzucimy ten czar? On nie jest głupi. Poza tym zna się na magii...

-        Dlatego musimy najpierw mieć coś, co zmusi go do uległości. Coś, co sprawi, że pozwoli nam siebie zaczarować...

-        Istnieje w ogóle coś takiego?

-      O ile mi wiadomo – mówiła Sylvia – Alren ma jedną słabość: Mirellę. W zamian za jej życie i zdrowie zrobi wszystko. Tym musimy go zaszantażować.

-        Ale przecież Mirella nie jest bezbronną pannicą, poza tym on osobiście ją chroni...

-        Dlatego potrzebujemy dwóch czarów – uśmiechnęła się do niego znacząco i pokazała mu jeszcze jeden zapis w księdze, który on szybko przejrzał.

-        To jest...

-      Tak. Zaklęcie wiążące duszę ofiary z kryształem. Jeśli klejnot zostanie zniszczony, to ofiara, gdziekolwiek by nie była - zginie. Czaru nie da się zdjąć.

-       Chcesz uzależnić duszę Mirelli od takiego kryształu i tym samym zyskać argument, by przenieść Alrena naszą stronę? – Czytał z ukochanej, jak z otwartej księgi. – Jeśli zagrozisz zniszczeniem takiego kryształu, Alren na pewno tego nie zbagatelizuje. Zgodzi się pójść z nami, a wtedy my rzucimy to drugie zaklęcie.

-        Bingo!

-        To może być ekstremalnie trudne...

-        Razem się nam uda – mruknęła i przytuliła się do niego.

-        Od czego zaczniemy?

-       Musimy zdobyć odpowiedni kryształ, bo to nie może być byle co – zamyśliła się. – To musi być legendarny mear. Można go znaleźć wyłącznie w jaskiniach góry Eol.

-        Góra Eol? To Veolia, prawda?

-        Tak. Podobno żyją tam ostatnie Lodowe Smoki, więc może być ciężko...

-        Coś wymyślimy.

***

Elmeron – Eron (Altantka Eroneiry), popołudnie

Ella drgnęła, gdy usłyszała jakieś kroki. To było za szybko, by mógł być to Alren. Odwróciła się od niechcenia i ujrzała wysokiego, barczystego mężczyznę, o brązowych włosach i oczach. Nie znała go i z jakiegoś powodu nie spodobał jej się jego wyraz twarzy. Oczy mu lśniły, a na ustach malował się charakterystyczny uśmieszek kogoś nadmiernie pewnego siebie. Początkowo chciała go zignorować, mimo iż wszedł do altanki, ale on nie pozwolił na to.

-        Witaj, piękna pani – rzekł spokojnie. Zerknęła na niego nieufnie.

-        Witaj.

-        Jestem Kai de Terrameru, wędrowny wojownik – udał, że nie widzi jej obojętności. – A ty, pani?

-     Sądzisz, że jeśli się przedstawiłeś, to zdradzę ci swe imię? – odparła nieprzyjemnym tonem. Nadal nie podobała jej się jego postawa.

-        Cóż, grzeczność tego wymaga – uśmiechnął się szeroko. Fakt, że była nieodstępna tylko podsycał jego apetyt. – Jeśli nie podasz mi swego imienia, będę mówił na ciebie „moja piękna”.

-        Nie jestem twoja! – warknęła. Poziom jej irytacji wzrastał z każdym jego krokiem.

-        Tak, wiem, że kręci się wokół ciebie jakiś Heryon... – zakpił. – I co z tego?

-        To nie jest byle kto, tylko mój narzeczony – rzekła ostro – więc odczep się! – odsunęła się od niego, bo zatrzymał się tuż przed nią, łamiąc jej przestrzeń osobistą.

-        Nie boję się go – zaśmiał się z błyszczącymi oczami.

-        A powinieneś – uśmiechnęła się do niego nieładnie, kiedy on uwięził ją między swoimi rękami, które oparł o poręcz altanki. Był zdecydowanie za blisko. – Ostrzegam, odsuń się. Moja cierpliwość się kończy. – Z jej oczu poleciały iskry.

-       Jakaś ty piękna... – westchnął, zaglądając jej głęboko w oczy. – Odkąd cię ujrzałem, straciłem dla ciebie głowę. Pierwszy raz w życiu czuję coś takiego... – wyznał, a ale ona nic nie powiedziała.

Kai wdychał zapach jej włosów i zachwycał się błękitem jej oczu, ale kiedy się pochylał, by pójść za impulsem, Ella wymierzyła w jego stronę wzmocniony magią cios. Uderzyła go w pierś z taką siła, że odrzuciło go na metr. Spojrzał na nią zszokowany, a potem serce mu zabiło, gdy zobaczył gniewne płomienie w jej oczach.

-        Słuchaj no, bezczelny draniu, nawet jeśli nie łżesz z tym oczarowaniem, to nie zdobędziesz kobiety w ten sposób! Nawet gdybym nie była zaręczona, nie zbliżyłabym się do ciebie – mówiła donośnym głosem, a on przez chwilę pomyślał, że takim tonem mówią tylko członkowie rodów królewskich.

-        Za wcześnie na takie wnioski, moja piękna... Dopiero zaczynam cię zdobywać – odparł, prostując się.

-        Głuchy jesteś?  - warknęła. – Nic z tego! Zostaw mnie samą.

-        Ach, wyglądasz przepięknie, gdy się złościsz – znów do niej podszedł. – Im bardziej mnie odtrącasz, tym bardziej cię pragnę, Ello – rzekł z uśmiechem, a ona zadrżała na dźwięk swego imienia.

-        Skąd wiesz, jak się nazywam? – spytała chłodno.

-        Popytałem tu i tam. Wyobraź sobie, że pokojówki w twoim hotelu, w przeciwieństwie do ciebie, dostrzegają mój urok.

Ella zaśmiała się głośno i kpiąco. „Jaki urok? To bezczelność!” – pomyślała. Zdenerwowała się, gdy znów zanadto się do niej zbliżył. Znów chciała go uderzyć, ale tym razem nie dał się zaskoczyć i złapał jej dłoń. Ścisnął mocno, tak, że nie mogła poruszyć ręką. Zerknęła na niego lodowatym wzrokiem, ale nie przejął się tym. Trzymał ją za obie ręce i oddychał głośno z nadmiaru pożądania. Uczucia, jakie w nim budziła ta kobieta, nawet jego zaskoczyły.

-        Puszczaj! – krzyknęła. – To się dla ciebie źle skończy!

-        Doprawdy? A co miałoby mi się stać? – tylko to powiedział, a poczuł nagle silny uścisk na swym nadgarstku.

Sekundę później jakaś siła rozdzieliła go z dziewczyną. Poczuł potężne uderzenie pięścią w twarz i wylądował na ziemi. Kiedy zaskoczony, spojrzał w górę, ujrzał wściekłe oblicze bruneta, którego widział z nią wcześniej. Przez chwilę zadrżał, gdy dostrzegł jego rozgniewane, zielone oczy i zastanawiał się, jak to możliwe, że nie słyszał jego kroków ani go nie wyczuł. Przecież był wojownikiem pierwszej klasy! Już chciał wstać, ale on chwycił go za ubranie i przyciągnął do siebie. Ich twarze były teraz bardzo blisko. Poczuł, bijącą od mężczyzny, niewidzialną siłę.

-        Słuchaj, gnojku. Jeśli jeszcze raz będziesz się naprzykrzał mojej narzeczonej, to tak przemodeluję ci tę śliczną buźkę, że rodzona matka cię nie pozna! – warknął. Jego niski głos kąsał.

Po tych słowach, brunet odrzucił go z powrotem na ziemię, chwycił zdecydowanie Ellę za rękę i pociągnął w stronę centrum miasta. Nim Kai się obejrzał, już ich nie było. Wytarł usta, z których poleciała strużka krwi i uśmiechnął się do siebie.

-        Interesujące... – rzekł i wstał, otrzepując się z kurzu. – Ma gość jaja, trzeba przyznać.

Kai czuł rosnące podniecenie. Jego piękność wyglądała na nie lada złośnicę, odporną na jego urok, a jej narzeczony okazał się dla niego godnym przeciwnikiem. To wszystko sprawiało, że gra wydawała mu się jeszcze bardziej warta świeczki.

-        Coś czuję, że czekają mnie ekscytujące dni – mruknął do siebie. – Nie mogę się doczekać.

 

Opowiadanie:

Blask Miryonu

Epizod Specjalny

Wielkanoc 2012 rok

 

„Tajemniczy wędrowiec”

7 dzień cuadrilu[1] 8975 roku, Egharia: Arevan - Las Arenar

Ziemia zadrżała. Potężne drzewo rąbnęło w glebę z hukiem, wzniecając w powietrze tumany kurzu. Nagle ledwo słyszalny świst zakłócił chwilę śmiertelnej ciszy. Strzała? Coś zaskwierczało... Podpalona strzała. Ogień buchnął potężnie, zajmując w błyskawicznym tempie zarośla i okoliczne drzewa. Temperatura nieznośnie wzrosła.

-        No! Już po nim. Nie wydostanie się z tej ognistej pułapki – krzyknął ubrany na czarno mężczyzna do towarzysza.

-        Ciężko było... – westchnął tamten i nagle urwał, słysząc jakiś dziwny szmer.

Dwóch wojowników oraz kilku ich kompanów z tyłu spojrzało z lękiem w płomienie przed sobą. Zamarli widząc cień postaci. Wstrzymali oddech, gdy zauważyli parę, wściekłych zielonych oczu.

-        Niby kto nie wydostanie się z tej pułapki? – usłyszeli przeszywający, niski głos.

Zerwał się potężny wiatr. Tak gwałtowny i silny, że zgasił swym podmuchem cały pożar. Mężczyźni zasłonili oczy, by chronić je przed paprochami i popiołem, a gdy znów spojrzeli przed siebie – już jego nie widzieli. Rozglądali się przerażeni, trzymając w pogotowiu drżące miecze i łuki, ale nie mogli go zlokalizować.

-        Co jest? Rozpłynął się w powietrzu?

-        Nie wiem, cholera...

Znów świst powietrza. Jeden po drugim. Po każdym z nich jakiś mężczyzna padał na ziemię bez życia. To były błyskawiczne, śmiercionośne cięcia. Sześciu mężnych wojowników nie zdołało nawet jęknąć przed wyprawą na tamten świat.

-        Głupcy... Kiedy wy się nauczycie? – mruknął pod nosem i skrzywił się na widok trupów, które jednym zaklęciem pogrzebał pod ziemią.

Nastała cisza. Jedynie wiatr zaszumiał nieśmiało dotykając wysokiego mężczyznę, który właśnie czyścił swe ostrze. Wzburzył jego długie, czarne włosy, związane czerwona szarfą i zaszeleścił czarnym ubraniem. Podmuch był delikatny i ostrożny, jakby nawet wiatr bał się gniewu tego człowieka.

***

Egharia: Arevan - Las Arenar (okolice jeziora Anega)

Długowłosy brunet rozpalił ognisko nad jeziorem Anega, na które co chwila zerkał. Zastanawiał się nad dwiema rzeczami – co zjeść na kolację i kiedy zbadać słynne jaskinie pod tą wodą. Po chwili namysłu uznał, że zanurkuje jutro, a apetyt ma na ryby. Już miał zamiar się rozebrać, by je złowić, kiedy nagle wyczuł coś podejrzanego.

Spojrzał w zarośla dzikiej dżungli arevańskiej, wyczulił zmysły i wówczas uspokoił się. Ocenił bowiem, że osoba chowająca się za grubym drzewem, porośniętym lianą nie stanowi dla niego żadnego zagrożenia. Pierwotnie nie chciał reagować, ale po chwili zirytował go fakt, że jest wciąż obserwowany.

-        Hej ty! Jak długo zamierzasz mnie podglądać?

W zaroślach coś się poruszyło. Usłyszał, że ten ktoś ucieka i westchnął. Nie miał zamiaru go ścigać, więc zdjął swoje odzienie, a potem wszedł do jeziora. Woda w nim była lazurowo błękitna, ciepła i niesamowicie czysta. Mężczyzna nie miał najmniejszego problemu z wypatrzeniem ofiar i złowieniem kilku ryb. Gdy się z impetem wynurzył i odgarnął swe długie włosy, swoimi niezwykłymi oczami dostrzegł ruch w okolicy jego obozu.

Potrzebował kilku sekund, by zorientować się, że jakiś smarkacz właśnie kradnie jego sakiewkę. Chłopiec zorientował się, ze został zauważony i czmychnął do lasu.

-        O nie, kolego. Tym razem przegiąłeś – mruknął pod nosem i używając lewitacji wystrzelił z wody, jak z procy, tworząc niewielkie fale.

Dogonił malca w zawrotnym tempie i podciął mu nogi ręką. Nim chłopak spojrzał w gniewne, zielone oczy mężczyzny, sakiewka, która ukradł znów spoczywała w dłoni właściciela. Stał on nad nim, bez odzienia, ociekając wodą i wyraźnie zastanawiał się, jak ukarać złodziejaszka. Wtedy właśnie mały skłonił się czołem do ziemi i zaczął nerwowo przepraszać.

-        Wybacz... Przepraszam pana...

-        Mam gdzieś twoje przeprosiny, smarkaczu – syknął. – Zmiataj, zanim się naprawdę zdenerwuję.

-        Tak jest! – jęknął przeraźliwie i dał dyla w krzaki.

Ledwo mężczyzna zdążył włożyć spodnie, a rozległ się wrzask dziecka. Zamarł w bezruchu i zaklął pod nosem, czując, że ten smarkacz wpakował się w jakieś kłopoty. Naprawdę nie chciał mu pomagać, wszak to młody złodziej, ale... jakiś głos w jego wnętrzu przypomniał mu, jak należy postępować. Owszem. Odrzucił swoje stare życie i filozofię. Przestał się bawić w bohatera i altruistycznego zbawcę kobiet oraz dzieci, ale... Dysonans, który czuł w swoim wnętrzu nie pozwolił mu pozostać biernym, więc... Nim dokończył tę myśl, znalazł się już w miejscu, skąd dobiegał krzyk.

Znalazł dzieciaka na drzewie, trzęsącego się ze strachu. Szybko zrozumiał, skąd to zachowanie. Na dole stał bowiem jeden z najgroźniejszych kotów tych lasów. Zwierzę było wielkości pumy, ubarwione na brązowo. Miało potężne kły i zabójcze, czerwone oczy. Gdy wyczuło mężczyznę, zawarczało na niego groźnie.

-        Spokojnie, kiciuś – rzekł bez cienia strachu. – Nie przestraszysz mnie tym mruczeniem, więc odpuść sobie – dodał i nagle jego oczy zalśniły zielenią.

Kot zadrżał i uciekł w las. Wówczas brunet spojrzał na dzieciaka, na drzewie i westchnął specjalnie głośno.

-        Złaź już, smarkaczu.

Jego słowa obudziły chłopca z transu i niespiesznie zszedł on na ziemię. Popatrzył na mężczyznę zakłopotanym i wdzięcznym wzrokiem, a on skrzyżował ręce na piersi.

-        Dziękuję panu...  – rzekł, ale gdy ujrzał jego zielone spojrzenie, zląkł się. - Już... Już mnie nie ma...

-        Czekaj no – zatrzymał go. – Nigdzie nie pójdziesz, bo znów się w coś wpakujesz, gówniarzu.

-        A-Ale...

-        Jesteś z Vans?

-        Tak, proszę pana...

-        Mów mi Ren – poprawił go. – Ok., zaprowadzę cię tam z rana, bo to blisko. Teraz chodź ze mną.

-        Nie... Nie trzeba...

-        Czy pozwoliłem ci się sprzeciwiać? – warknął, a on zbladł.

Chłopiec zamilkł. Tak naprawdę bał się iść sam przez ten las w nocy. Kiedy wychodził z domu było jeszcze jasno. Nie przewidział, że ściemni się tak szybko. Poszedł więc za Renem do jego obozu i obserwował go w milczeniu.

Alren ponownie rozpalił ogień i zaczął na nim smażyć rybki. Traktował małego brzdąca, jak powietrze, ale on nie miał odwagi zwracać na siebie jego uwagę. Zjedli posiłek w milczeniu, a potem chłopiec zasnął z nadmiaru wrażeń.

Nagle Ren usłyszał świst powietrza. Odruchowo chwycił miecz i zablokował cios, zadany mu od tyłu. Dwa kawałki metalu skrzyżowały się z brzdękiem. Wyczuwał czyjąś obecność, ale jako że nie była to wroga aura, zignorował to. Nic więc dziwnego, że ten atak znienacka go nieco zdziwił. Przenikliwie patrzył w oczy kobiety, która go zaatakowała i dopiero po chwili odepchnął ją z taka siłą, że upadła na ziemię.

Przyglądał się zgrabnej kobiecie w dopasowanym stroju wojowniczki. Miała długie, gęste i faliste włosy w kolorze czekolady oraz duże, brązowe oczy. Była mniej więcej w jego wieku i musiał przyznać, że należała do atrakcyjnych kobiet.

Gdy Ren się wyprostował i spojrzał na nią z góry, dziewczyna nieco się speszyła, ale nie zamierzała się poddać. Szybko stanęła na nogi i przybrała wyuczoną postawę. Ren ocenił, że nie jest ona laikiem szermierki i z pewnością jest odważna, ale miał dość niespodzianek na dziś. Chciał mieć wreszcie spokój.

-        Coś ty za jedna i dlaczego mnie atakujesz? Nie przypominam sobie, by ci zalazł za skórę.

-        Bezczelny! Co zrobiłeś mojemu bratu? Chcesz go porwać? – krzyczała ze złością w głosie.

-        Masz na myśli – spojrzał na śpiącego smarkacza – jego?

-        A widzisz tu kogoś jeszcze? – syknęła.

-        A bierz go sobie. Na co mi złodziej? – prychnął i schował miecz.

-        Nie obrażaj mojego brata! – krzyknęła i zaatakowała go.

Alren wykonał zwinny obrót. Złapał w ruchu jej nadgarstek, chwycił drugą ręką za talię i przyciągnął do siebie. Po chwili stała tyłem do niego, a jej miecz znajdował się przy jej gardle. Zadrżała ze strachu.

-     Trochę grzeczniej paniusiu – syknął jej do ucha. – Ten gnojek chciał mnie okraść. Darowałem mu jednak. Mało tego uratowałem mu skórę przed guarrem. Innymi słowy winna jesteś mi wdzięczność, a nie agresję – dodał i gwałtownie ją odrzucił.

Dziewczyna mało się nie przewróciła. Już chciała coś powiedzieć, gdy nagle usłyszała swego brata.

-        Nie! Przestań!  - krzyczał, a ona opuściła miecz. – On nie zrobił nic złego...

Po chwili chłopiec powiedział całą prawdę, o tym, co zrobił i co się wydarzyło. Skończyło się na tym, że dziewczyna zbeształa brata niemiłosiernie za tak głupie zachowanie, a potem dziękowała po stokroć Alrenowi, że mu mimo wszystko pomógł.

Ren odetchnął z ulgą, gdy oboje odeszli w las, wracając do domu. Wreszcie był sam i mógł spokojnie odpocząć po tym emocjonującym dniu.

***

Godzina później

Alren wyjął ze swej torby butelkę z winem i wypił kilka łyków. Położył się z zamiarem zaśnięcia, ale sen nie przychodził, więc postanowił się napić. Patrzył na Miryon, który świecił błękitnym blaskiem wśród niezliczonej ilości gwiazd, tuż obok swego krewnego – srebrnego księżyca. Westchnął. „Czy kiedykolwiek uda mi się je znaleźć?” – myślał. Wątpił, by na dnie tego jeziora znajdowały się wszystkie odpowiedzi na jego pytania. Miał jednak nadzieję na jakiś trop. Choćby drobny.

-        Nie możesz zasnąć? – usłyszał nagle.

Przez chwilę był zdumiony, że jej nie wyczuł przez to zamyślenie, ale nie dał tego po sobie poznać. Nawet nie spojrzał na nią.

-        Znowu ty? – mruknął z niezadowoleniem. – Czego chcesz?

-        Przyszłam się odwdzięczyć za uratowanie życia mojemu bratu...

-        Nie trzeba. Odejdź.

-        Czemu jesteś taki oschły? – spytała z oburzeniem.

-      Najpierw mnie atakujesz, a teraz chcesz się odwdzięczać. Wybacz, ale jakoś nie budzisz mej sympatii – odparł chłodno.

-       Doprawdy? A więc nawet przez myśl ci nie przeszło, że jestem atrakcyjna? – spytała z przekąsem i dopiero wtedy na nią popatrzył.

Ich spojrzenia się spotkały. Zieleń i czekolada. Zadrżała na widok jego oczu, pełnych złości i tajemnicy. Nie mogła przestać na niego patrzeć i czuła, jak rośnie jej pragnienie, by się do niego zbliżyć.

-        Jestem Tamaya, ale mów mi Aya.

-        Powiedz, czego nie zrozumiałaś w moim komunikacie, byś stąd odeszła?

-        Nie odejdę, dopóki nie spłacę długu – rzekła stanowczo i zbliżyła się do niego.

-        Są inne sposoby okazywania wdzięczności – zakpił.

-      I na pewno bym się do nich dostosowała, gdybyś nie był tak cholernie przystojny – odparła rozbrajająco szczerze. – Wyluzuj i daj się uwieść – mruknęła.

Alren zaśmiał się głośno i spojrzał na nią tak, że serce jej podskoczyło do gardła.

-        Masz tupet, muszę przyznać.

Obrysował dłonią jej twarz i prawie dotknął wargami jej ust. Ciarki przeszły jej po plecach. Zadziwiające, ile emocji wzbudzał jego dotyk, bliskość. Napięcie rosło. Oddychała coraz ciężej. Przesunął dłonią wzdłuż jej pleców i przyciągnął do siebie, trzymając ja za talię. Drżała ze zniecierpliwienia. Zatonęła w jego dzikim, zielonym spojrzeniu. Zamknęła oczy, czując jego usta przy swej szyi. Objęła go mocno. Pragnęła więcej i więcej. Popchnął ją, aż wylądowała na plecach. Zawisł nad nią, upajając się jej pożądaniem, które miała wypisane na twarzy. Kilka razy blefował, że chce ją pocałować, doprowadzając ją tym do szału. Gdy zaś w końcu wpił się  w jej usta, odebrał jej oddech. Namiętna i rozwiązła pieszczota sprawiła, że Aya straciła poczucie rzeczywistości i nagle... nic.

Otworzyła niepewnie oczy i ujrzała Alrena stojącego nad jeziorem, jak gdyby nigdy nic. Coś zagotowało się w jej wnętrzu. „Wzgardził mną? Co za bezczelność!” – pomyślała. Zerwała się w swym gniewie na nogi i podbiegła do niego. Stanęła naprzeciwko i poczekała, aż na nią spojrzy.

-        Co to miało być? – W jej głosie był zawód i złość.

-        Dług spłacony. Możesz wracać do domu – odparł beznamiętnie.

-        Co? Tylko się mną bawiłeś, tak? Jak śmiesz! – Chciała go uderzyć, ale złapał jej rękę i ścisnął tak, że spokorniała.

-      Wybacz, moja droga, ale nie znoszę nachalnych bab – rzekł nieprzyjemnym tonem. – Odejdź więc wreszcie, jeśli łaska.

-        Nie do wiary... – Nie wierzyła własnym uszom. – Jak chcesz! Twoja strata! – fuknęła i pobiegła w las.

Alren westchnął i znów spojrzał w niebo. Wyciszył myśli i poszedł popływać. Woda podziałała odprężająco, więc gdy położył się potem na brzegu, szybko zasnął.

***

Spacerował brzegiem jeziora. Była atramentowa, cicha noc. Padał śnieg, a mróz kąsał skórę jego twarzy. Rozpoznał to miejsce. Był tu już wiele razy w przeszłości. „Jezioro Eloy w Veolii”- pomyślał. Zastanawiał się, co tu robi, gdy nagle otoczyły go malutkie światełka w różnych kolorach, które wirowały wokół niego. Oniemiał z zachwytu.

Nie widział dokładnie, więc nie wiedział, co to takiego, ale było piękne. Zauważył, że latające ogniki tańczą nad powierzchnia wody. Patrzył urzeczony zjawiskiem, kiedy nagle oślepił go błękitny blask. Przez kilka chwil nic nie widział.

-        Zbliż się, ukochany... – usłyszał szept i zadrżał. – Nie bój się...

Nadal był ślepy. Poruszał się niespokojnie, aż zamarł czując dotyk na ramieniu. To musiała być miękka, ciepła i kobieca dłoń. Poczuł, jak prąd przeszywa jego ciało. Przestraszył się tego uczucia.

-        Kim jesteś? – spytał ostrożnie.

-     Twoim snem i pragnieniem – rzekła wdzięcznym głosem i zaraz poczuł jej usta na policzku. – Twoim przeznaczeniem i przyszłością... – mówiła dalej, całując jego drugi policzek.

-        O czym ty... – urwał, bo pocałowała go w usta tak czule i tak delikatnie, że go zamroczyło.

Po chwili odzyskał wzrok. Oniemiał jednak na widok jakiejś kobiety w błękitnej, magicznej sukni i długich , złotych włosach, która tańczyła na powierzchni jeziora. Wokół niej wirowały różnokolorowe istotki, wyglądające, jak duszki. Oświetlał ją „Blask Miryonu”, a wszędzie dookoła odbijał się jej mistyczny śpiew. Zamarł.

Próbował dostrzec szczegóły jej twarzy, ale nie był w stanie. Z jakiegoś powodu jej oblicze było zamazane, niejasne i tajemnicze. Serce mu jednak biło, jak szalone i nie mógł oderwać od niej wzroku i nagle...

Obudził się.

Przez chwilę siedział, sparaliżowany emocjami, których doznał we śnie. Serce wciąż łomotało mu w piersi, oddech był niespokojny, a co najdziwniejsze nadal czuł smak jej ust na swoich wargach. Zajęło mu kilka minut, zanim uświadomił sobie, że to był tylko dziwny sen i uspokoił się.

Wstał i przetarł dłońmi twarz. Spojrzał na jezioro, skapane w świetle porannego Słońca i zaśmiał się z siebie. „Pewnie to miejsce tak na mnie podziałało” – tłumaczył sobie swój sen. Jednak myśl o złotowłosej kobiecie nie dawała mu spokoju.

-        Chyba do reszty mi odbiło. Przecież to nie pierwsza kobieta, która mi się śniła – mruknął do siebie. – Lepiej wezmę się do roboty. Pora sprawdzić, co jest pod wodami tego jeziora...

I tak zrobił. Zajął się swoimi sprawami i zapomniał o niezwykłej marze nocnej. Uznał ją za wytwór swojej bujnej wyobraźni, którym nie warto się przejmować. Nie mógł jeszcze wtedy wiedzieć, jak bardzo się mylił. Nie był to wszak zwykły sen, o czym miał się przekonać już wkrótce.

Rozdział 189

32 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (Hotel Aisunavoes), wieczór

Alren zdjął tunikę i zasłonił okna satynowymi zasłonami w kolorze ciemnej zieleni. Uruchomił magicznie świecące kamienie w lampach, rozmieszczonych w pokoju, a potem spojrzał na Ellę, która nerwowo czytała księgi od Ulgriffa. Westchnął. Ostatnie dwa dni i dwie noce wyglądały podobnie. Dziewczyna czytała i czytała, a on tylko przynosił jej posiłki i napoje. Czasem zmusił ją, by wyszła na półgodzinny spacer, ale nic ponadto. Nudził się i cieszył, że jutro to się skończy. Jutro zaczną się lekcje praktyczne. W końcu nie wytrzymał, podszedł do niej i zamknął księgę.

-        Hej! Co robisz?

-       Wystarczy tego. Wyglądasz, jak cień – rzekł zdecydowanie, odnosząc księgi i chowając je w szafce. – Musisz odpocząć i wyspać się przed jutrzejszym testem.

-        Ale... ja jeszcze nie doczytałam...

-        Przeczytałaś już wystarczająco dużo – wszedł jej w słowo. – Teraz zjemy kolację.

-        Ale...

-        Zjemy kolację – powtórzył z naciskiem, a ona westchnęła. Wiedziała, że spieranie się z nim nie ma sensu.

Chwilę później skosztowali elfickich, wegetariańskich pyszności i pili wyborną, gorącą herbatę, siedząc na tarasie przy niewielkim stoliku. Alren bez trudu ocenił, że coś trapi jego ukochaną.

-        O co chodzi?

-        Ren... Bo widzisz, nie rozumiem kilku rzeczy... Boję się, że jutro to wyjdzie na teście.

-        Trzeba było pójść do Mistrza i spytać.

-        Nie było kiedy. Chciałam przeczytać, jak najwięcej.

-        Chyba lepiej by było przeczytać mniej ze zrozumieniem, niż więcej bez niego – zaśmiał się.

-        Och, nie nabijaj się – bąknęła.

-        Powiedz, czego nie rozumiesz – rzekł nagle zadziwiająco łagodnie. Spojrzała w jego zielone oczy i zarumieniła się, ponownie mając wrażenie, że wiedzą one wszystko.

-        Na przykład tego całego pochodzenia magii... – westchnęła. – Nie rozumiem Teorii Energii Magicznej.

-       Cóż, dla kogoś z innego świata, w którym nie ma magii, to rzeczywiście może być niezrozumiałe – stwierdził. – Wyjaśnię ci to. W Egharii dzielimy energię na trzy rodzaje: kinetyczną, duchową i magiczną...

-        Tyle to przeczytałam. Energia kinetyczna to ta, która odpowiada za wszelki ruch ciał na świecie. Nie występuje w stanie spoczynku. Energia duchowa ponoć jest we wszystkim, czy to kamieniu czy króliku i nigdy nie zanika, tylko krąży... – mówiła szybko, a Alren się zaśmiał.

-        Po co pytasz, skoro to wiesz?

-        Mam problem z energią magiczną. Ona też jest wszędzie i też nie zanika. Czym więc się różni od duchowej? I dlaczego nie wszyscy mogą używać energii magicznej? – spojrzała na niego zaintrygowana.

-        Energia magiczna jest jakby dzieckiem energii duchowej. Występuje w przyrodzie, zwierzętach i ludziach. Wszystkim, bez wyjątku. Ale tylko część ludzi jest w stanie dostrzec i kontrolować energię magiczną. Dla pozostałych jest to absolutnie niemożliwe. Mają ją w sobie, jak serce czy płuca, ale nie potrafią zrobić z niej użytku. Ci wybrani mogą uczyć się magii, a reszta nie.

-     A jak wyjaśnić, w jak sposób mag wykorzystuje energię magiczną? – spytała nagle. – Owszem, robiłam to wiele razy i nie raz widziałam u ciebie czy innych, ale nie umiem tego wytłumaczyć. To się dzieje tak... samo z siebie.

-        Nie ma czegoś takiego, kotku – zachichotał – jak samo z siebie. Każdy, kto ma zdolności magiczne, czuje swą energię magiczną, jako wewnętrzne ciepło, siłę, jakkolwiek to nazwiesz. Natomiast użycie jej zawsze wiąże się z formuła magiczną, wypowiedzianą lub nie. To zaklęcie przemienia twoją energię w daną rzecz, zjawisko. Energia jest ponadto powiązana z twoimi myślami, więc wie dokładnie, gdzie uderzyć i co ma robić. Słucha poleceń twego umysłu.

-        Jednak każdy ma ograniczoną ilość energii. Jeśli ją przekroczy... słabnie lub umiera.

-        To prawda. Jednak istnieją zaklęcia, które stale zwiększają twoją energię magiczną, zapobiegając jej wyczerpaniu. Są też magiczne kamienie, które uniemożliwiają rzucanie zaklęć, gdy twój poziom energii jest zbyt mały. W ostateczności, można czerpać energię magiczną z otoczenia. W magii ważne jest życie w harmonii z duchami świata żywiołów oraz świadomość, że magia jest pochodzenia boskiego, nie ludzkiego. Czasem lepiej jest poprosić o wsparcie Ducha Wiatru, niż inwazyjne czerpać z niego moc. Przy najpotężniejszych czarach pomoc boska jest wręcz niezbędna.

-        Strasznie to skomplikowane – westchnęła – ale zrozumiałam.

-        Cieszę się – uśmiechnął się do niej. – Jeszcze czegoś nie rozumiesz?

-        Tak... O co chodzi z tymi pentagramami, heksagramami? – spytała. – Wiem, że zwiększają moc magiczną lub ją blokują, ale nie do końca ogarniam, jak to się dzieje.

-      Należy rozgraniczyć pentagramy od heksagramów – zaczął opowiadać – Pentagramy dzielimy na dwa rodzaje – boskie i satanistyczne. Boskie mają główny wierzchołek zwrócony ku górze. Wiążą się z boskością, świętością i są stosowane w Białej Magii. W zależności od zaklęcia zwiększają moc lub blokują, ale nie są w stanie wyrządzić krzywdy. Heksagramy to szczególne symbole boskości i duchowości. Wiążą silniej, niż boskie pentagramy. Umożliwiają komunikację z duchami oraz bogami i są stosowane przy trudniejszych czarach. Źle zastosowane, mogą wyrządzić krzywdę. Mamy też drugi rodzaj pentagramów – satanistyczny. Są przeciwieństwem tamtych. W nich główny wierzchołek jest zwrócony ku dołowi. Znak ten stosowany jest wyłącznie w Czarnej Magii i zawsze wiąże się z bólem lub śmiercią. Potęguje ciemną magię lub blokuje, analogicznie - zależnie od zaklęcia.

-        Rozumiem – spojrzała na niego z podziwem i nagle spuściła wzrok, co zwróciło jego uwagę.

-        Co jest? – zaśmiał się.

-        Nic, tak tylko sobie myślę, że mój narzeczony jest genialny... – mruknęła, a on uśmiechnął się szeroko.

-        Przecież wiesz to od samego początku – rzekł z przekąsem.

-        Ta twoja skromność... – prychnęła.

-        Skoro już przy tym jesteśmy, odpytam cię z teorii magii.

-        Co? Nie... – pokręciła głową.

-        Nie ma „nie”. Zobaczymy czego się nauczyłaś i jutro nie będziesz się bała.

-        Ren...

-        Zaczynamy. Podaj definicję runy magicznej...

***

Cehron – Ehrona (Szklana Wieża), późny wieczór

Xallos drzemał, gdy Sylvia dosłownie wpadła do ich wspólnej komnaty. Obudził się natychmiast, słysząc jej podekscytowany krzyk. Spojrzał na nią pytająco i mruknął, niezadowolony, że go obudziła.

-        O co tyle hałasu?

-       Posłuchaj! Mam świetny plan! Genialny! – krzyczała i położyła na stole małą, grubą księgę, oprawioną w czarną skórę, z odwróconym pentagramem na okładce.

-        Co to jest?

-      Księga Setharoth. Starożytna księga Czarnej Magii, zakazana. Ponoć spalono wszystkie egzemplarze po Wielkiej Wojnie... – była podniecona. – Obok Księgi Mistrus, którą ma Oriana, to najpotężniejszy zbiór zaklęć zakazanych.

-        To skąd ty ją masz?

-        Od Levanasa Veligha...

-        Tego wskrzeszonego Nekromanty Śmierci? – zbladł. – Sylvio, mówiłem, byś się z nimi nie zadawała. Na samą myśl o nich ciarki mnie przechodzą...

-        Uspokój się. Dał mi tylko księgę i podpowiedział, jak załatwić naszych wrogów. Chodź tu, pokażę ci coś...

Sylvia otworzyła księgę w zaznaczonym miejscu, a Xallos przeczytał przepis na wykonanie skomplikowanej procedury magicznej. Zamarł z wrażenia, gdy uświadomił sobie, co Sylvia zamierza zrobić.

-        O cholera...

-        Prawda, że dobre?

-        To może się udać... – Pokiwał głową z aprobatą. – Jeśli by się udało, to nasza misja okazałaby się łatwizną.

-        Owszem, ale to skomplikowana procedura... Musimy być bardzo ostrożni i nie wolno nam się spieszyć.

-        Zgadzam się. – Cmoknął ją w policzek. - To do dzieła. Nie traćmy czasu.

***

Elmeron – Eron (okolice hotelu), noc

Kai siedział na brzegu fontanny i wpatrywał się w taras, na którym jeszcze przed chwilą widział złotowłosą piękność z jej... towarzyszem. Kiedy wczoraj rano zobaczył ją, gdy przechadzała się z tym mężczyzną po mieście, zrozumiał, że nie miał żadnych omamów, tylko widział prawdziwą kobietę. Nie mógł oderwać od niej oczu. Był nią całkowicie oczarowany i miał nieodpartą potrzebę poznania jej lepiej. Pragnął ją dotknąć, usłyszeć jej głos, spojrzeć z bliska w jej oczy... Czy to obsesja? Tak. Sam tego nie rozumiał, ale odkąd ją zobaczył pierwszy raz, nie mógł myśleć o niczym innym. Tylko jedna go rzecz go martwiła... Jego piękność nie była sama.

Gdy zobaczył tego bruneta po raz pierwszy, krew mu zawrzała z zazdrości, że on jest tak blisko niej. Uśmiechała się do niego, przytulała, całowała. I choć bardzo chciał powiedzieć, że dziewczyna nie ma gustu, nie mógł tego przyznać. Mężczyzna istotnie miał w sobie to coś. Z daleka już widział, że to nie byle kto. Nie wyglądał na poetę czy rzemieślnika, raczej na wojownika. Poza tym miał w oczach coś niepokojącego. Heryon... Kai słyszał o tym rzekomo wymarłym ludzie i nie był szczęśliwy, że akurat taki facet kręci się przy jego złotowłosej bogini. Jego? Już nawet zaczął myśleć o niej tak, jakby należała do niego.

Kai uśmiechnął się do siebie, wstając i kierując się w stronę swego lokum. Miał szczery zamiar zdobyć tę kobietę, nawet jeśli wiedział, że nie jest wolna. Był przekonany, że żadna kobieta nie oprze się jego urokowi i że może wygrać nawet z tym jej Heryonem. Nie bał się go. Był pewien swoich umiejętności i gotów zmierzyć się nawet z członkiem tego legendarnego ludu. Traktował zdobycie złotowłosej, jako punkt honoru i spełnienie swoich pragnień, które zbudziła w nim ta kobieta.

-        Czekaj na mnie, moja piękna... – mruknął pod nosem. – Niedługo będziesz moja.

 

Rozdział 188

30 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (Wieża Isgharon), wieczór

Jak tylko weszli do słynnej Wieży Isgharon, od razu ujrzeli Gorda, opartego o ścianę przed wielkimi, drewnianymi drzwiami do jakiejś komnaty. Alren powitał go ledwie zauważalnym skinieniem głowy. Blondyn odwzajemnił to. Ella nie bawiła się w gesty. Podbiegła do niego i zagadała.

-        Co ty tu robiłeś cały dzień? – spytała wesoło. Nie mógł się do niej nie uśmiechnąć.

-        Leniuchowałem.

-        Że co? – zdziwiła się. – To już lepiej ci było iść do lasu.

-        Nie lubię lasu.

-        Ano tak, zapomniałam. Swoją drogą ciekawi mnie, dlaczego?

-        Może kiedyś ci opowiem – spojrzał na nią ciepło. – Ale teraz powinnaś udać się z Alrenem do Mistrza Ulgriffa. Niecierpliwi się już od paru godzin – powiedział.

-        Ale przecież jesteśmy punktualnie...

-        Chyba po prostu nie może się doczekać, aż cię pozna, Ello – zaśmiał się cicho. – Trudno mu się dziwić.

-        Nie idziesz z nami?

-        Nie ma takiej potrzeby. Wszystko już wiem – uśmiechnął się lekko. – Czeka cię ekscytujące szkolenie, tak sądzę...

-        Ekscytujące? – Otworzyła usta ze zdumienia, ale Gord nic więcej nie powiedział. Zerknął tylko zagadkowo na Alrena.

-        Poczekam tu na was.

Ella skinęła głową i wymieniając z Alrenem zagadkowe spojrzenia, weszła z nim do środka. Mistrz Ulgriff okazał się być wysokim Elfem, o długich, srebrnych włosach i oczach, o głębokim odcieniu zieleni, co świadczyło o tym, że był dużo starszy, niż na to wyglądał. Jego granatowa, długa szata zaszeleściła, kiedy poderwał się z siedzenia, z nie pasującą do Elfów gwałtownością, na ich widok. Podszedł bliżej, nie spuszczając wzroku z Elli, a potem się jej ukłonił. Alrena również powitał po królewsku.

-        Rad jestem, że dożyłem dnia, by spotkać Wasze Wysokości – rzekł dostojnym, przyjemnym głosem i wyprostował się. – Księżniczko Mirello, Królu Alrenie... Jestem Mistrz Ulgriff vey Erlandos, Arcymag z Eronu. Przewodniczę Radzie Czarodziejów w Elmeronie i kieruję niniejszą uczelnią magii. Zaszczyt to dla mnie poprowadzić dalsze szkolenie Jej Wysokości, Księżniczki Mirelli – mówił nazbyt oficjalnie.

-       Proszę, pomińmy te uprzejmości – rzekła nagle Ella. – Jesteśmy w tym kraju incognito. Zależy nam na dyskrecji. Niechaj ci, co wiedzą, kim jesteśmy, milczą, a ci co nie wiedzą - pozostaną w nieświadomości, jak najdłużej.

-        Zgodnie z życzeniem, Pani. Elmeron jest odcięty od świata zewnętrznego, więc niewielu Elfów, wie jak wyglądacie. Powinno się udać utrzymać wasze tożsamości w tajemnicy.

-        Doskonale – ucieszyła się.

-      Rozgośćcie się, proszę. – Wskazał im wygodne siedzenia przy wielkim biurku, zastawionym przez magiczne zwoje, pergaminy i pióra. – Chciałbym omówić z wami szczegóły szkolenia.

Alren i Ella usiedli. Z niecierpliwością czekali, aż Ulgriff powie to, co miał do powiedzenia. Elf przyjrzał im się bacznie, nie kryjąc zachwytu ich osobami, a potem odchrząknął znacząco.

-        Syriana poinformowała mnie, że znasz już, Pani, zaawansowaną Białą Magię, ale na tym koniec.

-        Zgadza się.

-   Zatem powinnaś poznać jeszcze pięć pozostałych rodzin magicznych. Magię Żywiołów, Magię Natury, Magię Iluzji, Magię Przywoływania i Czarną Magię – ze szczególnym naciskiem na podrodziny: Magię Klątw, Nekromancji i Śmierci – rzekł poważnie. – Dzięki mnie poznasz pierwsze cztery rodzaje magii, ale co do Czarnej Magii... – urwał i spojrzał na Alrena znacząco.

-        Co z nią?

-        Myślę że powinien uczyć cię ktoś, kto ma na ten temat największą wiedzę i doświadczenie. Znam Czarną Magię, jednak nie w takim stopniu, jak twój narzeczony, Pani – rzekł z lekkim uśmiechem, a Ella spojrzała na Rena ze zdumieniem.

-        Chwileczkę... Chcesz powiedzieć...

-        Tak. Czarnej Magii powinien uczyć cię Alren. Chyba, że będziesz nalegać, bym to był ja – zażartował, a Ella się zarumieniła.

Wyobraziła sobie siebie i Alrena, jako nauczyciela, i zrobiło jej się gorąco. Przypomniała sobie lekcję pływania. „Jeśli w ten sam sposób będzie ją uczył Czarnej Magii... O nie!” – pomyślała i przełknęła głośno ślinę. Alren stłumił śmiech.

-        Zajmę się tym, Mistrzu – rzekł do Ulgriffa, a on uśmiechnął się znacząco, widząc, jak Ella na zmianę blednie i rumieni się.

-       Doskonale – rzekł zadowolony i spojrzał na Ellę łagodnie. - Wasza Wysokość, powinnaś być zaszczycona. Wielu adeptów magii, także u nas, może tylko pomarzyć o takim nauczycielu, jak Alren. Będziesz pierwszą jego uczennicą.

-        Nie wiedziałem, że jestem taki sławny wśród Elfów – zaśmiał się Alren.

-        Takie są fakty. W tym kraju powszechnie wiadome jest, jakie są twoje umiejętności szermierskie i magiczne. Krążą tu o tobie liczne legendy. Spędziłeś tu w sumie kilka lat, a  Haron... Haron był przyjacielem Elfów. Znałem go osobiście.

-        Naprawdę? – zdziwił się. – Nigdy o tym nie mówił... – Ren zasmucił się, a Ella głowiła się, o czym oni rozmawiają.

-        Tak. To był dobry i mężny człowiek. Nie mogłeś trafić lepiej – uśmiechnął się.

-        Z pewnością, ale wróćmy do szkolenia mojej drogiej narzeczonej... – zmienił temat.

-    Tak... Księżniczko Mirello, dam ci pięć ksiąg, które traktują o tych pięciu rodzajach magii. Przestudiujesz je, a dopiero potem przejdziemy do praktyki. Wyłożę ci elementarną teorię o magii i wyjaśnię, jeśli czegoś nie zrozumiesz – mówił rzeczowo. – Długość szkolenia zależeć będzie od poziomu twego zaangażowania i umiejętności. Skończy się, gdy będziesz w stanie rzucić wszystkie podstawowe zaklęcia z tych pięciu rodzajów magii.

-        Ile mam czasu na przestudiowanie ksiąg?

-        2 dni.

-        Cooo? – Ella zbladła, widząc pięć grubych, jak zaraza, ksiąg, które Ulgriff położył na biurku. – Żartujesz...

-       Nie. To są zaledwie podstawowe podręczniki magii, Pani. Naprawdę niewiele – rzekł poważnie. – Gdybyś była moja uczennicą, na normalnych warunkach, musiałabyś przestudiować to, co mam w całej biblioteczce, piętro niżej, w ciągu roku. A dopiero potem, po egzaminie teoretycznym,  przystąpiłabyś do praktycznych ćwiczeń. Trwałyby one 5 lat. Poza tym miałabyś jeszcze dodatkowo alchemię, zielarstwo, runoznawstwo, historię magii...

-        Dobrze, dobrze... Rozumiem – westchnęła Ella. – Postaram się.

Ulgriff uśmiechnął się. Potem zapewnił, że jest do jej usług, gdyby czegoś nie rozumiała i umówił się z nią na krótki test teoretyczny za dwa dni. Pożegnali się.

Kiedy Ella i Alren opuścili komnatę Ulgriffa, złotowłosa spojrzała na Rena z udawanym obruszeniem, słysząc jego nieustający śmiech. Brunet zupełnie się tym nie przejął. Wprost przeciwnie. Miał ochotę trochę ją podrażnić.

-        Rzeczywiście zapowiada się ekscytująco – rzekł wesoło. – Moja uczennico...

-        Hej! Wiem, co kombinujesz...

-        Tak? – udał zdziwienie.

-        Zamierzasz mnie nauczyć Czarnej Magii ekspresowo, tak, jak pływania...

-        Możliwe – zaśmiał się, a potem spojrzał na nią w taki sposób, że zadrżała.

Zamilkła. Musiała poczekać, aż jej serce wróci do normalnego rytmu. Z jednej strony obawiała się lekcji magii z Renem, a z drugiej nie mogła się tego doczekać. Myśl, że pozna część zaklęć, które on znał, okazała się być dobrą motywacją do nauki. Chciała być jeszcze bliżej niego. Pod każdym względem. Alren puścił jej oczko, widząc jej słodkie rumieńce, a ona przełknęła ślinę. Chwilę później spotkali Gorda tuż przy wyjściu.

-        I jak było? - zagadał blondyn.

-        Dobrze... – odparła, a on uśmiechnął się na widok jej zmieszania. – Miałeś rację. To szkolenie może być ekscytujące...

***

Godzina później, okolice baru „U Kalinyi”

Wysoki i barczysty mężczyzna wyszedł z baru „U Kalinyi”, gdzie jak sama nazwa wskazuje gospodynią była śliczna elfka Kilinya. Jak przed chwilą zauważył, zabawiała teraz zacnych gości, opowiadając im jedną ze swoich słynnych opowieści o legendarnej górze bez szczytu, którą rzekomo widziała, podróżując po Oshelionie. Mężczyzna oparł się o drzewo, przy barze, trzymając w dużej dłoni butelkę wina. Przeczesał swoje długawe, brązowe włosy palcami, gdyż opadając na czoło, zbytnio przysłaniały mu oczy. Potem poluzował pas, trzymający jego ciemnozieloną tunikę, która odsłaniała znaczną część jego umięśnionego torsu. Było mu za gorąco. A może po prostu za dużo wypił? Wyrzucił, nie do końca opróżnioną, butelkę do kosza i zaraz potem usłyszał znajomy głos.

-        Kai, tu się ukryłeś... – rzekła zmysłowo, a on uśmiechnął się lekko, widząc jej spojrzenie, które jasno wyrażało, czego chciała.

Ładna Efka w białej sukience, o jasnozielonych oczach i czarnych włosach podeszła do niego śmiało, zatrzymując się dopiero tuż przed nim. Na tyle blisko, by on mógł poczuć jej kwiatowe perfumy i na tyle daleko, by nie dotykać jego ciała. Nie chciała być aż tak nachalna. Kai spojrzał na nią z ironicznym uśmiechem.

-        Celine, czyżbyś zatęskniła za mężczyzną? Dziwne to. Słyszałem, że nie cierpisz na brak adoratorów...

-       Phi! Nie tęsknię za jakimś tam mężczyzną. Nie brakuje mi takowych, jak dobrze słyszałeś – żachnęła się i śmiało spojrzała mu w jego brązowe, jak czekolada oczy. – Tęskniłam za tobą...

-        Ja też jestem mężczyzną – podpuszczał ją, choć wiedział doskonale, o co jej chodzi.

-        Nie... Ty nie jesteś tylko mężczyzną. Jesteś wyjątkowy i dobrze o tym wiesz – mruknęła, gładząc go po obnażonej części torsu. – Nie daj się dłużej prosić... Wiesz, czego chcę. Ostatni raz widziałam cię pół roku temu.

-        Hmm... Kuszące – rzekł barytonowym głosem i ujął jej podbródek. Poczuł jej delikatne drżenie i ujrzał, jak rozchyliła usta. – Tutaj, czy może w bardziej dyskretnym miejscu? – uśmiechnął się szeroko.

-        U mnie – puściła mu oczko i oddaliła się, kiwając palcem, by poszedł za nią.

Mężczyzna już zamierzał pójść za nią, gdy kątem oka zobaczył coś złotego. Zerknął automatycznie na ulicę i zastygł w bezruchu, dostrzegając kobietę, o złotych włosach i błękitnych oczach. Miała śliczną sukienkę, która opinała idealną figurę oraz niezwykle ciepły uśmiech. Była tak piękna, że zrobiło mu się gorąco od samego patrzenia na nią. Spieszyła się gdzieś. Szła bowiem żwawo. Tymczasem a on odprowadził ją wzrokiem, aż nie zniknęła za zakrętem uliczki. Nawet kiedy już jej nie widział, serce mu waliło, jak szalone. „Kto to był? Zjawa? Nimfa? Wróżka? Kto mógłby być aż tak piękny?” – głowił się. A może to tyko upojona wyobraźnia płatała mu figla? Jeszcze nigdy nie czuł się tak, jak teraz - dziwnie podniecony i zarazem niepewny.

Dopiero słowa Celine wyrwały go z transu, dziwnego oczarowania tym widziadłem sprzed chwili. Spojrzał na nią z zaskoczeniem, przytomniejąc w końcu zupełnie, a ona głowiła się, dlaczego jest taki zszokowany.

-        Co się stało? Wołam cię od pięciu minut! – oburzyła się. – Co cię tak poruszyło? Masz dziwną minę...

-        Nie wiem – odparł zgodnie z prawdą.

-        Idziesz, czy nie? – spytała z wahaniem i nadzieją w głosie, więc uśmiechnął się do niej.

-        Idę...

 

Witajcie!

Zaczynamy kolejną, siódmą część „Blasku Miryonu”. :)

Jako że wszystkich części jest 12, teoretycznie jesteśmy na półmetku BM. Praktycznie jednak za nami już 2/3 całości, a nie połowa. Pozostałe 6 części są bowiem znacznie krótsze od poprzednich. Innymi słowy pomalutku zbliżamy się do akcji końcowych. I tak jednak publikacja potrwa do końca tego roku, więc to w sumie za wcześnie, by tak o tym mówić.

Ale do rzeczy. Ta część będzie przejściową między tym, co było, a tym co będzie. Od VIII części bowiem stopniowo zrobi się mroczniej i zacznie dominować czysta akcja. Tak, czy inaczej mam nadzieję, że VII część przypadnie Wam do gustu. :)

Życzę miłego czytania i pozdrawiam :)

Aru

***

Blask Miryonu

Tom II

Część VII

„W krainie Elfów”

Rozdział 187

30 dzień ruanu 8976 roku, Elmeron – Eron (Hotel Aisunavoes), poranek

Ella zbudziła się po długim śnie i pomacała łóżko, nie otwierając oczu. Szukała Alrena, ale nie wyczuła go. Otworzyła oczy i potwierdziła, że jest w tym pokoju sama. Westchnęła zrezygnowana i poszła się odświeżyć. Potem narzuciła na siebie śliczną, elficką, jedwabną podomkę w kolorze błękitnym, a następnie wyszła na niewielki taras największego w tym mieście hotelu. Nie poczuła wiatru, jak tego oczekiwała. Zapomniała, że tutaj trudno o jakikolwiek powiew. Cały kraj Elfów mieścił się bowiem w gęstym buszu.

Spoglądała z góry na bajkowe miasto, umieszczone między gigantycznymi drzewami, zwane Eron, które jak słyszała, mieściło się w północno-zachodniej części Elmeronu. Przenieśli się tutaj wczoraj, wczesnym rankiem, za pomocą magicznego kręgu teleportacyjnego w Henvaronie. Ona, Alren, Gord, Soana oraz Calina. Jednak wczoraj z ich piątki została tylko trzyosobowa grupka.

Calina i Soana wyruszyły do Elmarasii – stolicy Elmeronu. Jej była nauczycielka musiała udać się na obowiązkową audiencje u Królowej Miyosere, a przy okazji miała zgłosić powrót Caliny do Elmeronu. Syriana zwolniła ją z obowiązku służby kapłańskiej, którego dziewczyna już nie chciała spełniać, ale Elfka wciąż musiała jeszcze uzyskać zgodę królowej na powrót do domu. Ella zdołała się od niej dowiedzieć, że pragnie ona otworzyć sklep zielarski i z całego serca życzyła jej powodzenia.

W Eronie została więc tylko Ella, Alren i Gord. Mało brakowało, by nie dołączyła do nich Akiya, jednak ktoś wyraźnie zaoponował, aby wyruszyła z nimi. Ella westchnęła. Rozumiała zachowanie Alrena i nawet go poparła, ale z drugiej strony żałowała Aki. Dobrze wiedziała, jak bardzo chciała ona pojechać z nimi. Jednak to było zbyt ryzykowne i niebezpieczne, dlatego musiała zostać. Ella usiadła na tarasie, nie mając póki co nic innego do roboty.

Pijąc gorącą herbatę, którą przyniosła jej pracownica hotelu, przypomniała sobie pożegnanie z Akiyą, Renalią i przyjaciółmi w Norhenie.

 

Dzień wcześniej, poranek

Akiya wpatrywała się w Alrena z żalem. Zdecydowanie nie podobała jej się decyzja, którą podjął wraz z Ellą i Renalią. Czuła ogromny zawód, gdyż miała nadzieję, że w końcu się stąd wyrwie i zobaczy kawałek świata. Od narodzin widziała tylko wyspę Kher. Teraz zaś, jako Księżniczka Norhenu, nie mogła poruszać się swobodnie po tym kraju, no chyba, że z eskortą. Z jednego więzienia w drugie – pomyślała.

-        Akiyo, proszę zrozum. Ta wyprawa jest niebezpieczna – Ella starała się jakoś wytłumaczyć jej ich motywy.

-        Wiem. Ale ja nie jestem dzieckiem i potrafię o siebie zadbać! – zaprotestowała.

-        Och, Aki. Wiek nie ma tu nic do rzeczy. To dla twego bezpieczeństwa – Renalia spojrzała na nią karcąco. – Gdyby Ren mógł, to by cię ze sobą zabrał.

-        Ale...

-     Mówisz, że nie jesteś dzieckiem, a tak się właśnie zachowujesz – warknął Gord, któremu działała już na nerwach ta rozmowa. – Rozkapryszona księżniczka.

-        Gordzie... – Ren spojrzał na niego nieprzyjemnym wzrokiem, a on prychnął.

-      Co? Może nie mam racji? Gdyby to nie była twoja siostra, zgodziłbyś się ze mną – odparł, a Ren westchnął. – Poczekam na was na zewnątrz – dorzucił i wyszedł.

Akiya patrzyła w jego stronę z oburzeniem, ale z drugiej strony zrozumiała przesłanie. Irytowało ją, że Gord miał rację, więc zmieniła postawę.

-        Idźcie już. Rozumiem wszystko – odparła już spokojnie. – Tylko uważajcie na siebie.

-        Oczywiście – uśmiechnęła się do niej Ella.

Złotowłosa pożegnała się z Akiyą i Renalią. Królowa uściskała syna, a potem obie zostawiły Rena i Akiyę samych. Wiedziały, że powinny. Księżniczka zerknęła na niego ukradkiem i zawstydziła się, widząc jego łagodny uśmiech.

-        Aż tak się na mnie gniewasz, że nawet się ze mną nie pożegnasz? – spytał, podchodząc bliżej.

-       Ja tylko chciałam cię lepiej poznać. Zobaczyć coś... – nie dokończyła, bo Alren objął ją od tyłu i pokołysał, jak dziecko. Zarumieniła się nieznacznie.

-      Wiem, Aki – jego głos był ciepły – ale nie chcę, by coś ci się stało. Kiedy już zapanuje pokój, nadrobimy stracony czas – dodał łagodnie i puścił ją. Spojrzała na niego z nadzieją w oczach.

-        Obiecujesz?

-        Tak.

Akiya westchnęła, a potem uwiesiła się na nim, obejmując go wokół szyi. Podniósł ją bez trudu, aż pisnęła zaskoczona, a on się zaśmiał. Postawił ją z powrotem. Uściskała go, cofnęła się i zmieszała, czując jego dłoń na głowie. Pogłaskał ją z pożegnanym uśmiechem na twarzy i wyszedł.

Aki widziała z tarasu, jak Ella, Gord i Alren żegnali się z Theliną, Serabell i innymi przyjaciółmi, przed wyruszeniem do Elmeronu. Było jej smutno. Poza tym miała niedobre przeczucie, że coś może pójść nie tak, że może już nigdy więcej nie ujrzeć swego brata. To ją przerażało. Nie chciałaby tego. Nie znosiła swoich przeczuć, gdyż nazbyt często się sprawdzały.

Nagle złowiła spojrzenie Gorda, który zerkał na nią z dołu z kamienną twarzą. Nie wiedziała, dlaczego zrobiło jej się gorąco i szybko schowała się w komnacie. Potem potrząsnęła głową i wzięła się w garść. Zrzuciła suknię i ubrała męski strój, a później poszła poćwiczyć fechtunek tak, jak zwykła to robić od dzieciństwa na wyspie Kher. Nie zamierzała bowiem „księżniczkować”, tylko zostać wojowniczką. Zupełnie, jak jej brat...

 

Obecnie

Ella przestała rozmyślać o ostatnich wydarzeniach, słysząc wyjątkowo piękną melodię, graną zapewne na lutni i flecie. Spojrzała w dół i na środku placu głównego Eronu, ujrzała dwa piękne elfy. Ona grała na flecie, a on na lutni. Wokół nich zabrała się grupka słuchaczy, oczarowanych muzyką. Przyleciało kilka kolorowych ptaków, które zawtórowały muzykom swoim trelem, latając wokół nich. Nie minęło kilka chwil, a elfy, zgromadzone na placu, zaczęły wesoło tańczyć.

Ella słyszała od Rena, jakie są cechy narodowe Elfów. Zamiłowanie do muzyki, poezji i tańca – zajmowały istotne miejsce wśród nich. Mimo iż zazwyczaj nie okazywały emocji, były opanowane i zrównoważone, to gdy słyszały melodie, zazwyczaj śmiały się i bawiły. Taka to elficka uczuciowość.

Złotowłosa uśmiechnęła się. Nagle zapragnęła zejść na dół i przespacerować się po Eronie. Nie miała jeszcze okazji obejrzeć całego miasta, a Kraina Elfów wyjątkowo jej się spodobała. Natura i magia. Uwielbiała je obie. Już zdecydowała się przebrać i wyjść z hotelu, gdy usłyszała jakże znajomy głos za sobą.

-      Wybierasz się gdzieś? – Jego niski głos, jak zwykle działał na jej zmysły. Zerknęła z uśmiechem na Alrena i nagle zamarła. – Co się stało? – spytał z rozbawieniem, zbliżając się do niej.

Ella wstrzymała oddech na widok Alrena w tym stroju. Czarna, przekładana z przodu tunika z długim rękawem, umocowana szeroką szarfą, służącą za pas. Wąskie spodnie i wysokie, skórzane buty w kolorze hebanu. Ubranie wykonano z magicznego materiału, który choć był lekki, przypominający satynę, miał odporność kolczugi. Na dłoniach Ren miał skórzane, czarne rękawice bez palców, w prawym uchu swój ulubiony kolczyk w kształcie krzyża, a na piersi medalion, ukryty pod tuniką.

-     Ren... – wyksztusiła, rumieniąc się. Jego zielone, magiczne spojrzenie, znaczący uśmiech i ten strój stanowiły dla niej mieszankę wybuchową.

-       Widzę, że podoba ci się moje nowe ubranie – odparł, śmiejąc się. – Jakaś ty słodka, Ello – mruknął, zatrzymując się tuż przed nią.

-       O co ci chodzi? – bąknęła ostrożnie.

-       Po takim długim czasie, nadal rumienisz się na mój widok, jak zakochana nastolatka – rzekł z przekąsem, a ona udała obruszenie.

-       Co w tym dziwnego? – odparła ostro i zaraz potem drgnęła, czując jego gorącą dłoń na policzku. Wpatrywał się w nią tak intensywnie, że puls jej przyspieszył.

Alren nic nie odpowiedział, tylko złożył na jej ustach rozwiązły pocałunek. Ciarki przeszły jej po plecach. Dlaczego? Dlaczego czuła się tak, jakby wciąż zakochiwała się w nim na nowo? Westchnęła. Objęła go mocno, a potem popatrzyła w oczy, rozmarzona i uśmiechnięta.

-   Wyglądasz cudownie – pochwaliła z rumieńcami na twarzy. – Tak męsko, seksownie, niebezpiecznie... – mruczała, jeszcze raz mu się przyglądając.

-        Przyjąłem do wiadomości – Puścił jej oczko. – A teraz powiedz, gdzie chciałaś iść.

-    Na spacer – odpowiedziała. Weszła do komnaty i zrzuciła podomkę, na jego oczach. – Chcę zobaczyć miasto. Pójdziesz ze mną? – zerknęła na niego, sięgając po czystą bieliznę w szafie.

-       Chętnie, ale jeśli nie ubierzesz się w minutę, to nigdzie nie pójdziemy. A przynajmniej nie od razu... – rzekł spokojnie i tak znacząco, że Ella parsknęła śmiechem.

-        Napaleniec.

-        Prowokujesz mnie.

-        Mam cię nie prowokować?  - spytała zalotnym tonem. – Przecież to lubisz...

-        Nie zaprzeczę, ale moja wytrzymałość na twoje wdzięki też ma swoje granice. Chyba, że o to ci właśnie chodzi – rzekł, przyglądając się bezwstydnie, jak zakłada bieliznę na nagie ciało.

Ubrała się szybko, dając mu do zrozumienia, że tylko się z nim droczyła. Jednak i tak nie mógł pozbyć się uśmiechu z twarzy. Z aprobatą przyjrzał się jej błękitnej sukience, jakie zwykły nosić elfickie czarodziejki. Ella wyglądała w niej ślicznie.

Kilka minut później oboje opuścili hotel i udali się na powolny spacer dookoła Eronu. Podziwiali niezwykłe budynki na drzewach lub „przyklejone” do ich pni. Nigdzie indziej w Egharii nie można było zaleźć podobnych domów. W mieście panował półmrok gdyż gęste korony gigantycznych drzew, przysłaniały Słońce. Światło zapewniały ozdobne latarnie ze święcącymi na zielono kryształami, zamiast żarówek czy też ognia. Nadawały temu miejscu niezwykły klimat. Charakterystyczne dla Elmeronu były misterne zdobienia nie tylko na ubraniach, w postaci haftów, ale także w architekturze, płatnerstwie i jubilerstwie. W Eronie przeważał kolor zielony, brązowy i biały. Nie występowały tu ostre barwy. Nawet specjalnie wyselekcjonowane kwiaty w ozdobnych ogródkach, które lubiły półmrok, miały pastelowe kolory. Przez miasto płynął niewielki strumyk, nad którym zbudowano kilka urokliwych mosteczków. Szum wody i liści działał kojąco na wszystkich, którzy tu przebywali. To, co najbardziej zadziwiło Ellę, gdy tylko tu przybyła, to spokój i cisza. Nikt tu nie krzyczał, nie biegał, nie wykonywał gwałtownych ruchów ani nie kłócił się. To była oaza harmonii. Każdy gość miał obowiązek dostosować się do takiej atmosfery, która była charakterystyczna dla Elmeronu.

Elli to odpowiadało, wiec nie miała problemu z asymilacją. Alren, choć miał wybuchowy charakter, potrafił się kontrolować. Pomagał mu fakt, że spędził w tym kraju kilka lat. Z ich trójki najtrudniej przychodziło to Gordowi, który nie był tak spokojny, jak się mogło wydawać na pierwszy rzut oka. Był przyzwyczajony do głośnej komunikacji i wyrazistej gestykulacji, która tu nie była mile widziana. Poza tym, jak Ella zauważyła, nie czuł się za dobrze w lesie. Jak dotąd jednak nie sprawiał żadnych kłopotów.

-        A właśnie... – odezwała się po długim milczeniu. – Gdzie jest Gord?

-        Został w Wieży Isgharon. Zaczeka tam na nas.

-        Zaczeka? – zdumiała się. – Po co? Co to za miejsce?

-        Tam rozpoczniesz drugi etap szkolenia. To siedziba tutejszych magów i najlepsza szkoła magii w Elmeronie. Eron z niej słynie.

-        Aha...

-   Umówiłem nas już na spotkanie z Mistrzem Ulgriffem, kiedy spałaś. Odbędzie się dziś wieczorem – mówił dalej. – To on będzie cię uczył.

-        Eh, znowu to samo... – westchnęła. – Mam nadzieję, że to szkolenie nie będzie tak nerwowe, jak tamto.

-        Ja też, Ello, mam taką nadzieję.

_________________________________________

Na dobry początek VII części - Alren i Ella :) (rysunek jest już trochę stary, ale co tam ;P)